All Chapters of ฮูหยินของข้าเจ้าช่างน่ารักแกยิ่งนัก: Chapter 11 - Chapter 20

"ว่าอย่างไรมีหรือไม่ หากมีเร่งส่งคนไปรับสาวงามที่ใต้เท้าเจ้าเคยไปซื้อบริการมาเดี๋ยวนี้...ไปสิเจ้าอยากให้เขาตายตรงนี้หรือ พวกท่านน่ะ...มาช่วยกันพาใต้เท้าเข้าไปในเรือนก่อน"บัดนี้กู้เฝิงซีนางเลิกรักษาหน้าใต้เท้าอู๋แล้ว ที่นางใส่ใจรักษาที่สุดก็คือชีวิตของตาเฒ่าก้อนหินผู้นี้เท่านั้น ต่อให้นางมิรู้สึกอันใดต่อคนผู้นี้ ทว่าหากเขาตายลงบนตักของนางในวันที่รับนางเข้าจวนในฐานะอู๋ฮูหยินตั้งแต่วันแรก ชีวิตของนางคงจบสิ้นลงแล้ว...เฝิงซีเอ๋ย...เฝิงซี...เจ้าช่างลงมือร้ายกาจเกินไปแล้ว...นึกเสียใจเล็กน้อยที่ไปลงมือเหี้ยมโหดกับว่าที่สามีเช่นนี้ เพราะหากเขาตายจริงชาตินี้คงได้มีตราประทับว่า 'ตัวซวย' เด่นหรายากจะแกะออกสลัดทิ้งไปได้ ซึ่งกู้เฝิงซีนางมิได้กลัวว่าตนเองจะไร้บุรุษมาตบแต่งนางไปเป็นภรรยา ทว่าที่นางกลัวที่สุดก็คือชื่อเสียงของผู้เป็นแพทย์และนักปรุงพิษของตนคงสิ้นสลาย ไร้คนกล้าวางใจไปจวบจนนางสิ้นชีพเป็นแน่"ขอน้ำอุ่น"นางเรียกหาสิ่งที่ต้องการในขณะที่ตนเองก็สาละวนวิ่งวุ่น รื้อค้นเครื่องมือแพทย์ของตนเองออกมาโดยเร็ว เพราะหากช้าเขาธาตุไฟแตกซ่านจนตายนางลำบากแน่"ใต้เท้าอู๋...ท่านได้ยินข้าหรือไม่"ดวงตาที่แ

ในช่วงสายของวันต่อมา ฮูหยินผู้เฒ่าอู๋ก็กลับมาจากอารามหลวงแห่งฉางโจว เพราะอีกเพียงสองวันงานมงคลที่หญิงชราวัยเจ็ดสิบหกหนาวรอคอยมานานนั้นก็มาถึงแล้ว ทว่าเจ้าหลานชายคนเดียวของนางกลับกระทำการหักหน้าของนาง โดยการไปสู่ขอสตรีซึ่งนางไม่พึงใจมาเสียแทน งานวิวาห์ที่รอคอยจึงกลายเป็นงานที่ฮูหยินผู้เฒ่าชิงชังรังเกียจมิต้องการให้มันบังเกิดขึ้น แต่ก็มิอาจไปขัดขวาง สุดท้ายจึงจะมาถึงในอีกสองวันในท้ายที่สุด ดังนั้นแล้วสิ่งแรกที่หญิงชรากระทำ เมื่อมาถึงจวนสกุลอู๋ยังฉางโจวก็คือเรียกหาว่าที่หลานสะใภ้มาพบหน้าให้นางลงมือสั่งสอนสักเล็กน้อย"เฝิงซีคารวะฮูหยินผู้เฒ่า"หญิงชราเพ่งพิศดูเด็กสาวกิริยาสงบเยือกเย็นตรงหน้า แล้วรู้สึกมิค่อยตรงใจเท่าใดจากที่มีอคติอยู่แล้ว ยิ่งเพิ่มไปเป็นสิบส่วน เพราะนางมีหญิงงามที่พึงใจอยู่ก่อนแล้วเช่นคุณหนูถาน...ถานรุ่ยเซียง คุณหนูรองแห่งจวนแม่ทัพปกป้องประจิมนั้นซึ่งมีกิริยางดงาม หน้าตายิ้มแย้มสดใส แถมนิสัยช่างเจรจา แต่มันติดอยู่ว่าหลานชายของนางให้ตายก็ไม่ตบแต่งเอาคนสกุลถานมาร่วมเตียง นางจึงจนปัญญาพอเมื่อเดือนก่อนอู๋เหล่ยมาบอกว่าจะตบแต่งสตรีต่างแคว้น ถึงนางมิยินดีแต่จะทำเช่นไรได้ ด้วยเพ

...ปัง...ประตูแข็งแรงกลับพ่ายแพ้ต่อฝ่าเท้าของผู้มีสมญานามว่าก้อนหินเดินได้เสียแล้ว กายของเสวี่ยเพ่ยยู๋ที่กำลังเอนอยู่บนเตียงเพื่อพักผ่อนกลางวันพลันสะดุ้งลุกขึ้นนั่งตัวตรง"ท่านย่า...นางคือคนของข้า...หากจะลงโทษก็มีเพียงข้าที่ทำได้"กล่าวเพียงเท่านั้น กายสูงใหญ่ที่ปลายเส้นผมสีขาวยาวตกลงคลุมสะโพกแกร่งก็หันกายก้าวเดินจากไปทันทีสำหรับเสวี่ยเพ่ยยู๋ถึงหลานชายเพียงหนึ่งเดียวของนางจะพูดจาแสนสั้น หากนางย่อมเข้าใจสตรีซึ่งถูกอุ้มจากไป สำหรับอู๋เหล่ยย่อมสำคัญอย่างยิ่ง หาไม่เขาจะมิกล่าวต่อนางเช่นนี้"นางเด็กแพศยาเฝิงซีผู้นี้...ข้าเห็นจะดูเบามันมิได้เสียแล้ว ก็เพียงหนึ่งวันที่เข้าจวนกลับทำให้หลานข้ากล้าเอ่ยแข็งข้อ...หึ...นับจากนี้ไปก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายเชียว...แพศยาเอ๊ย"หญิงชราโกรธจนผมสีขาวบนศีรษะแทบจะกระตุกได้ คาดเอาว่ากู้เฝิงซีคงจะใช้มารยาหญิงล่อลวงจนเจ้าคนทึ่มเช่นอู๋เหล่ยหลงใหลมิลืมหูลืมตา หาไม่เขาจะกล้ามาประกาศต่อนางว่ามิให้ไปยุ่งกับคนของตนหรือเซี่ยเสิ่นจั๋วเร่งเดินนำไปเปิดประตูห้องที่ยังว่าง เมื่อเห็นกายสูงใหญ่เจ้าของเส้นผมขาวสว่างไสวเดินมุ่งตรงมายังเรือนรับรองที่ทั้งเขากับหูเตี๋ยนยืนรออยู่

ไม่บ่อยนักที่มู่หรงเจินจูหรือหย่งจงหวางเฟย จะมอง 'แรง' สตรีสักนาง แต่วันนี้ 'คุณหนูรองถาน' กำลังได้รับเกียรตินั้นเข้าเสียแล้ว ก็เพราะว่าวันนี้เป็นงานเลี้ยงภายใน ที่ถึงจะมาจัดยังจวนสกุลอู๋ แต่นี่ก็เป็นงานเลี้ยงที่ไท่จื่อออกหน้าจัดให้แก่ 'ใต้เท้าอู๋' เป็นการร่วมยินดีที่อู๋เหล่ยผู้มีความชอบยิ่งใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นทางด้านการทหาร หรือทางด้านส่วนตัว ที่ไท่จื่อหลี่โม่คังยกให้เขาเป็นผู้มีพระคุณจากใจที่เอาชีวิตแลกปกป้องเขา กำลังจะตบแต่งฮูหยินเอก แต่เพราะมีเหตุฉุกเฉินว่าที่อู๋ฮูหยินน้อยนางมิอาจมาร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ ทว่าคืออันใดที่คุณหนูรองสกุลถานนางนี้ พยายามอย่างยิ่งที่จะกระทำตนเป็นว่าที่เจ้าสาวเหลือเกิน...ช่างไร้มารยาท มิสมกับการเป็นคุณหนูสกุลใหญ่ และช่างมิคิดละอายใจรักษาหน้าของบิดามารดาเอาเสียเลย ปกตินางก็มาจากอีกโลกอีกมิติอยู่ แต่การไร้มารยาทเช่นนี้นางมองว่าแย่เสียจริง เพราะไม่ว่าอู๋เหล่ย อดีตหัวหน้าองครักษ์คนสนิทของพระสวามีนางจะขยับไปทางใด ถานรุ่ยเซียงก็พยายามติดตามดังเงา ครั้นพอมู่หรงเจินจูมองไปยังท่านฮูหยินผู้เฒ่าอู๋ หย่งจงหวางเฟยที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมากับผู้คนในภพชาตินี้ไม่น้อยกว่า 8 ห

เสวี่ยเพ่ยยู๋นั้นแม้สีหน้าของนางมิได้เปลี่ยน แต่ภายในใจของนางรู้แจ้งว่าที่ตนเองลงมือรวบรัดในคราวนี้นั้น นับว่าก้าวพลาดเข้าเสียแล้ว เพราะหลายหนาวที่ผ่านมา อู๋เหล่ยยอมลงให้นางมาตลอด จึงหลงลืมตนไปชั่ววูบว่าบางทีหลานชายผู้นี้จะอภัยให้นางแล้วที่เป็นต้นเหตุให้มารดาของเขาต้องตายอนาถ ทว่าวันนี้นางจึงรู้แจ้ง อู๋เหล่ยยังคงเป็นพยัคฆ์หลับ ที่หากผู้ใดก้าวเข้าไปก่อกวนล่วงเกินอาณาเขตของเขา พยัคฆ์ร้ายตนนี้ก็พร้อมจะตะปบแล้วฉีกทึ้งทุกผู้ที่ไม่รู้จักเจียมตนที่เข้าไปล่วงเกินเขาเข้า จนมิหลงเหลือเศษซากชิ้นเนื้อที่ดีเสียเป็นแน่"เซียงเอ๋อร์...มานี่เถิด...กลับเรือนย่ากัน"สุดท้ายนางก็จำต้องถอยเพื่อจะพิชิตชัยในภายหลัง เพราะหากนางร้องแรกแตกตื่น ที่จะเสียหายย่อมเป็นคุณหนูถานที่ไร้สติเลอะเลือนมาปีนเตียงบุรุษ ทว่าที่ล่วงเกินไปกลับเป็นเพียงบ่าวชายในเรือน แต่จะเป็นบุรุษใดหากเรื่องเปิดเผยเช่นไรคุณหนูถานก็หนีไม่พ้นจำต้องวิวาห์เอาเฉียนฝูไปเป็นสามีเท่านั้น"ทางที่ดี...งานมงคลของข้า...คนไร้ยางอายมิต้องรั้งอยู่ให้งานมงคลของข้ากับภรรยามัวหมองย่อมดีที่สุด...หวังว่าท่านย่าจะรู้คิดว่าอันใดถูก...อันใดเน่าเสีย!"กล่าวจบเขาก็กร