All Chapters of ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน: Chapter 121 - Chapter 130

นานนับสิบวันที่ร่างบอบบางหายลับไปจากราชวังแห่งนี้ เพราะรู้ว่านี่คือความฝันของนาง ฮ่องเต้ซีอวิ๋นจึงทำได้แค่อดทนต่อความคิดถึงและห่วงหาอาทรจนกระทั่งวันหนึ่ง ในช่วงยามโพล้เพล้ที่ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีแดงฉานดั่งโลหิต บรรยากาศภายในวังหลวงก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว เสียงกลองหน้าวังหลวงดังกังวานก้องกังสดาลติดต่อกันหลายครั้ง ทะลุผ่านกำแพงวังชั้นในจนถึงหูของทุกคน ข่าวร้ายที่ทุกคนต่างหวาดกลัวแต่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ก็มาถึง“ฝ่าบาทมีราชโองการให้ราษฏรร่วมไว้อาลัยให้แก่อดีตฮ่องเต้ พระบิดาของฝ่าบาทผู้ทรงประชวรเรื้อรังมานานแรมปี เนื่องจากพระองค์ได้เสด็จสวรรคตอย่างสงบภายในตำหนักส่วนพระองค์”สิ้นเสียงประกาศก้องของขันที ความโกลาหลระคนโศกเศร้าก็ปกคลุมไปทั่วทุกพื้นที่ ตำหนักเยี่ยนอันตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะก่อนจะแทนที่ด้วยเสียงร่ำไห้ระงมของเหล่านางกำนัลและขันทีทั้งหลาย“เสด็จแม่” พระวรกายสูงสง่าก้าวเข้ามาดึงพระมารดาเข้าไปกอดปลอบประโลม ไม่นานก็ปล่อยให้พระมารดาที่รักพระบิดาสุดหัวใจได้ใช้เวลาในค่ำคืนที่มืดมิดด้วยกัน “ขอพระองค์ทรงเดินทางไปยังแสงสว่างแห่งสรวงสวรรค์” เขาคำนับจนพระเศียรแน

ยามเมื่อแสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องผ่านบานหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตรของตำหนักเยี่ยนอันแสงสีส้มอมแดงของท้องฟ้าสะท้อนลงบนผืนน้ำในสระบัวหลวงจนเกิดประกายระยับ ทว่าบรรยากาศภายในตำหนักของพระพันปีหลวงกลับมิได้งดงามรื่นรมย์ตามธรรมชาติภายนอกเลยแม้แต่น้อย“ทรงกริ้วขุนนางที่กระด้างกระเดื่องอีกแล้วเพคะ ครานี้เรียกตัวกรมตุลาการมาสอบสวน เมื่อทราบความผิด สั่งโบยเท่าจำนวนความเสียหายเลยเพคะ!!”เฉิงไทเฮาประทับอยู่บนตั่งนุ่มปักลวดลายหงส์ทอง พระพักตร์ที่ยังคงความงดงามสง่าตามวัย ฉายแววความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ในพระหัตถ์เรียวงามถือจดหมายฉบับหนึ่งที่เพิ่งถูกส่งกลับมาจากหัวเมือง รวมทั้งฟังรายงานจากแม่นมคนสนิทไปด้วย สายตาหวานย้อยทรงทอดพระเนตรข้อความด้านในซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะถอนพระปัสสาสะออกมาเบาๆ"เฮ้อ... เด็กคนนี้นับวันยิ่งหนักข้อขึ้นทุกที"“ฝ่าบาททรงเด็ดขาดเพราะอยากให้ราชสำนักมั่นคง ทั้งยังทรงพระปรีชาสามารถ อาจจะต้องการขุนนางที่ตงฉิน ยามหน้าหากเกิดสงครามจะได้วางใจว่าชาวบ้านจะไม่ถูกเอาเปรียบเพคะ” แม่นมหวังเอ่ยวาจาเข้าข้างพระโอรสของเฉิงไทเฮาเต็มที่ แต่ไทเฮากลับส่ายพระพักตร์ช้าๆ ด้วยความอ่อนใจ ก่อนจะวางจดหมายลงบน

“โอ๊ยยย แสบตาเหลือเกิน นี่ข้าต้องมาทนดูพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้เกี้ยวกันตั้งแต่หัววันเลยหรือเนี่ย? รู้อย่างนี้ข้าไม่น่าควบม้าฝ่าหิมะมาเยี่ยมพวกท่านถึงเป่ยโจวหรอก!” เขาเดินทางมาถึงเป่ยโจวแล้ว แต่ต้องมาเจอพี่ชายและพี่สะใภ้แสดงความรักกันที่ตำหนักด้านในด้วยความอิจฉาเสียงโวยวายดังขึ้นจากลานกว้างเบื้องล่าง ห่าวหรานและไป๋รั่วซีชะโงกหน้าลงไปมอง ก็พบกับร่างของ ซีอวิ๋น ฮ่องเต้หนุ่มแห่งต้าเซี่ยองค์ปัจจุบัน ที่บัดนี้สวมชุดนักเดินทางธรรมดาๆ ไร้ซึ่งราชาภรณ์สูงศักดิ์ แต่ข้างกายกลับมีกององครักษ์ติดตามมานับสิบ และสีหน้าเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลอย่างเห็นได้ชัด“ซีอวิ๋น? เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” ห่าวหรานเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “ราชสำนักต้าเซี่ยเพิ่งผลัดเปลี่ยนแผ่นดิน ขุนนางเก่ายังไม่เข้าที่เข้าทาง เหตุใดฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่อย่างเจ้าถึงทิ้งบัลลังก์หนีมาเที่ยวเล่นชายแดนได้?””อย่าพูดถึงเลย ข้า…ก็แค่อยากมาเที่ยวเล่นที่เป่ยโจว!!“ค่ำคืนที่หิมะหยุดตกไปแล้วเหมือนต้อนต้อนรับโอรสสวรรค์ ห่าวหรานรินสุราหมักพื้นเมืองลงในจอก ก่อนจะยื่นส่งให้กับน้องชาย ทั้งสองคนยกจอกเหล้ายกดื่มพร้อมกัน จนเวลาล่วงเลยไประยะนึง ทุกอย่างตกอยู

“ไปเถอะ ความปลอดภัยของรั่วซีและเด็กสำคัญที่สุด เราร่วมตามเสด็จเจ้าไปดูด้วย!” ซีอวิ๋นเองแม้จะเสียดายช่วงเวลาที่กำลังจะได้คำตอบจากหญิงสาวเพียงใด แต่เมื่อได้ยินว่าเป็นเรื่องความเป็นความตายของพี่สะใภ้และทายาทองค์แรกของพี่ชาย พระองค์ย่อมรู้ดีว่าไม่ใช่เวลามาเหนี่ยวรั้ง พระองค์พยักพระพักตร์ด้วยความเข้าใจทันทีทั้งสองคนจึงไม่รอช้า รีบสาวเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินฝ่าความหนาวเย็นมุ่งหน้าไปยังเรือนพักส่วนในของตำหนักหลวงซีอ๋องทันทีณ ตำหนักซีอ๋องบรรยากาศภายในบัดนี้ช่างโกลาหลและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดของไป๋รั่วซีดังเล็ดลอดออกมาจากบานประตูไม้เป็นระยะ ผสมผสานกับเสียงสั่งการอย่างลนลานของหมอหลวงชราที่วิ่งวุ่นถือถังน้ำร้อนเข้าออกห้องกันให้ควั่กที่หน้าห้องโถงใหญ่ อดีตรัชทายาทห่าวหราน ผู้ซึ่งขึ้นชื่อว่าองอาจกล้าหาญ เผชิญหน้ากับกองทัพนับหมื่นไม่เคยสะทกสะท้าน บัดนี้กลับยืนกระสับกระส่าย สีหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด สองมือประสานกันแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เดินวนไปวนมาเป็นเลขแปดอยู่หน้าประตูด้วยความกระวนกระวายใจอย่างถึงที่สุด“โธ่เว้ย!!!เหตุใดจึงใช้เวลานานนัก! รั่วซี เจ็บมากหรือไม่… ข

ความตระหนักถึงภัยร้ายแผ่ขยายไปในจิตใจของทุกคน หว่านหรงเพิ่งเข้าใจว่าการก้าวเข้ามาสู่จุดสูงสุดเคียงข้างบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ หากแต่เต็มไปด้วยคมดาบและยาพิษที่พร้อมจะปลิดชีพลอบกัดได้ทุกเมื่อ แม้ตัวนางจะยังไร้ซึ่งตำแหน่งฮองเฮาอย่างเป็นทางการ แต่ภัยมืดกลับพุ่งเป้ามาที่นางอย่างไร้ความปรานี"หว่านหรง... เจ้านั่งลงฟังให้ดี นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ใครหน้าไหนที่บังอาจคิดร้ายต่อเจ้า มันผู้นั้นจะไม่มีแผ่นดินให้กลบฝังศพ!" ซีอวิ๋นกุมมือบางของหญิงสาวไว้แน่น ตรัสด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ประกาศกิตติศักดิ์แห่งความเด็ดเดี่ยวหว่านหรงมองลึกลงไปในดวงเนตรที่เต็มไปด้วยความรักและความเดือดดาลของชายหนุ่ม นางสูดลมหายใจเข้าลึก ความลังเลใจทั้งหมดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเด็ดเดี่ยวที่จะจับมือเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขา”หม่อมฉัน…จะอยู่เคียงข้างพระองค์เพคะ!!“หลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญที่เกือบคร่าชีวิตของไป๋รั่วซีและบุตรชายในครรภ์ผ่านพ้นไป บรรยากาศภายในตำหนักหลวงแห่งเป่ยโจวก็มิได้หลงเหลือความอบอุ่นผ่อนคลายอีกเลย ทั่วทั้งบริเวณถูกปกคลุมไปด้วยบรรยากาศอันหนทึบและเย็นเยียบราวน้ำแข็งยามค่ำคืน “ล