Lahat ng Kabanata ng ฮูหยินของข้าเจ้าช่างน่ารักแกยิ่งนัก: Kabanata 61 - Kabanata 70

ตอนที่ 43เพียงปิดประตูห้องนอนเรียบร้อย กายอวบอิ่มที่ดูจะผ่ายผอมจนอู๋เหล่ยขัดใจอย่างยิ่ง โมโหตนเองนักที่จะเลี้ยงภรรยาให้อ้วนท้วนเช่นเดิมเมื่อครั้งนางเพิ่งตบแต่งให้ตนเองในวันแรกกลับยังทำไม่ได้ ถูกตวัดขึ้นอุ้มพุ่งตรงไปยังเตียงกว้างไม่รีรอ“อื้ม…ฟู่จวิน”คนตัวเล็กใต้ร่างร้องทักท้วง เมื่อมือแกร่งซุกซนดึงทึ้งเอาอาภรณ์เรียบร้อยของนางจนแทบกลายเป็นฉีกกระชากเพราะคงไม่ทันใจ“เจ้าใจร้ายต่อฟู่จวินนักอ้ายเหริน รู้หรือไม่ว่าข้าเกือบเสียทีได้นอกกายเจ้าแล้ว ”คนน้อยใจต่อภรรยาที่กว่าจะบุกไปช่วยกันนั้น เขาก็แทบสูญเสียเอกราชให้แก่อสรพิษหมื่นเล่ห์เช่นเซียวถง จึงอยากปลอบขวัญตนเองด้วยการบ่นความในใจ ก็เขาตั้งใจมั่นคงเช่นไรจะไม่นอกกายนอกใจภรรยา ที่สำคัญสตรีสำส่อนเช่นนั้นหากเขาพลั้งเผลอเพราะฤทธิ์ผงปลุกกำหนัด อาจจะนำโรคร้ายหรือความสกปรกมาแปดเปื้อนนางได้ ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นเขามิอาจทนได้“เดี๋ยวเจ้าค่ะ!”กู้เฝิงซีนั้นเร่งหยุดทุกสิ่ง เพราะคิดว่าไม่อาจจะต้านทานพละกำลังและการ ‘กินจุ’ ของสามีตนเองได้เป็นแน่หากนางยินยอมให้เขาเป็นฝ่ายลงมืออย่ากระนั้นเลยเห็นทีนางคงต้องลงมือเหี้ยมโหดต่อก้อนหินเฒ่าเสียแล้ว คิดตกเช่นนั้น

ตอนที่ 45เข้าราตรีที่เจ็ดของค่ายพัก อู๋เหล่ยที่มีงานบางสิ่งให้ต้องแยกตัวออกไปทำร่วมกับเซี่ยเสิ่นจั๋ว ก็กลับเข้ามาพบว่าอ้ายเหรินตัวเล็กนั่งซบใบหน้ากับโต๊ะตัวเตี้ยที่เต็มไปด้วยกองตำราและต้นสมุนไพรหลายสิบต้นโดยมีลู่ฉิงเหม่ยสาวใช้คนสนิทเอนกายซบหลับอยู่ไม่ห่างองครักษ์ที่แม้แต่ความตายก็มิเคยทำให้เขาหวั่นไหวได้ แต่ภาพของภรรยาที่ดูเหน็ดเหนื่อยอย่างยิ่งกลับทำให้หัวใจแกร่งอ่อนไหวจนต้องทรุดกายลงนั่งคุกเข่า แล้วใช้นิ้วมือหยาบกระด้างปัดปอยผมนุ่มที่ดูยุ่งเหยิง คล้ายเจ้าของมิได้ใส่ใจดูเพราะคาดว่ามัวแต่หมกมุ่นแต่กับการรักษาคนป่วย และค้นหาสาเหตุของโรคจนไม่มีเวลานั่นเอง"เหล่าจั๋วเจ้าพาฉิงเหม่ยไปพักยังกระโจมของนางเถิด"เมื่อเห็นจอมเสเพลมองเด็กสาวข้างกายภรรยาด้วยสายตาละห้อยยิ่งกว่าสุนัขเห็นเนื้อ แต่มิอาจแตะต้อง อู๋เหล่ยจึงออกปากอนุญาตเพราะเข้าใจหัวใจสหายดี"ไม่! "...เฮือก! ...เฮือก! ...แต่ผู้ใดจะคาดต่อให้นางหลับ กู้เฝิงซีผู้ห่วงน้องสาวนอกไส้ยิ่งชีพกลับยังละเมอออกมาจนบุรุษผู้ไม่เคยเกรงกลัวฟ้ามิเคยหวาดเกรงพญายมที่ตัวโตเท่าหมีป่าถึงกับสะดุ้งกันทั้งสอง หูเตี๋ยนนั้นถึงกับกุมท้องหัวเราะโดยไร้เสียง เพราะแล

ตอนที่ 47หากแต่พอกายสูงใหญ่มาทรุดนั่งด้านข้างเตียง กู้เฝิงซีนางกลับลุกขึ้นมานั่งแล้วสอดสองแขนโอบกอดต้นคอแกร่งแล้วเป็นฝ่ายปีนขึ้นไปนั่งบนตักของสามี แล้วเป็นผู้โน้มใบหน้าของเขาลงมาจุมพิตเสียเอง"อื้ม..."ถึงนางจะไม่เก่งกาจกับจุมพิตนี้ แต่เพียงนางลงมือก่อนอู๋เหล่ยก็กายสั่นไหวเสียววูบวาบไปถึงท้องน้อย แล้วไถลลงลึกไปถึงท่อนลำกลางกายที่ครัดเคร่งแข็งขึงโป่งพองจนแทบระเบิดออกมาเสียเดี๋ยวนี้เพียงแค่นางจุมพิตเขาอย่างเขินอายกึ่งกล้ากึ่งกลัวจากจุมพิตไร้เดียงสาที่ริมฝีปากนางก็ไต่ลงมาที่ลำคอ แล้วจึงผลักจนกายสูงใหญ่ที่แสนจะเต็มใจลงไปนอนแทนที่ตนเองเมื่อครู่...หึ...คอยดูราตรีนี้นางจะไม่ปรานีก้อนหินเฒ่าอีกแล้ว เพราะอุตส่าห์ขอร้องแล้วโดยแท้เขาก็ยังใช้อาการข้างเคียงของพิษร้ายมาบีบบังคับนางทางอ้อม...ฮึ่ย..."อ๋า...ซี้ด..."กายสูงใหญ่ถึงกับสะท้านไหวเพียงนางกดริมฝีปากลงมาอีกครั้งที่ลำคอแกร่ง ลิ้นนุ่มนั้นก็ดูดดึงหนักบ้างเบาบ้างสลับกันไป อู๋เหล่ยหอบหายใจแรงคล้ายจะหายใจไม่ทัน หญิงสาวเหลือบสายตามองไปที่เงาของคนใต้ร่าง แต่ความมืดกลับไม่เอื้ออำนวยให้นางได้เห็นสีหน้าของก้อนหินเฒ่าว่าเขามีสีหน้าทรมานเพียงใด"อ๋า...

ตอนที่ 48 ผ่านไปอีกร่วมสิบวัน การข่าวจากกระโจมกองเสบียงรายงานมาเป็นระยะถึงสถานการณ์ของชาวบ้านทั้งเจ็ดหมู่บ้านที่เริ่มลุกลามเพิ่มขึ้น ซ้ำยังติดต่อไปอีกถึงสองหมู่บ้านถัดไปแล้วและพอเป็นเช่นนี้ก็คล้ายกับกู้เฝิงซีนางยิ่งกดดันตนเอง จากที่แต่แรกนางนอนน้อยกินไม่ตรงเวลา ช่วงสามวันมานี้ อู๋ฮูหยินน้อยแทบจะกินนอนก็แต่ในห้องปรุงพิษ จมอยู่กับตำราต่าง ๆ จะมีออกมาก็เพียงเข้าห้องสุขาเท่านั้น“ใต้เท้า…”เฉียนฝูนั้นเห็นผู้เป็นนายทั้งสอง คนหนึ่งก็หมกมุ่นจนแทบไม่พูดกับผู้ใดอีก ผู้หนึ่งก็ห่วงใยจนแทบไม่กินไม่นอนไปกับภรรยาด้วย เขาเป็นบ่าวเห็นเช่นนี้ก็ปวดใจอย่างยิ่ง จึงอยากทำทุกสิ่งที่ตนเองสามารถทำได้เพื่อช่วยแบ่งเบาให้แก่ทั้งสอง“วันนี้เสี่ยวฝูจับปลาในลำธารได้มาหลายตัว ใต้เท้าอยากกินเมนูใดเป็นพิเศษหรือไม่ขอรับ”คนกำลังอ่านแผนที่ทางการทหารสองริมฝั่งแม่น้ำอยู่อย่างใช้สมาธิ พอได้ฟังบ่าวชายคนสนิทบอกว่าได้ปลามาหลายตัว เขาก็หันกลับไปมอง พอสายตาไปสะดุดกับปลาสำลีตัวอวบอ้วน ก็นึกอยากทำปลานึ่งบ๊วยและปลาสำลีเปรี้ยวหวานที่อ้ายเหรินตัวนิ่มของเขาชอบกิน อู๋เหล่ยวางงานในมือลงแล้วขยับกายลุกขึ้นทันที“วันนี้ในส่วนสำรับของข

ตอนที่ 49ต่อจากนั้นผ่านไปอีกหกวัน กู้เฝิงซีและจางจิ้งเหยาก็ค้นพบที่มาของจุดกำเนิดแห่งโรคร้ายว่าแท้จริงก็ล้วนไม่ผิดไปจากที่หย่งจงหวางและองค์ไท่จื่อหลี่โม่คังสงสัย โรคนี้แท้จริงมิใช่ภัยธรรมชาติ ทว่ามันคือภัยจากฝีมือคน...ซึ่งวิธีนั้นช่างแยบยลอย่างยิ่ง นั่นก็คือพวกมันใช้ยุงและมดคันเป็นตัวพาหะ ซึ่งยุงนั้นเป็นชนิดกลางวัน เมื่อชาวบ้านถูกกัด อาการหลังผู้ได้รับพิษเมื่อผ่านไปราวห้าถึงเจ็ดวัน อาการนั้นจะใกล้เคียงกับกาฬโรคจนแพทย์ทั้งหลายล้วนเข้าใจผิด การให้ยาจึงยิ่งส่งผลไปกระตุ้นให้ผู้ถูกพิษแทนที่จะหายกลับกลายเป็นยิ่งทรุดหนักและตายลงในท้ายที่สุด เพราะตัวสมุนไพรที่ใช้รักษากาฬโรคกลับเป็นยาที่เมื่อร่างกายของผู้ป่วยรับเข้าไปเจอกับพิษร้าย จะยิ่งเพิ่มความร้ายกาจของพิษหญ้าหมอกทมิฬ และหญ้าเกล็ดหิมะม่วง ที่เป็นตัวตั้งต้นพิษปีศาจ คำนึงตัวยาเก่าแก่ของเผ่าเหลียงที่สาบสูญไปร่วมร้อยกว่าหนาวแล้วพอพิษร้ายเจอกับหญ้าพญาหงแดง ตัวยาหนึ่งที่ใช้บรรเทาความปวดของกาฬโรค ความรุนแรงจากเดิมเพียงสร้างความเจ็บป่วยเท่านั้น จึงเพิ่มความรุนแรงขึ้นอีกถึงเก้าส่วน นับว่าผู้คิดค้นพิษนี้ช่างฉลาดล้ำลึก และต้องคุ้นเคยกับสมุนไพรที่ให