All Chapters of ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน: Chapter 181 - Chapter 190

เหวินหลงผละออกจากอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว แม้จะเสียดายเวลาหวานชื่น แต่สัญชาตญาณเตือนว่าข่าวนี้ต้องมีความสำคัญยิ่ง เขาหันไปพยักให้จ้าวซินก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดม่านกระโจมรับสาส์นจากมือทหารม้าเร็วเมื่อกางสาร์นเร่งออกอ่าน ดวงตาคู่คมของเหวินหลงก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนโล่งอก ข้อความในสาส์นจากองค์รัชทายาทห่าวหรานระบุชัดเจนว่า"องค์ชายเจ็ดซ่อนตัวไม่มิด วางแผนก่อกบฏยกกำลังพลเข้ายึดท้องพระโรงในยามวิกาล แต่ถูกองค์รัชทายาทและกองกำลังสนับสนุนซ้อนแผนรวบตัวได้คาหนังคาเขา พร้อมกันนี้ มีหลักฐานมัดตัวชัดเจนว่าฮองเฮาและตระกูลขุนนางฝ่ายสนับสนุนทรงมีส่วนรู้เห็นและอยู่เบื้องหลังการลอบปลงพระชนม์รวมถึงการสนับสนุนกบฏเผ่าเฉียงและหลอมเหรัยญปลอมขึ้นมาใช้เอง บัดนี้องค์ชายเจ็ดถูกปลดเป็นสามัญชนและคุมขังรอพระราชอาญา ส่วนฮองเฮาถูกกักกันตัวไว้ ณ ตำหนักเย็นเพื่อรอการไต่สวน..."มือของเหวินหลงสั่นเทาเล็กน้อยเมื่ออ่านจบ ข่าวนี้เปรียบเสมือนหินก้อนมหึมาที่ถูกยกออกจากอกของเขา ตระกูลขุนนางใหญ่ที่คอยกลั่นแกล้งและหาข้ออ้างกำจัดตระกูลไป๋ บัดนี้สูญสิ้นอำนาจลงแล้ว และที่สำคัญที่สุดคือ ฮองเฮาผู้ซึ่งเป็นมารดาใจอำมหิตขององค์ห

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องทอประกายสีทองอร่ามอาบไล้ไปทั่วผืนแผ่นดินชายแดน ภายหลังผ่านพ้นคืนอันโหดร้าย ทั้งวิกฤตศึกสงคราม การลอบสังหาร และมหาภัยธรรมชาติน้ำป่าไหลหลากที่เพิ่งสงบลง บรรยากาศรอบกายจึงหลงเหลือไว้เพียงความเงียบสงบอันน่าโหยหาณ กระโจมพักส่วนลึกสุดของค่ายกองบัญชาการ บรรยากาศภายในอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและกลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรจีน ไป๋เหวินหลงนั่งลงบนตั่งไม้ตัวยาว ทอดสายตามองร่างระหงขององค์หญิงห้าจ้าวซินที่กำลังง่วนอยู่กับการใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นบรรจงเช็ดทำความสะอาดคราบเขม่าควันและรอยแผลตามใบหน้าและลำตัวของเขาอย่างเบามือสัมผัสอันแผ่วเบาและทะนุถนอมนั้นทำให้หัวใจของแม่ทัพหนุ่มผู้แข็งกร้าวพองโตและอ่อนยวบลงอย่างประหลาด"เบามือหน่อยก็ได้พ่ะย่ะค่ะ แผลแค่นี้สำหรับข้าถือว่าเล็กน้อยนัก" เหวินหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแกมหยอกล้อ เพื่อคลายความตึงเครียดในแววตาคู่สวยของนาง จ้าวซินค้อนใส่เบาๆ พระพักตร์งดงามยู่ลงเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ "ปากเก่งนัก! ตัวท่านเต็มไปด้วยแผลฉกรรจ์จากการเอาชีวิตเข้าแลกปกป้องชาวบ้านและปกป้องข้า ยังจะมีหน้ามาบอกว่าเล็กน้อยอีกหรือ? หากท่านเป็นอะไรไป ข้า!! ข้าจะอยู่ได้อย่างไร" ป

เหวินหลงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ แววตาคมกริบฉายประกายชื่นชมในความกล้าได้กล้าเสียและมันสมองอันล้ำเลิศขององค์รัชทายาท"แผนการนี้แยบยลและอันตรายยิ่งนัก หากพลาดพลั้งแม้แต่นิดเดียว พวกเราทั้งหมดจะถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏและถูกประหารเจ็ดชั่วโคตรทันที!! แต่ข้าชอบ!""แต่ว่า แล้วองค์รัชทายาทเล่า? หากพระองค์ประกาศว่าหายสาปสูญ พระองค์จะต้องไปซ่อนตัวอยู่ที่ใดจึงจะปลอดภัยจากการตามล่าของพวกกังฉิน?" จ้าวซินตรัสถามด้วยความห่วงใยในพระเชษฐา รั่วซีหันไปประสานสายตากับพี่ชาย "เรื่องนี้แหละเพคะ ที่เป็นภารกิจลับสุดยอด องค์รัชทายาทห่าวหรานจะเดินทางออกจากเมืองหลวงอย่างเงียบเชียบ และมีเพียงพวกเราสี่คนเท่านั้นที่จะรู้ความจริง!! โดยท่านพี่เหวินหลง จะต้องเป็นผู้เดินทางไปส่งพระองค์ด้วยตัวเอง ณ สถานที่หลบซ่อนที่ปลอดภัยที่สุด นั่นคือ วัดซานไถ บนยอดเขาสูงลิบ!!"ยามวิกาลมาเยือน ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วเส้นทางเดินทัพลับ ขบวนเดินทางขนาดเล็กกะทัดรัดประกอบด้วยม้าศึกสามตัวและผู้โดยสารไม่กี่ชีวิตเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบหลบเลี่ยงสายตาผู้คน มุ่งหน้าสู่เทือกเขาสูงอันทุรกันดารองค์รัชทายาทห่าวหรานในชุดคลุมชาวบ้

ณ ท้องพระโรง บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยกลิ่นสมุนไพรตลบอบอวล ร่างชราทว่ายังคงไว้ซึ่งความน่าเกรงขามของโอรสสวรรค์ประทับพิงพนักแท่นบรรทม ทอดพระเนตรมองลงไปยังเหล่าขุนนางกังฉินและองค์ชายรองหยางตงที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาหยางตงพยายามซ่อนรอยยิ้มกระหยิ่มใจของตนเอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่แสร้งทำเป็นโศกเศร้า บัดนี้ 'ก้างชิ้นใหญ่' อย่างห่าวหรานได้ถูกกระแสน้ำกลืนกินไปแล้ว อำนาจสูงสุดในการสำเร็จราชการแผ่นดินย่อมต้องตกเป็นของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ตำแหน่งรัชทายาทอยู่เพียงแค่เอื้อมมือ!"ฝ่าบาท..." อัครเสนาบดีเฒ่าก้าวออกมากราบทูลด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจอมปลอม "บัดนี้บ้านเมืองระส่ำระสาย ภัยพิบัติทางเหนือรุนแรง อีกทั้งไร้ซึ่งวี่แววขององค์รัชทายาท ราษฎรต่างขวัญเสีย เพื่อความมั่นคงของต้าเซี่ย กระหม่อมขอวิงวอนให้ฝ่าบาททรงมีพระราชวินิจฉัย มอบอำนาจสำเร็จราชการให้แก่องค์ชายรอง เพื่อประคองสถานการณ์พ่ะย่ะค่ะ!"เหล่าขุนนางฝ่ายกังฉินต่างประสานเสียงสนับสนุนดังกึกก้อง หยางตงก้มหน้านิ่ง หัวใจเต้นระรัวด้วยความฮึกเหิม รอคอยเพียงคำตรัสเดียวจากเบื้องบนที่จะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาลทว่า ความเงียบงันที่ท

ห่าวหรานทรุดตัวลงนั่งริมเตียงอีกครั้ง เขายื่นมือที่สั่นเทาไปลูบแก้มเนียนของรั่วซีอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่านางจะแตกสลาย น้ำตาแห่งความลูกผู้ชายที่กักเก็บมาเนิ่นนานเอ่อล้นออกมาคลอเบ้า"ข้า!! ข้ากำลังจะเป็นพ่อคน!! รั่วซี เจ้าได้ยินหรือไม่ เจ้ามอบของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตให้แก่ข้า!!"ทางด้านไป๋เหวินหลง ผู้เป็นพี่ชาย แม้จะพยายามรักษามาดแม่ทัพผู้เกรียงไกร แต่ขอบตาก็แดงก่ำ เขากำหมัดแน่นด้วยความยินดีอย่างสุดซึ้ง "น้องสาวข้า!! สกุลไป๋กำลังจะมีหลานแล้ว!" จ้าวซินเองก็รีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาแห่งความดีใจ ยิ้มกว้างจนแก้มปริในขณะที่ทุกคนกำลังจมอยู่ในความปีติ เปลือกตาของไป๋รั่วซีก็ค่อยๆ ขยับ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า นางมองเห็นใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มและคราบน้ำตาของสามีก็ตกใจเล็กน้อย"ท่านพี่!! ท่านเป็นอะไร? ข้าตั้งครรภ์แล้วทำให้พระองค์เสียพระทัยเช่นนั้นหรือ?" นางเอ่ยอย่างเย้าแหย่"เด็กโง่!!" ห่าวหรานก้มลงจุมพิตที่หน้าผากนางอย่างรักใคร่ ”เหตุใดจึงไม่บอกพี่สักคำ“ นางยกยิ้มก่อนกุมพระหัตถ์พระสวามีมาวางบนหน้าท้องที่ยังแบนราบ”เขามาในยามสถานการณ์คับขันเช่นนี้ ทำให้หม่อมฉันต้องเปลี่ยนแ