All Chapters of ฮูหยินของข้าเจ้าช่างน่ารักแกยิ่งนัก: Chapter 31 - Chapter 40

“ถึงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเจ้าจะมิรอให้ข้ามาเปิด แต่ร่วมดื่มสุรามงคลและพิธีผูกผม ข้ามิยินดีละเลยนะอ้ายเหรินของข้า...”หลังจากจุมพิตนางจนคนในอ้อมแขนสั่นไปทั้งกาย เขาจึงขยับออกห่างเล็กน้อย แล้วรวบเอาเส้นผมของตนเอง กับปลายเส้นผมของกู้เฝิงซีมาขมวดปมผูกเข้าด้วยกัน จากนั้นจึงเป็นกาสุราที่ถูกนำมาวางเอาไว้ยังหัวเตียง ตั้งแต่ยามใดนางก็สุดจะรู้ได้ที่มือแข็งแรงทว่าเรียวยาวประดุจลำเทียนหยิบมันมารินใส่จอกส่งมาตรงหน้า“ข้ารู้ว่าเจ้าดื่มไม่เป็นจึงเตรียมเอาไว้เพียงสุราผลไม้รสหวานเท่านั้น”กู้เฝิงซีลังเลชั่วครู่แต่สุดท้ายนางก็รับมาทดลองชิมดู แล้วปลายลิ้นก็รับรสหวานซ่าแปลก ๆ หากพอกลืนลงไปถึงโคนลิ้น จึงค่อยรับรู้ถึงรสขมฝาดเล็กน้อย โดยรวมกู้เฝิงซีนางคิดว่ารสชาติสุรากานี้ช่างล่อลวงให้ตนเองอยากลองดื่มมันดูอีกอู๋เหล่ยเองเขาก็รินออกมาดื่มเช่นกัน นั่นเองที่สาวน้อยร้อยพิษพลาดอย่างมหันต์ เพราะวางใจที่เห็นก้อนหินเฒ่าก็ดื่มสุราจากกาเดียวกัน ทว่านางคงหลงลืมคิดไปยาพิษนั้นมิใช่จะใช้วิธีผสมกับสุราในกาได้อย่างเดียวหากแต่ภาชนะที่ใส่ก็เคลือบด้วยพิษได้เช่นกันก้อนหินเฒ่าละเลียดจิบสุราในจอกลงคอทีละนิด ผิดกับคนไม่เคยดื่มที่ริ

ตอนที่ 25คนเพิ่งรู้ตนเองว่านางคิดผิดที่วางใจก้อนหินผู้เฒ่าจนยินยอมร่วมหอกับเขา แต่จะเปลี่ยนใจเกรงว่าจะไม่ทันเสียแล้วเมื่อเขาเริ่มต้นกดจุมพิตอ่อนโยน"จุ๊บ"...เฮือก! ...ริมฝีปากอุ่นกดจุมพิตขึ้นมาถึงต้นขาขาวเนียนกลมกลึง กู้เฝิงซีนางถึงกับผวาเกร็งกาย จะลุกขึ้นแต่ฝ่ามือแกร่งก็กดทับลงมายังสะโพกกลมกลึง แต่ยิ่งเขากดริมฝีปากสูงขึ้นนางก็เกร็งจนหน้าท้องเนียนแข็งเป็นลูกคลื่น"พอแล้ว...เหล่าเหล่ย...พอแล้ว...ฮือ...อะ"ทว่าคนตัวโตหรือจะปรานี เนินนางขาวเนียนละเอียดไร้สิ่งใดปกปิด แม้แต่ไฝฝ้าราคีเพียงหนึ่งจุดให้ระคายสายตา กำลังเรียกร้องให้เขาเชยชมชิดใกล้ ปลายจมูกโด่งกลับไปก่อนความคิด กายอวบอัดงดงามจึงผวาเกร็ง...เฮือก! ..."อ๊ะ! ...เหล่าเหล่ย...ไม่! "นิ้วเรียวสอดเข้าไปจิกเส้นผมสีเงินยวงนุ่มลื่น เพราะนางเพียรจะห้ามไม่ให้เขาแตะต้องส่วนลี้ลับของตนเองด้วยอับอายเหลือแสน ทว่าคนมึนเมาต่อความงดงามของกลีบพูขาวสะอาดชวนลิ้มลอง จะฟังหรือก็เปล่าดาย เขาโจนจ้วงปลายลิ้นร้อนร้ายแทรกลงไปปาดชิมน้ำหวานที่เริ่มหลั่งรินออกมาทีละน้อยตามธรรมชาติของร่างกายสตรี"ไม่!...เหล่าเหล่ย...หยุด!...อื้ม..."เมื่อลิ้นร้อนสัมผัสส่วนที

ตอนที่26แสงแดดอ่อนแตะลูบไล้กายของคนที่นอนซุกซบใบหน้ากึ่งหนึ่งกับหน้าอกแกร่งหนั่นแน่น แต่ดูเหมือนมันจะมิอาจปลุกคนที่ถูก ‘จับกิน’ จนหมดเนื้อหมดตัวมาตลอดราตรีไปได้ ขนตายาวหนายังประกบกันแน่นดูแล้วคงยากจะเปิดขึ้นโดยง่ายเพียงโดนแสงแดดอ่อนจางลามเลียอู๋เหล่ยตื่นมาสักพัก ทั้งที่เพิ่งจะหลับตามคนในอ้อมแขนไปไม่นานเช่นกัน เขาก้มลงกดปลายจมูกโด่งลงไปสูดเอากลิ่นดอกบัวหลวงหอมรวยรินชื่นใจเอาไว้จนเต็มหน้าอก แต่ไยจึงยิ่งสูดดมกลับยิ่งไม่อิ่มสักคราฝ่ามือแกร่งลูบไล้ไปตามหัวไหล่บอบบาง ไต่ลงไปยังต้นแขนกลมกลึง ยิ่งลูบไล้สัมผัสผิวเนียนนุ่มกลับเป็นเขาเองที่ลำบาก เพราะยิ่งลูบไล้ ยิ่งสัมผัสผสานกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวหอมหวาน อารมณ์พิศวาสกลับตื่นเตลิดไปโดยง่ายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ต่อให้ช่วงหลังมานี้เขาถูกพิษร้ายจนมีอารมณ์พิศวาสดุดันมากกว่าปกติก็ไม่เคยกลับมาเดือดพล่านเร็วเช่นนี้จากลูบไล้เลยพลิกตลบจับคนที่ยังอ่อนแรงลงไปนอนหงายยังฟูกนอนหนานุ่ม โดยเขาอยู่ด้านบนเท้าแขนสองข้างชะโงกอยู่เหนือกายคนหลับสนิท กดจุมพิตแล้วจึงกระซิบปลุกคนหลับดูสิ้นเรี่ยวแรงด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง“อ้ายเหริน…ฟู่จวินหิวแล้ว...ตื่นเถิดคนดี”ต่อให้ง่วง…

ตอนที่ 28เพียงยังไม่ทันพ้นกลางยามอู่ดี คนที่บอกแก่ ‘อ้ายเหริน’ ว่าเขานั้นจะออกไปร่วมหารือข้อราชการกับองค์ไท่จื่อและหย่งจงหวางแล้วจึงค่อยกลับมารับนางออกไปด้วยกัน ในช่วงยามเว่ยก็กลับมาถึงจวน และเพียงพบหน้าท่านพ่อบ้านใหญ่ที่อยู่กันมานาน และเป็นคนของอู๋เหล่ยอย่างแท้จริงก็รายงานถึงสถานการณ์ภายในจวนทันที คนตัวสูงเดินเนิบนาบฟังความไป ใบหน้านั้นนิ่งเช่นปกติไร้สีใดก็จริง ทว่าคนเรามันยากจะปกปิดแววตาพึงใจไปได้ว่าตนเองนั้นภาคภูมิใจต่ออ้ายเหรินมากเพียงใดแน่นอนว่าภายในใจนั้นมีแต่เขาเท่านั้นที่รู้ซึ้งว่าพึงใจ ภรรยาเด็กของตนนั้นจัดว่ายอดเยี่ยมเป็นเหล็กดีที่รอการขึ้นรูปอีกเล็กน้อย กระบี่ย่อมตัดทลายหินผาได้มิยากเย็น ยิ่งคิดก็ยิ่งชื่นชมความฉลาดล้ำลึกของเด็กสาวเช่นกู้เฝิงซีเมื่อมาถึงยังเรือนหอของตนเองและภรรยา เขาจึงยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ท่านพ่อบ้านใหญ่กลับไปยังเรือนกลาง เพราะเช่นไรอู๋เหล่ยก็ยังคงเป็นก้อนหินผู้หวงแหนถิ่นส่วนตัวยิ่งกว่าสิ่งใด ไม่ชอบที่สุดก็คือคนมากมายเข้ามาวุ่นวายในเรือนนอนส่วนตัวยิ่งหลังจากบาดเจ็บแทบตายไปครึ่งชีวิตในครั้งนี้ ก็สุดจะรู้ได้ว่าจมูกเขาเป็นอันใดไป จึงไวต่อกลิ่นแปลกแยกยิ่งน

สายตาของอู๋เหล่ยหันไปมองสตรีไร้ยางอายนิ่ง...นิ่งเสียจนเป็นถานรุ่ยเซียงที่หายใจลำบาก ตลอดชีวิตนางไม่เคยพบบุรุษใดใช้สายตาตำหนิคนได้น่าหวาดกลัวเช่นใต้เท้าอู๋ผู้นี้สักครั้ง"ท่านย่าไม่สบาย เกรงว่าคุณหนูถานคงต้องผิดหวังแล้ว"สุดท้ายอู๋เหล่ยก็จำต้องเอ่ยวาจาสุภาพออกไป ถึงอยากจะลุกขึ้นไปจับสตรีไร้ยางอายที่คิดจะสังหารอ้ายเหรินของเขาออกไปเสียยังนอกด่านนั่นเลยทีเดียว"ยิ่งท่านย่าไม่สบาย เซียงเอ๋อร์ยิ่งอยากจะไปปรนนิบัติเจ้าค่ะเหล่ยเกอเกอะ"กู้เฝิงซีให้ยอมใจกับสตรีตรงหน้าอย่างยิ่ง นางเคยคิดว่าจ้าวอ้ายฉีนั้นหน้าทนอย่างล้นเหลือ บัดนี้เกรงว่าจะถูกคุณหนูถานถีบตกบัลลังก์เสียแล้ว เหลือบสายตาไปยัง 'เหล่ยเกอเกอะ' นางก็แทบจะเก็บกักเสียงหัวเราะขบขันออกมาสุดชีวิต...ฟู่จวินช่างน่าสงสารเสียจริง..."เช่นนั้นก็เชิญคุณหนูถานตามเฝิงซีมาเถิด"...อยากหาเรื่องลำบากนัก เฝิงซีจะช่วยด้วยหัวใจมีเมตตา...เพราะทนเห็นก้อนหินเฒ่าข่มกิริยาโมโหเดือดไม่ไหวนาง จึงต้องเป็นอ้ายเหรินที่ดี ร่วมมือช่วยฟู่จวินสั่งสอนคนหน้าทนสักนิด ซึ่งในยามที่อู๋เหล่ยผินใบหน้ามามองภรรยาตัวอวบ จึงพบกับรอยยิ้มลวงสังหาร จากที่คิดจะทัดทานจึงกลืนทุกสิ่งลง