กวนซานที่ยืนอยู่ไม่ไกลกระซิบเรียกเสียงเบา เมื่อเห็นภาพหน้าเวทนาเช่นนี้เหวินหลงทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง ศีรษะซบลงบนฝ่ามือทั้งสองข้าง ปล่อยให้น้ำลูกผู้ชายที่กลั้นมานานไหลรินออกมาเงียบๆ ในความมืดมิดของรัตติกาล สุราฤทธิ์แรงเริ่มแผ่ซ่านมึนงงไปทั่วสมอง แต่สติสัมปชัญญะกลับยิ่งตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายว่า ศัตรูตัวฉกาจที่แท้จริงหาใช่กองทัพข้าศึกที่ชายแดน หากแต่เป็นงูพิษที่ซุกซ่อนอยู่ข้างกายมาโดยตลอด"องค์ชายเจ็ด!! ดี!! ดีงามนัก!!" เสียงกระซิบลอดไรฟันด้วยความอาฆาตมาดร้าย ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันน่ากลัวขึ้นมาอีกครั้ง ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินค้นหาความจริง หรือต้องบดขยี้แผนการชั่วช้าพวกนั้นให้แหลกคามือ เขาก็จะไม่ยอมรามือเป็นอันขาด!“ฮึก!!” เสียงสะอื้นแผ่วเบาของคนเป็นแม่อย่างฮูหยินไป๋จ้าวซือ ทำสามีคู่ทุกข์คู่ยากปวดใจไม่แพ้กันบุตรชายที่เป็นชายชาติทหาร และเป็นครปกป้องครอบครัวมาตลอดบัดนี้กลับไร้ซึ่งความน่าเกรงขาม เป็นเพียงเด็กน้อยคนนึงที่ต้องการการปลอบประโลมแอ็ดดดด ฝ่ามือเหี่ยวย่นดันประตูไม้ห้องทำงานของบุตรชายเจ้าไป ก่อนจะทรุดตัวลงข้างๆไป็เหวินหลง“เจ็บมากหรือไม่?“ ไป๋เหลียงคุนถาม
Last Updated : 2026-10-05
LOGIN
