All Chapters of ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน: Chapter 151 - Chapter 160

แม่ทัพหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ แต่เมื่อสบเข้ากับดวงเนตรที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวและห่วงใยอย่างปิดไม่มิดขององค์หญิงห้า เขากลับพยักหน้ารับอย่างจำยอม ไป๋เหวินหลงปลดสายรัดเกราะหนังด้านซ้ายออก เผยให้เห็นรอยแผลฉกรรจ์ยาวประมาณสองนิ้วที่ยังมีเลือดซึมออกมาไม่ขาดสายจ้าวชิงทรงสูดลมหายใจเข้าพระอุระลึกด้วยความตกใจ พระองค์ทรงฉีกชายฉลองพระองค์ผ้าแพรเนื้อดีของตนเองออกเป็นแถบยาวอย่างไม่นึกเสียดาย จากนั้นจึงทรงขยับเข้าไปใกล้แม่ทัพหนุ่มเพื่อทำแผลให้อย่างเบามือกลิ่นอายบุรุษอันเข้มข้นผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยเข้าจมูกขององค์หญิง ขณะที่พระพักตร์ของทั้งสองอยู่ใกล้กันจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินใส่กัน ไป๋เหวินหลงเผลอนิ่งค้างไปชั่วขณะเมื่อได้มองลึกเข้าไปในดวงเนตรคู่สวยที่สะท้อนภาพเงาของเขา ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นในใจของแม่ทัพผู้ผ่านศึกมาโชกโชน เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน“ทรงทำเช่นนี้จะทำให้ฉลองพระองค์แปดเปื้อนพ่ะย่ะค่ะ” ไป๋เหวินหลงเอ่ยเสียงพร่าเบาโดยไม่รู้ตัว“เงียบหน่า!!” จ้าวชิงตรัสตอบด้วยพระพักตร์ที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู พระองค์ทรงตั้งใจพันแผลให้เขาอย่างแน่นหนาและเรียบร้อย “เ

ไป๋เหวินหลงนิ่งอึ้งไปเมื่อได้สบเข้ากับดวงเนตรที่เปี่ยมล้นด้วยความรักและความห่วงใยอย่างเปิดเผยขององค์หญิงห้า ภายใต้ความมืดมิดและเสียงพายุที่โหมกระหน่ำรอบกาย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง หัวใจที่เคยด้านชาและเต้นเพื่อสนามรบมาตลอดชีวิตของแม่ทัพหนุ่ม บัดนี้กลับกระหน่ำเต้นรัวราวกองศึกที่กำลังโหมกระหน่ำอย่างควบคุมไม่ได้ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่านายบ่าวหรือผู้คุ้มกันกับองค์หญิง ได้พังทลายกำแพงความเยือกเย็นในใจของไป๋เหวินหลงลงจนหมดสิ้น มือแกร่งที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลค่อยๆ เอื้อมขึ้นสัมผัสลงบนแก้มเนียนนุ่มที่เปียกปอนขององค์หญิงอย่างแผ่วเบา เป็นครั้งแรกที่เทพสงครามผู้ไร้หัวใจแสดงความอ่อนโยนออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ“ถ้าหากการศึกนี้สิ้นสุดลงและเราปลอดภัยกระหม่อมขอสัญญาด้วยเกียรติของแม่ทัพหลวง…” ไป๋เหวินหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่มั่นคง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงเนตรของนาง “หากวันหน้า กระหม่อมตั้งใจจะ…ปกป้ององค์หญิงไปตลอด หากกระหม่อมจะลองกราบทูลต่อองค์ฮ่องเต้ดูได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ!!” จ้าวชิงทรงแย้มพระสรวลทั้งน้ำตา พระองค์ทรงโน้มพระพักตร์ลงมาใกล้เ

และเพียงแค่สามวันให้หลัง ราชโองการด่วนจากฝ่ายในก็เดินทางมาถึงค่ายหลวง พร้อมกับขบวนราชรถหรูหราอลังการและราชองครักษ์หลวงนับร้อยชีวิตที่ถูกส่งมารับตัวองค์หญิงห้ากลับสู่วังหลวงเป็นการด่วน“หากเป็นเช่นนี้…มิใช่ว่าฝ่าบาทฝากฝังให้ท่านแม่ทัพจัดการชิงตัวองค์หญิงมาหรือขอรับ!!”“นั่นสิ!! เรามีศึกรออยู่จะให้กลับวังหลวงที่ไกลนับ300ลี้ได้อย่างไร!!“”แต่ราชโองการของวังหลัง เหตุใดจึงเอ่ยเหมือนท่าน…มิควรใกล้ชิดองค์หญิง มิใช่ว่า…”“นั่นคือการคุ้มครอง คนร้ายมากมายลุมล้อม ไม่ให้ขี่หลังจะให้กระทำเช่นไร!!” เหล่ารองแม่ทัพต่างถกเถียงกันไปมา มีเพียงไป๋เหวินหลงที่ยิ่งคงมีใบหน้าเรียบนิ่งเบื้องหน้ากระโจมใหญ่ ขบวนม้าศึกและราชรถประดับหยกขาวจอดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทหารองครักษ์ในชุดเกราะทองอร่ามยืนตระหง่านเป็นแถวตรง บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันจนเหล่าทหารกล้าในค่ายชายแดนไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงดังภายในกระโจมรับรอง องค์หญิงจ้าวชิงประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยพระพักตร์ที่เรียบเฉยแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ พระเนตรคู่คมมองไปยังร่างของขันทีเฒ่าคนสนิทแห่งตำหนักฮองเฮา ที่กำลังยืนโค้งคำนับด้วยรอยยิ้มจอมปลอม"ถวาย

บรรยากาศรอบศาลาริมบึงพลันตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด แรงกดดันจากอำนาจสูงสุดฝ่ายในแผ่ขยายปกคลุมไปทั่ว ไป๋เหวินหลงขบกรามแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าในเวลานี้ อำนาจของฮองเฮาและราชสำนักยังคงเหนือกว่าเขาหลายขุม การแข็งข้อในตอนนี้รังแต่จะนำหายนะมาสู่ตัวเขาเอง และที่สำคัญที่สุด... มันอาจเป็นอันตรายต่อองค์หญิงจ้าวชิงที่เพิ่งออกเดินทางกลับเมืองหลวงไป"กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ..." ไป๋เหวินหลงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ คุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อแสดงความอ่อนข้อตามสถานการณ์ "โปรดฮองเฮาทรงพระกรุณา กระหม่อมเข้าใจในหน้าที่ของตนเองดี และจะไม่มีวันทำลายชื่อเสียงขององค์หญิงอย่างเด็ดขาด!!"ฮองเฮาทรงทอดพระเนตรมองแม่ทัพหนุ่มที่ยอมจำนนต่อหน้าอำนาจ พระองค์ทรงผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ แม้จะทรงขัดเคืองใจในความดื้อรั้นของชายหนุ่ม แต่ก็ทรงรู้ดีว่าไป๋เหวินหลงเป็นแม่ทัพที่มีความสามารถและมีกองกำลังสนับสนุนหนาแน่น การกำจัดทิ้งในยามสงครามชายแดนเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องฉลาด"ดี!! ถ้ารู้จักเจียมตัวและเข้าใจสถานการณ์ ก็จงจำคำพูดของตัวเองไว้ให้ดี" ฮองเฮาทรงตรัสด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น "อีกสามเดือนข้างหน้า ข

แต่กระนั้น ไป๋เหวินหลงก็ยังคงปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งอยู่กับภาพลวงตานั้น เขารับเม่ยหลินเข้ามาดูแลไว้ใกล้ตัว ปฏิบัติต่อหนางด้วยความเมตตาและให้เกียรติ ทว่ากลับเก็บงำความรู้สึกที่แท้จริงไว้ในหลุมลึกสุดของหัวใจ สตรีผู้นี้เป็นได้เพียง 'เงา' ที่ช่วยให้เขาสามารถหายใจต่อไปได้ท่ามกลางค่ายทหารอันเหน็บหนาวตำหนักอันหลง“เห็นว่ารับสาวใช้ชาวบ้านคนนึงคอยดูแลในค่ายทหารเพคะ!!”“อืม ไม่ต้องให้คนตามแล้ว จากนี้…อย่าพูดถึงเขาอีก!!“ เรือนร่างบอบบางที่พึ่งขอพระบิดาไม่แต่งงานเพื้อเชื่อมสัทพันธ์แต่เปลี่ยนไปเป็นช่วยงานราชการแทนหวังเพียงรอใครคนนั้นปีนภูเขาสูงชันแห่งฐานันดรขึ้นมาแต่แล้วก็ต้องพบเจอกับความผิดหวัง…เขาไม่สู้เพื่อนางอีกต่อไปแล้ว!!”จากกันเช่นนี้ก็ดี เราไม่ควรดึงท่านมาอยู่ในวังวนการแย่งชิงอำนาจ“ แม้จะแสนเสียใจแต่ไม่วายเป็นห่วงเหลือแสน…ข่าวลือเรื่องที่แม่ทัพไป๋รับสาวงามหน้าตาคล้ายองค์หญิงห้ามาไว้ในกระโจม เริ่มแพร่สะพัดออกไปทั่วค่ายทหาร บ้างก็ว่าแม่ทัพใหญ่คงคลายความเศร้าโศกจากเรื่องราวในอดีตได้แล้ว บ้างก็ว่านี่คือวิธีที่เขาใช้คลายความเครียดจากศึกสงครามทว่าในคืนหนึ่ง ขณะที่สายฝนโปรยปรายลงมาอีกระลอก ไป๋เ