All Chapters of ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน: Chapter 161 - Chapter 170

และใช่!! เบื้องหลังความพินาศของกองทัพชายแดนและแผนการลอบสังหารไป๋เหวินหลงตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา มิใช่ใครอื่นไกล แต่คือ องค์ชายเจ็ด ผู้ทะเยอทะยานแห่งราชสำนักหลวง ที่ทรงเกรงกลัวในอิทธิพล บารมี และความจงรักภักดีที่ไป๋เหวินหลงมีต่อองค์รัชทายาทห่าวหราน“ท่านพี่ ข้าจะต้องเป็นสตรีข้างกายเขาอีกนางเท่าไหร่?” เม่ยหลินที่เคยอ่อนหวานอ่อนโยน บัดนี้กลับโผลเข้ากอดรองแม่ทัพจื่อซวนผู้นี้จนเต็มแรง คล้ายกับคู่รักไม่มีผิด!!“อดทนหน่อย ชัยชนะนั้นหอมหวาน หากเจ้าทำได้…รับรองว่าเราจะสุขสบายทั้งคู่ ข้าจะลองทาบทามไป๋รั่วซีอีกทาง ตระกูลไป๋ร่ำรวยมหาศาลหากได้นางที่เป็นบุตรสาวที่รักของคนทั้งบ้านมาร่วมด้วย เราจะยิ่งรุ่งเรืองขึ้นไปอีก!!” แววตาชั้วร้ายนั้นแสดงออกถึงสันดานบาปล้ำลึก“แล้ว…แม่นางจิ่งเจาผู้นั้น…” ทั้งไป๋รั่วซีและไป๋จิ่งเจา ล้วนเป็นน้องสาวของไป๋เหวินหลง จือซวนเป็นคนโลภที่ไม่ใช่แค่ลาภยศแต่อยากได้อยากมีของคนอื่นด้วย!!“หึ!! คนโง่เช่นนั้นทำให้มันรักข้าหัวปักหำปำ ข้าจะส่งมันไปปีนขึ้นเตียงรัชทายาท หากทำได้จะใช้มือของมันถือดาบปักอกรัชทายาท ส่วนความผิด…ก็เป็นมันนั่นแหละที่ต้องรับผิดชอบ!!” คำพูดเหล่านี้คือคนที่วางแผน

ไป๋เหวินหลงเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่จื่อซวนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แม้เสียงจะแหบพร่าแต่ก็ยังคงทรงพลังและเยือกเย็น "จื่อซวน... ข้าไว้ใจเจ้า มอบหมายตำแหน่งรองแม่ทัพและอำนาจให้เจ้าดูแลกองกำลังครึ่งหนึ่ง แต่สิ่งที่เจ้าตอบแทนข้า คือการขายชาติและหักหลังลับหลังอย่างนั้นรึ?""หักหลังงั้นรึ? อย่าใช้คำว่าสูงส่งเช่นนั้นเลยไป๋เหวินหลง!" จื่อซวนแค่นเสียงหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ "ในโลกนี้ ผู้ที่แข็งแกร่งและฉลาดกว่าเท่านั้นจึงจะเป็นผู้กุมอำนาจ! องค์ชายเจ็ดทรงสัญญาไว้แล้วว่า หากข้าจัดการกำจัดเจ้าและยึดครองกองทัพชายแดนแห่งนี้ได้ ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเปี้ยนจิ้งก็จะเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว! ส่วนเจ้า... ก็จงนอนรอความตายอยู่ที่นี่เถอะ พรุ่งนี้รุ่งอรุณ หัวของเจ้าจะถูกส่งตรงไปให้องค์ชายเจ็ดที่เมืองหลวงเพื่อเป็นเครื่องยืนยันความสำเร็จ!"จื่อซวนกล่าวจบก็สะบัดหน้าหันหลังเตรียมเดินจากไป ปล่อยให้ไป๋เหวินหลงถูกทิ้งไว้กับความมืดและความเจ็บปวดทว่า... ในวินาทีที่ความหวังดูเหมือนจะดับสูญ ท่ามกลางความเงียบสงบของยามวิกาล เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงควบม้าฝ่าความมืดก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นที่หน้าค

กวนซานพยักหน้ารับ“ตั้งแต่เข้ามาใหม่ๆ มีรายงานว่า เขามีครอบครัวมาแล้ว แต่ไม่ได้อยู่พร้อมหน้า เป็นการไปๆมาๆเท่านั้น คาดว่าน่าจะเป็นเด็กชายที่ฮองเฮาทรงเลี้ยงำว้เพื่อการนี้” ไป๋เหวินหลงพยักหน้ารับ“เรื่องตามจับ องค์รัชทายาทจะจัดการเอง เพราะตอนนี้เราไม่รู้ว่าองค์ชายเจ็ดจะเดินหมากเช่นไร เช่นนั้น…จับตาดูให้ดี ลากคนของจื่อซวนออกมาจัดการให้หมด” กวนซานประสานมือรับคำสั่ง“อ่อ มีอีกอย่างขอรับ” “ว่ามาสิ!!” เขารอฟังคนสนิทอย่างตั้งใจ“องค์หญิงผ้ายังมิได้ออกเรือนขอรับ แลกกับการเรียนรู้เรื่องการสร้างอาชีพให้คนยากไร้ที่ชนบท และมีผลงานดี คนยากไร้มีอาชีพมั่นคง ฝ่าบาทจึงยอมไม่ส่งไปแต่งงานสามสัมพันธ์ แต่ส่งองค์หญิง6ไปแทนขอรับ!!”ใบหน้าเรียบตึงแข็งค้าง เขายกมือขึ้นกุมอก ก่อนจะหลับตาลงและตั้งสติ “ข้า…ตกลงจะดูแลเม่ยหลินไปตลอดชีวิตแล้ว เรื่ององค์หญิงห้า เป็นข้าที่ไม่คู่ควรจริงๆ” กวนซานมีสีหน้าผิดหวังชัดเจน แต่เขาก็ยอมถอย เดินออกไปด้วยความเงียบเฉียบ“เหตุใดจึงเลือกทางนั้นกันพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดจึง…” แม้ความรักที่พยายามเก็บซ่อนนี้ เขาจำใจต้องตัดให้ใจให้ได้ ไม่อาจเอาชีวิตทุกคนไปเสี่ยงกับความมืดดำของของราชวงศ์ ทหาร

เสียงพูดนั้นทำทุกคนเบิกตากว้าง ไป๋เหวินหลงขมวดคิ้วแน่น ลางสังหรบางอย่างทำในอกเขาบีบรัดหญิงชราที่ผมเป็นสีดอกเหลาเดินหลังค่อมออกมาจากตรองข้างๆ ในมือยังถือตะกร้าผักสดๆเอาไว้มั่น“ฮูหยินไป๋ เดิมทีวันนี้ข้าตั้งใจมาส่งผักให้ท่าน ไม่คาดดิดว่าจะมาเจอเรื่องยุ่งยาก” เด็กน้อยวัยได้1ขวบปีถูกมัดไว้กับผ้าเก่าๆติดหลังหญิงชรา มองทุกคนอย่างงงงวย แต่จ้องสลับไปมา เห็นจะเป็นเม่ยหลินที่ตอนนี้ทำตัวไม่ถูก“ท่านแม่ท่านหมายความว่าอย่างไร!!” เหวินหลงเดินมาจับมือมารดาอย่างต้องการคำตอบ“แม่แค่…คุ้นหน้าเมียเจ้า และเห็นหลังยายเฒ่าหลินอยู่ไวๆ จึงถามเสียงดังไปหน่อย ไม่ใช่ก็แล้วไปเถอะ” แม้จะพูดเช่นนั้นแต่เมื่อหว่านเมล็ดความสงสัยลงแล้ว เหวินหลงก็ไม่ปล่อยวางตามนิสัยของเขา เขาเดินตรง/ปหาหญิงชราก่อนจะเอ่ยถามเสียงเข้ม“ท่านยาย เด็กคนนี้…” เขามองเด็กที่มีดวงตาแป๋วแหว๋วบนหลังคนชรานิ่ง ร่างทั้งร่างสั่นเทา ใบหน้านี้คลับคล้ายคลับคลาจนเขาอดจะเม้มปากไม่ได้“เม่ยหลิน… เด็กคนนี้เป็นลูกของเม่ยหลิน เดิมทีข้าไม่อยากรบกวน อยากเก็บความลับนี้ให้ตายไปกับข้าแต่ว่า…ฮูหยินไป๋มีบุญคุณกับข้านัก นางรับซื้อผักป่าของข้าทุกวันเพื่อมีเงินไปจุนเจื

จวนสกุลไป๋ในยามวิกาลเงียบสงัดจนน่ากลัว ไร้ซึ่งเสียงหัวเราะหรือความอบอุ่นดังเช่นวันวาน มีเพียงแสงจันทร์สีนวลที่สาดส่องลงมากระทบผืนหลังคาและลานกว้าง ทว่าภายในเรือนพักส่วนตัวของแม่ทัพใหญ่ กลับคุกกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายความอัดอั้นและกลิ่นสุราแรงกล้าที่ลอยตลบอบอวลจนแสบจมูกอึก!! อึก!!สุราชั้นดีถูกยกขึ้นดื่มอย่างไร้การยับยั้งชั่งใจ ไป๋เหวินหลงนั่งเอกเขนกอยู่บนตั่งไม้สลักลวดลายวิจิตร อาภรณ์สีเข้มหลุดลุ่ยไม่เป็นระเบียบ เส้นผมสีดำสนิทที่เคยรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อยกลับหลุดรุ่ยเคลียคลอข้างแก้ม มือหนาข้างหนึ่งถือไหสุราหมักชั้นดีไว้แน่น ส่วนอีกมือปล่อยให้จอกสุราร่วงหล่นแตกกระจายอยู่บนพื้น เศษกระเบื้องเคลือบสีขาวกระจัดกระจายเคล้ากับหยาดน้ำใสสีอำพันที่นองพื้น ไม่ต่างอะไรกับสภาพจิตใจของเขาในยามนี้ที่แตกสลายจนยากจะประสานกลับคืน“หึๆ ข้าโง่เอง!! ความเขลานี้โทษใครได้กันนอกจากข้า!!”เสียงหัวเราะแหบพร่าดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอหนา เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข มีแต่ความเย้ยหยันและสมเพชตัวเองในความโง่เขลาเบาปัญญา ดวงตาคู่คมที่เคยเฉียบขาดดั่งพญาอินทรีในยามออกศึก บัดนี้กลับแดงก่ำและเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่ง