Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

องค์ชายเจ็ดที่ใครๆร่ำลือว่ารักสนุกบัดนี้เหลือบตามองคนป่วย ก่อนจะตวัดสายตาไปยังเสียงครวญครางที่ดังมาจากจวนข้างๆ“ยังก่อน พี่ชายข้ายังมีประโยชน์ อย่างน้อย…ก็หลอกล่อ2คนในห้องนั้นได้ระยะนึง เอาไว้…รัชทายาทหายไปจากโลกนี้เมื่อไหร่ ข้าจะให้เจ้าจัดการพวกมันทีละคน ข้าไม่เอาสตรีเลือดเย็นอย่างจิ่งเจาเป็นชายาแน่นอน สตรีที่…ฉลาดเช่นรั่วซีต่างหากที่เหมาะจะอยู่เคียงข้างข้า!!”“ขอรับ” ท่านหมอประจำจวนก้มหัวลง ก่อนที่จะมองตามร่างของคนที่มีชะตาเป็นถึงบุตรชายกษัตย์ แต่กลับละโมบโลภมากยามค่ำคืนที่เงียบสงัด เสียงนกเหยี่ยวให่ชินที่บินมาเกาะบริเวณหน้าต่างห้องนอนขององค์รัชทายาท ทำร่างสูงต้องรีบลุกขึ้นมาดูอย่างสงสัย แต่ภรรยายังไป๋รั่วซี กลับยื่นมือไปต้อนรับนกเหยี่ยวอย่างเคยชินนิ้วเล็กๆเข้าไปหยิบจดหมายลับที่อยู่ข้างขาของเหยี่ยวขึ้นมาเปิดอ่าน“ นี่เป็นนกเหยี่ยวของสำนักเหลินอี้หรือ เหตุใดจึงตามเจ้ามาถูก“ แม้เขาจะรู้ว่าไป๋รั่วซีเป็นคนที่มีความสามารถ แต่ก็ไม่คิดว่ากองกำลังเล็กๆของนางกับทำงานได้อย่างแม่นยำและฉับไว”เพราะว่าถูกฝึกให้จำคนเป็นเจ้านายเท่านั้นเจ้าค่ะ และหากถูกลอบโจมตีระหว่างทางเขาก็จะสามารถเอาตัวรอดและก

ดาบข้างกายถูกหยิบขึ้นมาเป็นอาวุธ ตวัดแกว่งป้องกันห่าธนูที่ระดมยิงกันเข้ามา ทหารบางคนหลบไม่ทันร่วงรถลงบนหลังม้าอีกหลายนาย“รั่วซี!!” ลูกธนูดอกนึงพุ่งตรงเข้าไปหาไป๋รั่วซี นางใช้วิชาตัวเบากระโดดเหยียบหลังม้าก่อนจะหลบได้อย่างฉิวเฉียด ร่างเล็กกระโดดลงมาบนพื้น แต่ยังถูกโจมตีไม่เลิก จนพลาดท่ากลิ้งลงไปบนพื้น ก่อนจะหยิบดาบขึ้นมาตวัดห่าธนูที่พุ่งตรงเจ้ามาเป็นห่าฝน องค์รัชทายาทเรียกนางยังเป็นกังวล“ ไม่ต้องห่วงข้า ท่านต้องมีสมาธิ เราต้องร่วมมือการจัดการพวกมัน!!” เขาใช้สายตากวาดตามองไปรอบๆ พบว่าบนเขามีคนซุ่มยิงอยู่จำนวนไม่น้อย“ข้างบนหน้าผา!!” ทหารฝีมือดีจำนวนนึงรีบควบม้าแยกออกไปทันทีไป๋รั่วซีที่มองเห็นเป้าหมายเช่นกัน รีบกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ ก็จะโยนมีดสั้นใส่คนที่กำลังโจมตีจนร่วงหล่นลงตายเป็นเบื่อมือบางยังตวัดดอกธนูให้พุ่งกลับไปหากลุ่มคนที่โจมตี จนกลายเป็นว่า นางนำดอกธนูของพวกคนร้ายมาเป็นอาวุธให้ตัวนางเอง!!“นางมีวรยุทธ!!” คนเป็นหัวหน้าโจรป่าตะโกนบอกลูกน้องแต่ไม่ทันแล้ว ทันทีที่ได้ยินเสียง ห่าวหรานตวัดดาบพุ่งตรงไปยังบุรุษผู้นั้นทันที และในขณะที่มันกำลังจะหนี ปลายดายคมถูกฝ่ามือหนาเขวี้ยงจนพุ่งไป

องค์ฮองเต้กลืนคำๆนั้นลงคอ ก่อนจะมองสตรีทีีแต่งตัวอ่อนหวาน บนหัวมีปิ่นประดับไม่กี่ชิ้น บ่งบอกถึงความไม่ฟุ้งเฟ้อ”เสด็จพี่!! ทันทีที่คนไปรายงานว่าท่านต้องพิษ หม่อมฉันก็รีบลงมาจากเขาทันที“ ท่าทางร้อนใจ รีบเข้ามาประคองนั้นแสดงออกได้ดีว่าตื่นตกใจจริงๆ”นี่ขนาดเจ้ารีบ ยังลงมาจากเขาช้ากว่าองค์รัชทายาทที่อยู่ไกลถึงเปี้ยนจิ้งถึง3วัน“ พระสุระเสียงที่เอ่ยออกมานั้นไม่มีความเคืองขุ่น มีเพียงอาการหลับตาพูด เพราะไม่อยากเห็นหน้า กลัวจะห้ามอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ แต่อีกฝ่ายกลับคิดว่าพระวรกายอ่อนแอจนลืมตาแทบไม่ไหว”เอ่อ ฝนตกหนักเช่นนั้น หม่อมฉันผ่านมาอย่างยากลำบากจริงๆเพคะ องค์รัชทายาทยังหนุ่มแน่น พระชายาเองก็เก่งกาจเรื่องการควบคุมม้า จะมาถึงก่อนก็ไม่แปลก“ พูดจบทั้งห้องเงียบกริบก่อนที่ฝ่าบาทจะเป็นคนถอนหายใจ แต่กับองค์รัชทายาทที่มีความเคืองขุ่นเต็มหัวใจกลับโผล่งออกมา”หากลำบากเช่นนั้น ไม่สู้ฮองเฮาหัดเรียนขี่ม้าฟันดาบบ้างมิดีกว่าหรือ คราหน้าหากเกิดเรื่องคอขาดบาดตาย จะได้ควบม้าลงมาให้ทันข้าหน่อย!!““เจ้า!!”“ฮองเฮา ข้าคิดว่าเรื่องที่ต้องพิษมีบางอย่างเป็นที่หน้าสงสัย รัชทายาทมานี่หน่อย มาใกล้ๆพ่อ” จากที่ถอยออก

มันไม่สูงเที่ยบเท่าบัลลังก์ แต่ก็ไม่ต่ำกว่าเหล่าอำมาตย์ทั้งหลาย การกระทำเช่นนี้ เพื่อทำให้เห็นว่า เขายังคงนกพระบิดาไว้เหนือหัว มิได้ต้องการอาศัยช่วงบิดาป่วยครองบัลลังก์ “วันนี้ทั้งฎีกาเก่าและฎีกาใหม่ ข้าจะทำการตรวจให้เรียบร้อย สิ่งที่เสด็จพ่อกำชับมาก็คงเป็นเรื่องของความแห้งแล้งของเมืองเป่ยโจว ใต้เท้าซุนหลายเดือนมานี้ ทั้งๆที่เสบียงออกจากเมืองหลวงทุกเดือน แต่เหตุไฉนเสบียงจึงไปถึงที่เป่ยโจวน้อยนัก”เขาหยิบฎีกาฉบับนึงที่อยู่ด้านล่างสุดขึ้นมาโดยไม่รีหรอ เพราะจำได้ว่านี่เป็นฎีกาที่คนของเขายื่นมาแล้วหลายเดือน วันนี้มันวางอยู่ล่างสุด และเขาเลือกจะหยิบมันขึ้นมา ในใจแอบคิดว่าพระบิดาต้องเจอกลอุบายใดจึงไม่ได้ตรวจฏีกาสำคัญหลายฉบับ!!”หลายวันมานี้ ตั้งแต่ที่พูดคุยกับรัชทายาทเรื่องคนไปเสพสุขที่วัดร้าง ฝ่าบาทเอาแต่คิดเรื่องจะย้ายพระมารดาของพระองค์เข้าสุสานหลวง จึงละเลยฏีกาไปไม่น้อย“ ขันทีรู้ใจว่าเขาคิดสิ่งใดรีบเอ่ยบอกทันที เขาแค่พยักหน้ารับ ไม่เอ่ยสิ่งใดต่อ “เรียนองค์รัชทายาทผู้สำเร็จราชการแทน เรื่องนี้กระหม่อมทำการบันทึกเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทั้งยังส่งให้ฝ่าบาทได้ตรวจทานดูแล้ว” ใต้เท้าคนนึงมีท่

ทหารที่ยกเข้ามาการรายงาน ส่วนองค์ชายเจ็ดบัดนี้ยืนนิ่งๆกำลังจะก้าวเท้าถอยออกไปเงียบๆด้วยความร้อนใจ“องค์ชายเจ็ด หากไม่มีธุระที่ใดเจ้าก็อยู่เสียที่นี่ ในเมื่อเจ้าพูดว่าหลายปีมานี้ช่วยเสด็จพ่อตรวจฎีกาและตรวจตราดูชาวบ้านในเมืองหลวงและทั้งสี่แคว้น เช่นนั้นเจ้าก็ต้องตอบคำถามเรื่องนี้ได้ว่าเหตุใดในพื้นที่ที่เจ้าดูแลถึงยังมีเหรียญปลอมพวกนี้อยู่!!” คนที่ตั้งใจจะมาอาละวาดบัดนี้ถูกต้อนจนจนมุม เขาหันซ้ายแลขวาก่อนจะพยักหน้าให้ใต้เท้าเสิ่น ผู้มีศักดิ์เป็นลุง เพราะตอนนี้เขาต้องการให้มารดามาออกหน้าให้ก่อน“กราบทูลองค์รัชทายาท กระหม่อมขอเวลาเพียงครู่เนื่องจากเวลานี้ กระหม่อมจำเป็นต้องไปหยิบฎีกาสำคัญฉบับนึง ที่ลืมเอาไว้ที่ตำหนักฉางชิวพ่ะย่ะค่ะ” ใต้เท้าเสินรู้วิธีที่จะต้องออกจากท้องพระโรงเพื่อไปหาน้องสาวที่เป็นถึงฮองเฮา ในเมื่อฝ่าบาทมอบอำนาจให้กับองค์รัชทายาทได้ หลานแท้ๆอย่างองค์ชายเจ็ดก็ต้องได้รับการปกป้องโดยมารดาอย่างฮองเฮาที่พอจะมีอำนาจอยู่ในมือบ้าง“เกรงว่าตอนนี้ตำหนักฉางชิวจะปิด” องค์รัชทายาทพูดโดยไม่ได้มองหน้าผู้ใด เขาหยิบฎีกาเล่มใหม่ขึ้นมาเปิดก่อนใช้นิ้วมือไล่ตัวอักษรทุกตัวช้าๆ เมื่อทุกคนเงียบเส