All Chapters of ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน: Chapter 141 - Chapter 150

ภายในลานกว้างหน้าพระราชวังหลวง เหล่าทาส ข้ารับใช้ และนางกำนัลนับพันชีวิตที่เคยใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ถูกเรียกตัวมารวมกัน ณ ที่แห่งนั้น เมื่อประกาศพระราชโองการ”ด้วยราชโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้มีพระบัญชา เนื่องด้วยสุขภาพของฮ่องเต้ซีอวิ๋นในหลายวันมานี้ไม่สู้ดีนัก พระองค์จึงขอร้องให้ฮองเฮาผู้เป็นแม่ของแผ่นดิน ช่วยปลดปล่อยความทุกข์ยากของเหล่าสนมและทาสทั้งหลาย ให้หลุดพ้นจากการถูกจองจำที่ไม่เต็มใจ พร้อมเงินตั้งตัวคนละจำนวนไม่น้อย ทั้งนี้เพื่อเป็นกุศลให้ฝ่าบาทหายประชวรในเร็ววัน จบราชโองการ…“เมื่อคำกล่าวนั้นสิ้นสุดลง เสียงร่ำไห้ด้วยความตื้นตันใจก็ดังระงมไปทั่วบริเวณ หลายคนทรุดตัวลงโขกศีรษะกับพื้นดินด้วยความสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้น ชีวิตที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็นทรัพย์สินไร้ค่า บัดนี้กลับได้รับอิสรภาพ มีสิทธิเสรีภาพในการดำเนินชีวิตและสร้างอนาคตของตนเองอย่างสมบูรณ์ในเวลาเดียวกัน ที่ตำหนักฝ่ายใน เหล่าพระสนมและนางสนมกำนัลจำนวนมากที่ถูกกักขังอยู่ในวังหลวงอันเย็นเยียบ ต่างได้รับพระราชโองการพระราชทานอิสรภาพเช่นเดียวกัน หลายคนที่ไม่เคยได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ และต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวอ้างว

สีหน้าของเสนาบดีฝ่ายซ้ายและพรรคพวกเปลี่ยนสีทันที ความตกใจฉายชัดขึ้นในแววตาเมื่อถูกกระชากหน้ากากกลางท้องพระโรง ทว่าพวกมันยังคงกัดฟันเถียงเสียงแข็ง "ฮองเฮาตรัสเช่นนี้โปรดมีหลักฐาน! การที่พระองค์ทรงกระทำการตามอำเภอใจโดยไม่มีพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้มาประทับยืนยัน ถือเป็นความผิดมหันต์! หากฝ่าบาททรงสิ้นพระชนม์ไปแล้วหรือเกิดเหตุอันใดขึ้น พระองค์ต้องรับผิดชอบต่อแผ่นดิน!""ใครบอกพวกเจ้าว่า... ฝ่าบาททรงสิ้นพระชนม์แล้ว?" สุรเสียงทรงอำนาจอีกสายหนึ่งดังแทรกขึ้นอย่างเฉียบขาด ราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางท้องพระโรง ทันใดนั้น ประตูทองคำบานใหญ่ก็เปิดออกพร้อมกับแสงตะวันยามเช้าที่สาดส่องเข้ามา อาภรณ์สีทองปักลายมังกรสะท้อนประกายระยับ ร่างสูงสง่าคุ้นตาของบุรุษผู้ทรงอำนาจสูงสุดแห่งต้าเซี่ย ‘ฮ่องเต้ซีอวิ๋น’ ก้าวพระบาทเข้ามาด้วยพระวรกายที่แข็งแกร่ง สง่างาม และเปี่ยมด้วยพระบารมีอันน่าเกรงขามอย่างเต็มเปี่ยม!ความเงียบสงัดช็อกขีดสุดเข้าปกคลุมท้องพระโรงในทันที บรรดาขุนนางที่เคยยืนหยัดผยองพากันเบิกตากว้างจนแทบถลน อ้าปากพะงาบๆ สั่นสะท้านไปทั้งร่างราวกับเห็นผีสางในเวลากลางวัน เสนาบดีฝ่ายซ้ายถึงกับเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับ

ย้อนไป10ปีก่อนสนามรบเบื้องหน้าเปี้ยนจิ้งในยามนี้มิใช่ทัศนียภาพที่น่ามองอีกต่อไป ผืนดินที่เคยเขียวขจีบัดนี้ถูกย้อมด้วยสีชาดของโลหิต กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนไปกับไอหมอกหนาทึบและควันไฟจากการเผาไหม้ รวมถึงเสียงกรีดร้องโหยหวนของทหารที่บาดเจ็บ เสียงเหล็กกระทบเหล็กดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงคำรามของพญามาร เสียงฝีเท้าม้าและเสียงคำรามก้องของกองทัพศัตรูที่โหมบุกเข้ามาประชิดกำแพงเมืองราวกับคลื่นทะเลคลั่งที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งให้พินาศบนหลังม้าศึกสีดำสนิทร่างสูงสง่าของ ไป๋เหวินหลง แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น แผ่รังสีสังหารอันเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวออกมาจนรอบกายแทบจะไร้ผู้คนกล้าเข้าใกล้ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจับจ้องไปยังกองทัพข้าศึกที่ดาหน้าเข้ามาดั่งคลื่นระลอกแล้วระลอกเล่า “ท่านแม่ทัพ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เราอาจจะต้านไม่อยู่!!” ทรงผมยาวที่มัดรวบไว้สะบัดพลิ้วไปตามแรงลม พร้อมกับชุดเกราะเหล็กสีดำสนิทที่ประดับลวดลายมังกรทะยานฟ้า บัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ ของศัตรูที่กระเด็นมาเกาะกรังในมือแกร่งของไป๋เหวินหลงคือ ทวนมังกรทมิฬ อาวุธคู่กายน้ำหนักเจ็ดชั่งที่แผ่ไอความเย็นยะเยือกออกมาทุกคราที่มันเคลื่อ

“เส้นทางหน้าผาหลังหุบผานั้น... ชันและอันตรายยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ มีลมพัดกรรโชกแรงตลอดเวลา พลาดพลั้งเพียงนิดเดียวคือร่างดิ่งลงสู่เหวลึกไร้ก้นบึ้ง” กวนซานสูดหายใจเข้าลึกเมื่อนึกถึงภูมิประเทศดังกล่าว“ต่อให้ต้องแลกด้วยเหวลึกหรืออเวจี หากที่ปลายทางคือชีวิตขององค์หญิงจ้าวชิง ข้า... ไป๋เหวินหลง ก็ไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย!” คำพูดเด็ดขาดราวดั่งประกาศิตสวรรค์ทำให้ทุกคนในกระโจมถึงกับเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าเอ่ยคัดค้านสิ่งใดอีก ความจงรักภักดีและความรู้สึกที่ซ่อนเร้นลึกซึ้งของแม่ทัพหนุ่มที่มีต่อองค์หญิงนั้นประจักษ์ชัดแก่สายตาทุกคน“ราชสาร์นจากฝ่าบาท!!” ทหารหลวงคนนึงลงมาจากหลังม้าอย่างเร่งรีบ“ฝ่าบาทมีรับสั่งให้แม่ทัพไป๋เหวินหลงนำกองกำลังไปปราบศัตรูที่จับองค์หญิงเป็นตัวประกัน ทั้งยังมอบหมายให้องค์รัขทายาทห่าวหรานมาควบคุมทหารในสนามรบเปี้ยนจิ้ง!!” “เช่นนั้นทางนั้นก็ไม่น่าหวง องค์รัชทายาททรงปรีชาเรื่องรบ ทางนี้เราจัดการกันต่อเถอะ!!”การประชุมวางแผนดำเนินต่อไปอย่างเคร่งเครียดนานนับชั่วยาม รายละเอียดทุกกระเบียดนิ้วถูกตระเตรียมอย่างรอบคอบ ตั้งแต่การจัดแบ่งกำลังทหารส่วนหนึ่งคอยตรึงกำลังล่อหลอกที่หน้าปากหุบผาเพื

จ้าวชิงทรงตกพระทัยอีกครั้งเมื่อได้ยินข้อเสนอ พระองค์ผู้สูงศักดิ์ไม่เคยต้องแนบชิดกับบุรุษผู้ใดเช่นนี้ แต่ห้วงเวลาแห่งความตายนี้ไม่มีเวลาให้ทรงลังเล ทรงพยักพระพักตร์น้อยๆ เป็นเชิงอนุญาต“ได้!!”ไป๋เหวินหลงไม่รอช้า เขาตวัดร่างบอบบางขององค์หญิงขึ้นขี่บนแผ่นหลังกว้างของตนอย่างรวดเร็วและทะมัดทะแมง มือแกร่งโอบรัดเรียวพระขาของนางไว้แน่นเพื่อความมั่นคง“เกาะหลังกระหม่อมให้แน่นๆ พ่ะย่ะค่ะ!”สิ้นคำสั่งการ ไป๋เหวินหลงก็พุ่งทะยานร่างออกจากปากถ้ำราวกับพญาเหยี่ยวโฉบบิน โดยมีกวนซานและเหล่าองครักษ์หน่วยกล้าตายคอยคุ้มกันระวังหลัง ฝ่าวงล้อมของทหารรับจ้างที่เริ่มแตกตื่นวิ่งกรูเข้ามา ทว่า ด้วยทวนมังกรทมิฬอันทรงพลังและความดุดันอย่างไร้ความปรานีของแม่ทัพไป๋เหวินหลง ทำให้คมทวนกวาดล้างศัตรูที่ขวางทางจนราบคาบเป็นหน้ากลอง เลือดสดๆ สาดกระเซ็นไปตามผนังถ้ำและพงหญ้ากึก!!มือเล็กขยุ้มบ่าของบุรุษที่แข็งแกร่งแน่น พระพักตร์ที่แนบลงบนแผ่นหลังไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น!!“หลับพระเนตรไว้พ่ะย่ะค่ะ!!”บนแผ่นหลังกว้างที่ชุ่มเหงื่อและเต็มไปด้วยกลิ่นอายความเป็นความตาย องค์หญิงจ้าวชิงทรงซบพระพักตร์ลงกับลาดไหล่ของแม่ทัพหนุ่ม พ