All Chapters of ฮูหยินของข้าเจ้าช่างน่ารักแกยิ่งนัก: Chapter 51 - Chapter 60

"อู๋เหล่ยเจ้ามาพอดี นี่คือซื่อจื่อหม่าจิ้งอวิน เขาผ่านทางมาด้านนี้จึงเข้าช่วยเหลือ สอบถามจึงทราบความว่าตัวซื่อจื่อและคณะก็จะเดินทางกลับต้าฉินเช่นกัน จึงจะร่วมเดินทางไปพร้อมขบวนของพวกเรา"หลี่หยวนเซินเมื่อเห็นคนสนิทเช่นอู๋เหล่ยเดินใบหน้าวิตกกังวลก็เอ่ยบอกน้ำเสียงสงบ ทว่าแววตาของคนที่เติบโตกินนอนร่วมกันมาแต่วัยเยาว์ ย่อมมองเห็นถึงบางสิ่งที่ผู้มีศักดิ์เป็นนายนั้นสื่อผ่านมาหา"อู๋เหล่ยถวายพระพรซื่อจื่อ""มิต้องมากพิธีไป ตามสบายเถิด การเดินทางนี้เราเป็นเพียงคุณชายหม่าเท่านั้น"บุรุษหนุ่มวัย 23 หนาวกล่าวด้วยวาจาสุภาพ ใบหน้าอ่อนเยาว์ยิ้มแย้มอ่อนโยน ดูไม่นานก็พอจะรู้แจ้งซื่อจื่อผู้นี้คงดูเบาได้ยาก เขาอ่อนโยนเกินไป บุรุษสูงศักดิ์เหล่านี้อู๋เหล่ยพบพานมาใช่น้อย สีหน้าเสแสร้งได้ กิริยาก็ปั้นแต่งได้ หรือแม้แต่แววตาก็ปกปิดซ่อนเร้นได้ไร้กังขา ทว่าที่ปกปิดยากเย็นคือกลิ่นคาวโลหิตซึ่งผู้เป็นนักฆ่าเช่นกันย่อมรู้แจ้ง"ท่านอ๋อง เสิ่นจั๋วกับฉิงเหม่ยยังไม่กลับมาเลย เช่นไรกระหม่อมขอนำคนไปตามหา ภูเขาแห่งนี้รกทึบใช่น้อย กระหม่อมเกรงว่าเสิ่นจั๋วอาจหลงทาง"ผู้เคยสร้างแผนหลงป่าพิชิตใจสตรีถึงกับสะดุ้งแทบสำลักน้ำลา

เพราะมัวแต่คิดสับสน กว่าจะได้สติออกมาเสียจากกลิ่นหอมกับเนื้อหนังนุ่มนิ่ม เจ้าพวกโจรชั่วทั้งหลายก็เริ่มล่าถอยไปไกลแล้ว“คืนนี้เราคงต้องนอนหลบซ่อนยังโพรงไม้ต้นนี้ไปก่อน เพราะไม่รู้ว่าเจ้าพวกโจรเหล่านั้นมันจะไปไกลจริงแท้ หรือเพียงล่อลวงให้พวกเราติดกับดักเมื่อคิดออกไปสมทบกับกองเสบียงยังอีกฟากของภูเขา”สาวน้อยลู่ฉิงเหม่ยอยากจะด่าว่าเขานั้นช่างไร้สติวิ่งหนีมาบนเขาก็กล้าลงมือ แต่คิดอีกทีเวลาเช่นนั้นมันไร้หนทางเลือก เพื่อปกป้องนายท่านอู๋และอู๋ฮูหยินน้อยให้มีโอกาสรอดมากกว่า ก็คงได้แค่ล่อลวงพวกคนร้ายให้สับสนติดตามผิดทิศเท่านั้น“ซี้ด”เมื่อขยับกายลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดตามร่างกายและตรงแขนที่กระดูกหัก ก็พุ่งจู่โจมจนต้องร้องอุทานออกมาอย่างสิ้นลายพยัคฆ์ร้ายแห่งเทียนหนิง“ท่าน…บาดเจ็บ?”ลู่ฉิงเหม่ยถามแผ่วเบาเช่นเดิม แต่เซี่ยเสิ่นจั๋วกลับได้ยินชัดเจน“อืม…แขนข้ากระดูกหัก ที่หัวก็คงแตก แต่ไม่เป็นไร เจ้าเล่าบาดเจ็บตรงที่ใดหรือไม่ ลองขยับดูมีตรงส่วนใดของร่างกายเจ้าแตกหักไปหรือไม่”เขาขยับนั่งพิงกับรากไม้ จัดท่าทางให้ตนเองได้นั่งสบายที่สุด เพราะรู้ถึงความบาดเจ็บของตนเองดี ส่วนลู่ฉิงเหม่ยนั้นพอได้ฟังว่าอ

นิ้วแกร่งลูบไล้แก้มนุ่ม ดวงตาที่มองก็ละห้อยนัก ก็อยากกอด อยากรัด อยากฟัดสองแก้มกลมกลึงอย่างยิ่ง ทว่าสถานที่กลับมิอาจลงมือได้แม้แต่น้อย ทำได้เพียงตาละห้อยยิ่งกว่าพยัคฆ์ติดกรงเห็นชิ้นเนื้อแสนหวานกลับมิอาจกลืนกินลงท้องดังใจปรารถนานั่นเชียว"นางคง...เป็นสตรีของท่าน"สำหรับถานรุ่ยเซียงนางย่อมไม่คิดมาก แต่สตรีโฉมสะคราญงดงามล่มเมืองที่ส่งสายตากระหายโลหิตมาหานางไม่หยุด กู้เฝิงซีนางว่าตนเองมองไม่ผิด คู่หมายของซื่อจื่อผู้นั้นคงเคยมีค่ากับสามีของนางมาก่อน และบางทีจนถึงในยามนี้เงาของแม่นางโอวหยาง อาจยังคงมีอยู่ในหัวใจของก้อนหินเฒ่า อาจไม่มากแต่ย่อมยังคงมีเงาของโอวหยางเซียวถงอยู่พอสมควร หาไม่ฝ่ายนั้นคงไม่มองนางด้วยสายตาอยากจะฉีกเนื้อกันเช่นนี้"อืม...ข้าไม่ปฏิเสธหรอกว่าอดีตที่ผ่านมามีนางเป็นหนึ่งในนั้น"ทั้งที่เขาจะไม่ตอบก็ได้ ไม่อธิบายก็ยิ่งไม่ผิด แต่เพียงเห็นใบหน้านางดูหงอยลงไปหลายส่วน ความไม่สบายใจจนต้องเร่งพูดจาให้นางไม่คิดมากจึงบังเกิดขึ้นมาเอง ใจจริงอยากอุ้มนางมานั่งบนตัก แต่ก็ไว้หน้าให้เกียรติภรรยา ไม่อยากให้นางต้องอับอายขายหน้า เขาจึงตัดใจทำเพียงหันไปทรุดกายลงนั่งเคียงข้างเหยียดขาแข็งแรงไป

ตอนที่ 41หากแต่ในขณะที่อู๋เหล่ยนั้นเป็นห่วงภรรยา กลับไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังถูกปองร้าย มีเรื่องใหญ่กำลังจะพุ่งเข้าหา ซึ่งคงมีแต่ผู้จะลงมือตามแผนการเท่านั้นที่รู้แจ้งดี ก็นางมันเป็นอสรพิษร้าย เป็นถึงนางโจรเซียวเถาผู้เลื่องชื่อยังนอกด่านต้าเว่ย หรือในยามนี้ก็คือโอวหยางเซียวถงที่ภาพลักษณ์ภายนอกนั้นคือธิดาบุญธรรมในเลี่ยโหวแห่งชิงอู่ ทว่าแท้จริงหญิงโง่นางนั้นได้ตายไปเมื่อหกหนาวก่อนแล้ว ส่วนนางก็เพียงมีใบหน้าคล้ายเพียงหกส่วนเท่านั้น ที่เหลือล้วนเป็นวิชาแปลงโฉมของชนเผ่าพื้นเมืองของดินแดนต้าเว่ยทั้งสิ้น ซึ่งนางนั้นเป็นนักฆ่าและสายลับสองหน้าที่รับงานทั้งอาณาจักรต้าเว่ยกับแสร้งร่วมมือกับคนของเทียนหนิงนางแอบมองตามกายที่ดูจะผ่ายผอมลงไปอยู่สามส่วน ในช่วงการเดินทางรอนแรมในกว่าสิบสองวันด้วยสายตาเจ็บแค้น อยากลงมือสังหารนางก็ยากยิ่ง เพราะบุรุษที่นางปักใจดูปกป้องยิ่งกว่าไข่ในหิน แต่ติดขัดที่ตัวนางมีค่ากว่าทองคำเลยต้องปล่อยให้มันเป็นหนามยอกหัวใจอยู่เช่นนี้ แต่...พ้นค่ำคืนนี้ไปมันกับอู๋เหล่ยจะต้องแตกร้าวสิ้นสัมพันธ์สามีภรรยาหวานชื่นไปจนสิ้น!ก่อนจะหันเหสายตาไปมองดูอู๋เหล่ยด้วยหัวใจที่ระริกไหว ค่ำคืนนี้น

ตอนที่ 42โอวหยางเซียวถงมิคาดผู้ที่บุกมาจะเป็นนางฮูหยินน้อยแสนจะจืดชืดซีดเซียวเช่นกู้เฝิงซี ก็นับว่ามากมายจนเสียการควบคุมสติอันดีไปแล้ว เพียงยังมิทันตั้งตัวกลับรู้สึกว่าด้านสีข้างตนเองถูกฝ่าเท้าแกร่งถีบจนกายเพรียวระหงพุ่งตกลงจากเตียงใหญ่ลงมานอนสิ้นสภาพยังพื้นกลางห้อง...โครม! ...ตึ๊ง! ..."กรี๊ด! ...ท่าน! "และยิ่งจะเกินคาดว่านางยังมิทันตั้งตัวเตรียมใจ จึงไม่ทันเห็นว่าเป็นผู้ใดช่วยคลายจุดให้แก่อู๋เหล่ยรวดเร็วถึงปานนี้ นางจึงถูกเขาจู่โจมถีบไม่มีไว้ไมตรีว่านางคือสตรีเลยสักน้อย"ฟู่จวินช้าก่อน! "กู้เฝิงซีเร่งเข้าขวางไว้ไม่ให้สามีตนเองลงเท้าเข้าไปกระทืบท่านหญิงสูงศักดิ์ซ้ำ หาไม่นางเกรงเขาจะเดือดร้อน ก็...เรื่องของสตรีก็สมควรให้สตรีจัดการนั่นจึงสมควรอย่างยิ่ง!"เรื่องนี้เป็นแค้นระหว่างสตรี ฟู่จวินไปยืนดูชมให้สบายใจเถิด ทางนี้เฝิงซีก็พอจะมีวิธีสั่งสอนคนหน้าทนไร้ยางอายคิดข่มเหงสามีผู้อื่นอยู่บ้าง"เป็นอันว่าอู๋เหล่ยจำต้องถอยเพราะรอยยิ้มลวงสังหารเปิด เสียงหวานแสบทรวงเช่นนี้หากเขาไม่หลีกทางเกรงว่าจะเป็นเขานี่เองที่ลำบาก...โธ่...สหายข้า ไยจึงถอยเท้าเข้าเรือนเดียวกับเหล่าจือ และท่านอ๋องห้าเร็ว