All Chapters of ฮูหยินของข้าเจ้าช่างน่ารักแกยิ่งนัก: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 31สามีคือท้องฟ้า...คือใต้หล้าสำหรับสตรีไม่ว่าสามีต้องการสิ่งใด ภรรยามีหน้าที่เดียวคือตามใจสามีประสงค์ ต่อให้ความต้องการนั้นฝ่ายภรรยาอาจต้องเจ็บปวดทุกข์ ทว่าก็มิอาจขัดข้องต่อสามีได้ เช่นกัน กู้เฝิงซีนางก็ถูกสั่งสอนปลูกฝังความเชื่อเช่นนี้มานับแต่เริ่มรู้ความนั่นแล้ว นางจึงไม่คิดอยากจะตบแต่งสามี ทว่าวันนี้ล้วนหลบไม่พ้น ที่ต้องทำคงมีเพียงทำใจยอมรับหน้าที่ภรรยาเท่านั้น"ย่อมตามใจเจ้า ทว่าต้องมีเหตุผลที่ดีมาอธิบายให้ฟู่จวินได้แจ้งใจจะได้หรือไม่ ว่าเหตุใดเจ้าจึงยังไม่พร้อม"อู๋เหล่ยเองก็หยุดตนเองทันทีเช่นกัน เพราะเขามิใช่หนุ่มน้อยริลองรักจึงจะเอาแต่ใจตน หากเป็นสตรีซึ่งเขาจ่ายเงินทองซื้อความสุขย่อมมิใส่ใจ ทว่ากู้เฝิงซีนางอยู่ในอีกตำแหน่ง นางมีค่ามากกว่านั้น เขาอยากได้ใจภรรยาย่อมต้องลงทุน...ถึงจะทุกข์ทรมานเล็กน้อยเขาก็ไม่เดือดร้อนเลยกายสูงใหญ่ขยับผ้าขึ้นมาห่มให้ภรรยาเด็กแล้วกอดนางเท่านั้น กู้เฝิงซีจึงอึ้งนิ่งงันไม่คิดว่าคนที่ดูดุดันเช่นใต้เท้าอู๋จะมีมุมที่เห็นใจภรรยาเช่นนี้ นางหันไปจ้องเขาผ่านความมืดมิดอย่างอธิบายความรู้สึกของตนเองไม่ถูก"ยังไม่พร้อมจะกล่าวคืนนี้ก็ไม่เป็นไร เวลาเรี

ตอนที่ 32“ฟู่จวิน”เมื่อต่างอาบน้ำเรียบร้อย นางขึ้นมานั่งคุกเข่าในท่าเทพธิดา บอกชัดเจนว่าคงอยากคุยด้วย อู๋เหล่ยจึงขยับลุกขึ้นนั่ง แล้วเอื้อมมือไปจับเอาสองฝ่ามือมาตรวจดูรอยแผลถูกเข็มตำด้วยสีหน้าห่วงใยจากใจ“คงอยากตำหนิฟู่จวินที่ไปให้ค่าท่านป้าพวกนั้นใช่หรือไม่”เขายกมือทั้งสองขึ้นกดจุมพิตไปทีละนิ้ว ก่อนจะลดลงมาแล้วกุมทับไว้ที่ต้นขาของตนเองนิ่งอยู่"บางสิ่งมองข้ามย่อมดียิ่ง ทว่าจงจำไว้เจ้าเป็นภรรยา ข้าเป็นสามี ภรรยามีหน้าที่ดูแลบ้าน อบรมบุตร ใส่ใจสามี เช่นกัน สามีก็มีหน้าที่ดูแลปกป้องคนในเรือน และที่สำคัญภรรยา และบุตรคือแก้วตาดวงใจของบุรุษผู้เป็นสามี เช่นนั้นสามีย่อมต้องมีหน้าที่ปกป้องบุตร และรักษาเกียรติของภรรยา...เช่นนี้เข้าใจแล้วหรือไม่"กล่าวไปเขายกมือขึ้นลูบไล้ข้อนิ้วแผ่วเบาไปยังแก้มนุ่มละมุน บอกนางผ่านสัมผัสว่าเขาต้องการถนอมนางจากหัวใจมิใช่เพียงกล่าวแค่คำหวาน"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"กู้เฝิงซีได้ฟังและเริ่มคิดติดตามนางก็เห็นจริง ถึงนางจะมีความคิดดื้อดึงไปบ้าง แต่บางสิ่งนางก็รู้จักนำเอาเหตุและผลมาประกอบการตัดสินใจอยู่บ่อยครั้ง"ดีมาก เม่นน้อยของข้า "อู๋เหล่ยกดริมฝีปากจุมพิตไปยังหน้าผา

เขาขยับกายขึ้นมาก้มกระซิบชิดใบหูเล็กแต่แดงจัด แม้ภายใต้เสียงเทียนยังแลเห็นได้ชัดเจนอย่างยิ่ง เมื่อนางไม่ตอบเอาแต่มองค้อน อู๋เหล่ยจึงขยับความแข็งแกร่งเร่าร้อนลงไปเสียดสียังกลางกลีบของปทุมมาลย์อวบอิ่ม"อื้อ...ฟะ...ฟู่จวิน"ดวงตาสีน้ำตาลทองงดงามดูออดอ้อนตัดพ้อที่เขากลั่นแกล้งนาง"เจ้าต้องการสิ่งใดจงบอกฟู่จวินเถิดอ้ายเหริน...เจ้าต้องการสิ่งใดจงบอกมาอย่าได้เก็บเอาไว้ เราเป็นสามีภรรยากัน หากต้องการเจ้าก็บอกให้รู้แจ้งเถิดคนดี...ต้องการฟู่จวินก็ต้องรู้จักร้องขออย่าปิดบังเก็บเอาไว้ จุ๊บ"เขาต้องฝึกให้นางกล้าจะร้องขอเปิดเผยต่อกัน หาไม่เขาคาดเดาเอาเองย่อมไม่เก่งกาจถึงปานนั้น"อะ...อ้ายเหริน...ตะ...ต้องการ...ฟู่จวิน..."อู๋เหล่ยให้รางวัลอ้ายเหรินแสนน่ารังแกด้วยการกดตัวตนยิ่งใหญ่แทรกลึก"อื้อ...เจ็บ! "เพียงส่วนหัวแทรกลงไปไม่ทันถึงไหน สองมือก็เร่งผลักดันยันหน้าท้องแข็งแกร่งอย่างคิดต่อต้าน ใบหน้างดงามพลันเหยเกน่าสงสาร ทว่าเขาคงต้องเดินหน้าต่อเท่านั้น หาไม่ยิ่งค้างคามีแต่จะทรมานกันทั้งคู่...พรวด! ......กึก! ..."อื้ม! "ทั้งเจ็บและจุกจนน้ำตาไหลรินยังปลายหางตาทั้งสองข้าง อู๋เหล่ยจึงกดจุมพิตอ่อนโยนป

ตอนที่ 35"แม่นางทั้งสอง เก้าอี้นี้ยังว่างหรือไม่"บุรุษหนุ่มวัยราว 20 กว่าหนาว แต่งกายด้วยอาภรณ์ที่บอกชัดเจนว่าคงเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ มีฐานะมิธรรมดา กู้เฝิงซีมองสายตาที่เขาจับจ้องไปยังสาวน้อยลู่ฉิงเหม่ยก็ย่อมรู้ที่อยากมาร่วมโต๊ะ จุดหมายคงเป็นเด็กสาวใบหน้างดงามแม้วัยยังเพียง 14 หนาวเท่านั้น"เกรงว่าคงจะทำคุณชายผิดหวังแล้ว เก้าอี้นั้นตัวหนึ่งเป็นของฟู่จวินข้า ส่วนอีกตัวเป็นของ...เม่ยฟู[1]ของข้าเอง...นั่นเช่นไรเม่ยเหม่ย[2] ฟู่จวินของเจ้ามาพอดี เม่ยฟู! "หูเตี๋ยนที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในศาลาพักหลบร้อนยังริมบึงจดจำถึงน้ำเสียงของภรรยาของสหายรักได้ดี เขาจึงหันไปมองโดยปริยายก่อนคิ้วเข้มนั้นจะพันกันเป็นปมใหญ่...ข้าไปเป็นน้องเขยนางตั้งแต่ยามใดกัน? ...ส่วนอู๋เหล่ยที่ตามมาทีหลัง มองสายตาของกู้เฝิงซีที่ต่อให้นางมองมานิ่ง ๆ ทว่าในยามที่นางหันไปเหลือบมองยังกลุ่มบุรุษแต่งกายดีที่ยืนถัดไปทางด้านข้าง ดวงตาคมดุจึงหรี่แคบแล้วก็พอจะอ่านบ้างสิ่งออกในยามที่บุรุษซึ่งหล่อเหลาที่สุดในกลุ่มนั้นกำลังจับจ้องสาวน้อยลู่ฉิงเหม่ยด้วยสายตาแทบจะกลืนกิน โดยที่เด็กสาวยังไม่รู้ตนเองสักนิด เอาแต่หยิบนั่นเช็ดนี่บริการนายส

หากร่ำไห้แล้วไม่น่าอายหูเตี๋ยนคงไม่รั้งรอ แต่ในเมื่อมิอาจทำได้ ดาบเล่มโตในมือเลยสั่นไปหมดอยากจะสับลงไปสะบั้นลำคอจอมเสเพลเสียเหลือเกิน"ข้าก็เพียงหวังดี ค่ำคืนนี้เวรแรกเป็นเจ้าเมามายจะคุ้มกัน 'ภรรยา' เด็กของเจ้าได้ดีอีกหรือ เฮอะ! "สิ้นเสียง "เฮอะ" คนที่ทั้งวันอารมณ์ดียิ้มแต้แตะแต้มจนถูกกล่าวขวัญว่าไม่เหมาะสมกับการเป็นหนึ่งในฝูงพยัคฆ์ดำ ก็พลันสะบัดหน้าให้อีกฝ่ายจนเกรงว่าลำคอมันอาจจะหักเอาได้คนเสียดายสุราจนอยากฆ่าคน ถึงกับงงงันหันมองอีกฝ่ายแล้วเลยหันไปส่งสายตาถามสหายอีกผู้ที่ขยันมองไปแต่เพียงกระโจมภรรยาบ่อยเสียกว่ามองกระโจมท่านอ๋องห้าผู้เป็นนายตนเอง"มีอันใด? "เมื่อเห็นว่าเช่นไรเจ้าคนติดภรรยาก็มิสนใจตนเองแน่แล้ว หูเตี๋ยนเลยจำต้องใช้ดาบกระแทกหัวไหล่อีกฝ่ายเพื่อเรียกร้องความสนใจ"เหล่าเหล่ย เจ้าว่า...มันริษยาเจ้าจนเสียสติไปแล้วหรือไม่ หรือว่าช่วงนี้มิได้ไปเยี่ยมชมเด็ดบุปผางาม มันจึงอารมณ์เหวี่ยงขึ้นเหวี่ยงลงจนน่าตระหนกเช่นนี้"แสร้งป้องปากทั้งที่เขากล่าวนั้นเสียงดังไปทั่ว ต่อให้ทหารยามที่อยู่ไกลออกไปถึงสิบลี้ก็คงได้ยินชัดเจน อู๋เหล่ยมิได้คิดมากก็เพราะปกติเหล่าหูกับเซี่ยจอมเสเพลก็มักจิกก