All Chapters of ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน: Chapter 191 - Chapter 200

ไป๋เหวินหลงโขกศีรษะลงกับพื้นด้วยความตื้นตันใจทว่า ฮ่องเต้ทรงเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะตรัสต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม เพื่อให้สมบทบาทต่อหน้าเหล่าขุนนางกังฉิน"ทว่า... ในยามนี้ แคว้นต้าเซี่ยของเรากำลังอยู่ในช่วงเวลาอันอึมครึม องค์รัชทายาทห่าวหรานยังคงหายสาปสูญไปกับกระแสน้ำที่หูเป่ย ราษฎรและราชสำนักยังคงอยู่ในความวิตกกังวล เพื่อเป็นการให้เกียรติแก่องค์รัชทายาทและเห็นแก่สถานการณ์บ้านเมือง ข้าขอเพียงให้พวกเจ้าจัดพิธี 'คำนับฟ้าดิน' อย่างเรียบง่ายภายในจวนเท่านั้น! โดยให้ เว้นงานเฉลิมฉลองและงานเลี้ยงโต๊ะจีนทั้งหมดเอาไว้ก่อน จนกว่าสถานการณ์ของบ้านเมืองจะเข้าสู่ความสงบเรียบร้อย!"คำสั่งนี้ทำให้องค์ชายรองหยางตงและพวกพ้องยิ้มเยาะในใจ 'หึ! ได้พระราชทานสมรสแต่กลับไม่ได้จัดงานเลี้ยงฉลอง ต้องแต่งงานกันอย่างเงียบเหงาดุจขโมยแต่งาน ช่างน่าอดสูยิ่งนัก!' หยางตงคิดว่านี่คือการลดเกียรติของตระกูลไป๋ จึงไม่ได้ออกปากคัดค้านอีกต่อไปแต่สำหรับไป๋เหวินหลงและองค์หญิงห้าจ้าวซินแล้ว งานเลี้ยงฉลองภายนอกจะเป็นอย่างไร หาใช่สาระสำคัญไม่! ขอเพียงสวรรค์ แผ่นดิน และคนสำคัญในชีวิตรับรู้ นั่นก็เพียงพอแล้ว”ขอบพระทัยฝ่าบาทกระ

เวลาสิบสองวันแห่งการกุมอำนาจชั่วคราวขององค์ชายรองหยางตงผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในสายตาของเหล่าขุนนางกังฉินและสายตาของหยางตง แม่ทัพใหญ่ไป๋เหวินหลงเปรียบเสมือนพยัคฆ์ที่ถูกถอดเขี้ยวเล็บ ต้องกบดานอยู่แต่ในจวนกับองค์หญิงห้าผู้เป็นเจ้าสาวใหม่ ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดๆ ทางการเมืองทว่า ในความเงียบสงบนั้น!! กลับเป็นความเงียบสงบก่อนพายุสังหารจะพัดผ่าน!ณ เรือนอักษรภายในจวนตระกูลไป๋ ไป๋เหวินหลงในชุดคลุมสีดำเข้มกำลังยืนพิจารณาผังอำนาจขององค์ชายรองหยางตงที่ถูกสยายอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อดี ด้านข้างเขาคือองค์หญิงห้าจ้าวซิน ในชุดกระโปรงปักลายกิ่งเหมยเรียบหรู นางกำลังใช้พู่กันแต้มชาดสีแดงลงบนรายชื่อของบุคคลสำคัญฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตาคมกริบ"ท่านพี่ เวลาสิบสองวันที่เหลืออยู่ หยางตงเร่งรีบที่จะผลักดันคนของตนเองขึ้นมากุมตำแหน่งสำคัญในกองทัพหลวงและกรมอาญา หากปล่อยให้มันแต่งตั้งขุนนางและนายทหารเหล่านี้สำเร็จ ยามที่ต้องแต่งตั้งรัขทายาท การจะถอนรากถอนโคนพวกมันคงต้องเสียเลือดเนื้อของราษฎรบริสุทธิ์ไม่น้อย" จ้าวซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความเด็ดขาดไป๋เหวินหลงยิ้มเย็น สายตาดุดันจ้องมองไปยังรายชื่อแรกที่ถูกแต้มชาดส

ณ ตำหนักขององค์ชายรองหยางตงเพล้ง!!แก้วชาเนื้อดีถูกขว้างอัดเข้ากับผนังห้องจนแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อย! องค์ชายรองหยางตงใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโทสะและผวาหวาด ดวงตาแดงชานดุจสัตว์ร้ายที่กำลังจนมุม"ไอ้เหวินหลง!! ไอ้คนชั่วช้า!" หยางตงตะโกนก้องห้องบรรทม "มันไม่ได้กบดานอยู่ในจวน! มันใช้พิธีแต่งงานบังหน้า เพื่อลงมือตัดกำลังของข้าทีละคน! ฝูเฉิงก็โดนจับ ลู่เหวินฟางก็โดนอายัดทรัพย์! ยอดฝีมือพรรคมารที่ข้าจ้างมาก็ถูกทหารพของพวกมันกวาดล้างจนหมดสิ้น! นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!!"อัครเสนาบดีเฒ่าที่ยืนอยู่ข้างๆ สั่นสะท้านไปทั้งร่าง ตัวเขาเองก็เริ่มรู้สึกได้ถึงสายลมแห่งความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ฝ่าบาทยามนี้เหลือเวลาอีกเพียงสี่วันเท่านั้นก็จะครบกำหนดยี่สิบวัน หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เมื่อถึงวันประชุมสภาหลวง พวกเราจะไม่มีขุนนางและกำลังทหารเหลือพอที่จะบีบบังคับให้ฮ่องเต้สถาปนาพระองค์เป็นรัชทายาทได้เลยพ่ะย่ะค่ะ!"หยางตงสูดหายใจเข้าลึก รอยยิ้มบ้าคลั่งและเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ในเมื่อพวกมันไม่ยอมให้ข้าขึ้นเป็นรัชทายาทแต่โดยดี ข้าก็จะไม่รออีกต่อไป! อัครเสนาบดี สั่งการลงไป! ในวันที่ยี่สิบ ให้ท

"หยางตงต้องการใช้เงินทองพวกนี้จ้างทหารกบฏและยอดฝีมือพรรคมารใช่หรือไม่? ข้าก็จะดูสิว่าหากพรุ่งนี้เช้าพวกมันรู้ว่า 'ไม่มีเงินจ่ายค่าจ้าง' และ 'ไม่มีอาวุธให้ใช้' ทหารกบฏพวกนั้นยังจะยอมแลกชีวิตเพื่อมันอยู่อีกหรือไม่!"ตลอดทั้งคืนนั้น กองทัพเงาและรถม้านับร้อยคันได้ทำการขนย้ายอาวุธ เสบียง และทรัพย์สินทั้งหมดออกจากคลังลับหลังเขาจนหมดสิ้น ไร้ซึ่งร่องรอย อาวุธทุกชิ้นถูกอายัด เงินทองทุกตำลึงถูกส่งเข้าคลังหลวงเพื่อเป็นหลักฐานมัดตัวองค์ชายรองหยางตง!ไม่เพียงเท่านั้น ไป๋เหวินหลงยังนำกำลังอีกสายหนึ่ง บุกเข้ายึด คลังเสบียงสำรอง ในจวนขุนนางกังฉินอีกสามแห่งที่ขึ้นตรงต่อองค์ชายรอง ทำการกวาดต้อนทั้งเงินทอง เสบียง และจับกุมตัวนายทหารระดับผู้บังคับบัญชาที่เตรียมก่อการกบฏในวันรุ่งขึ้นทีละคนๆ ดุจการถอนรากถอนโคน!ภายในคืนเดียว... กำลังพลขุนนาง สายสืบพรรคมาร คลังอาวุธ ท่อน้ำเลี้ยงทางการเงิน และเสบียงอาหารขององค์ชายรองหยางตง ถูกไป๋เหวินหลงและองค์หญิงห้าจ้าวซิน ปล้นและกวาดล้างจนเตียนราบไร้เหลือ!จนกระทั่งรุ่งอรุณของวันที่สิบเก้าเยือนเยือน...ณ ตำหนักขององค์ชายรองหยางตงหยางตงกำลังนั่งรอข่าวดีจากคลังลับกลางหุบเข

ไป๋เหวินหลงในชุดขุนนางชั้นอ๋องสีน้ำเงินเข้มขอบทองคำ และจ้าวซินในชุดตราตำแหน่งมหาเทวี ก้าวออกมารับพระราชโองการพร้อมกัน "ขอบพระทัยฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนานพ่ะย่ะค่ะ!"ภายหลังจากเสร็จสิ้นพิธีในวังหลวง ไป๋เหวินหลงและจ้าวซินเลือกที่จะไม่รั้งรออยู่ในเมืองหลวงอันเต็มไปด้วยเล่ห์กลเพทุบาย พวกเขาละทิ้งความยุ่งเหยิงของศูนย์กลางอำนาจ นำกองกำลังทหารบางส่วนและข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่แคว้นเปี้ยนจิ้งในทันทีเมื่อมองเห็นกำแพงเมืองเปี้ยนจิ้งตั้งผงาดอยู่เบื้องหน้า ภาพที่ปรากฏกลับเป็นเมืองชายแดนขนาดเล็กที่ค่อนข้างซบเซา ประชาชนส่วนใหญ่มีชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก กำแพงเมืองชำรุดทรุดโทรมจากสงครามระลอกเก่า และลักลอบถูกกลุ่มโจรกับกองทัพเล็กๆ นอกด่านเข้าก่อกวนอยู่เสมอ"เหวินหลง ที่นี่อาจดูห่างไกลและทุรกันดาร แต่กลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวาที่ปราศจากหน้ากากเข้าหากัน" จ้าวซินเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะควบขับม้าอยู่ข้างกายสามี สายตาคมกริบของนางมองไปรอบๆ ด้วยความมุ่งมั่นไป๋เหวินหลงหันมามองใบหน้าเนียนใสของภรรยา มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวเล็กไว้แน่น "อยู่ที่ไหนไม่สำคัญ ขอเพียงมีเจ้าอยู่ข้างกาย ข้าก็พร้