All Chapters of ย้อนเวลารัก พลิกชะตาแค้น: Chapter 31 - Chapter 40

                เฉินอวี้หลันรับขวดสุราดอกท้อมา แม้ปกตินางจะไม่ใช่คนที่ชอบดื่มสุรา แต่นางก็ดื่มได้ อีกทั้งตอนนี้ด้วยความเหนื่อยหน่ายทั้งกายและใจที่นางต้องเผชิญกับความกดดันที่มองไม่เห็น ทำให้นางกระดกสุราดอกท้อรวดเดียวหลายอึก                ในใจของนางรู้ดีว่าการได้โอกาสครั้งที่สองมาเช่นนี้เป็นเรื่องเหลือเชื่อที่หลายๆ คนอยากจะให้เกิดขึ้นกับตัวเอง แต่สำหรับนางที่ไม่รู้ว่าหากนางไม่ได้แต่งงานกับจูป๋ายเจี่ยนแล้วความตายจะมาเยือนนางกับตระกูลของนางหรือไม่ ทำให้นางอดที่จะหวาดกลัวแม้แต่ตอนนอนไม่ได้ กลัวว่าวันหนึ่งตื่นขึ้นมาแล้วบิดากับมารดาของนางถูกสังหารเช่นเดียวกับที่เคยเกิดขึ้น                กลิ่นสุราหอมอ่อนๆ และรสชาติที่หอมหวานของสุราดอกท้อแห่งหอสุราเซียนเมามายทำให้เฉินอวี้หลันดื่มได้ลงไปได้เรื่อยๆ พอจะเข้าใจแล้วว่าทำให้สหายรักของนางคนนี้ถึงยอมดั้นด้นมาดื

                เมื่อม้าสีดำตัวใหญ่วิ่งมาถึงหน้าหอบุปผาแดง เซียวซู่หยางก็กระโดดลงมาจากหลังของมันอย่างงดงามพร้อมกับส่งบังเหียนให้คนดูแลหอ ไม่ได้สังเกตเห็นนางเลยแม้แต่นิดเดียว                 ดวงตาของเฉินอวี้หลันลุกไปด้วยเปลวไฟแห่งโทสะ ทั้งๆ ที่เวลาเขาเจอนางทีไรก็มักจะหยอดคำหวานใส่นางตลอดเวลา แต่ลับหลังกลับมาเที่ยวหอคณิกาเช่นนี้ นางรับไม่ได้ยิ่งนัก                แม้จะรู้ดีว่ายังไม่สร่างเมา แต่เฉินอวี้หลันก็เดินตามเซียวซู่หยางเข้าไปในหอบุปผาทันที ในตอนนี้นางลืมเป้าหมายเดิมที่มาไปจนหมดสิ้น มีเพียงความโกรธแค้นต่อคนบ้าที่บังอาจมาล้อเล่นกับหัวใจของนาง                อาจจะเพราะนางเดินตามมาช้าเกินไป เมื่อเข้ามาถึงก็ไม่พบเงาร่างของเขาแล้ว มีเพียงแม่เล้าวัยกลางคนที่แต่ง

                จะว่าไปแล้วก็ช่างน่าแปลกใจยิ่งนัก เพราะถึงแม้ว่าเขาจะขี่ม้าด้วยความเร็วที่สูงมาก แต่นางกลับไม่รู้สึกถึงความอันตรายเลยแม้แต่น้อย                ในที่สุดนางก็ตัดสินใจลืมตาขึ้นมา พบว่าทิวทัศน์สองข้างทางของนางเลื่อนผ่านไปเร็วยิ่ง มีเพียงสายลมเย็นเฉียบที่วิ่งผ่านใบหน้าไปเท่านั้น ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่นางคิด นางจึงเผลอตัวเอนหลังพิงหน้าอกของเขาด้วยความผ่อนคลาย                ความอบอุ่นจากแผงอกของเขาซึมซาบผ่านเสื้อผ้าของนางมาจนถึงแผ่นหลัง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์สุราหรือไม่ แต่มันก็ทำให้นางรู้สึกเบาสบายอย่างบอกไม่ถูก สุดท้ายนางก็หลับตาพริ้มรับอย่างเต็มใจ ไม่ได้เห็นสายตาอันอ่อนโยนที่ปรากฏอยู่ด้านหลังของนางแม้แต่น้อย                หลังจากเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ควา

                เฉินอวี้หลันก็นึกถึงสายตานับไม่ถ้วนที่จ้องมองนางตอนเดินขึ้นไปหากู้จิงเช่นกัน ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยกับเขา “จริงของท่าน”                “แต่ถ้าหากข้าไปที่หอบุปผาแดง ต่อให้มีคนจำได้ก็คงคิดแค่ว่าข้ามาหาความสุข ซึ่งมันก็ช่วยเบี่ยงหัวข้อว่าข้ามากับใครหรือมาเพื่อพูดคุยสิ่งใด” กล่าวจบเซียวซู่หยางก็ยิ้มให้นาง “แต่สิ่งเดียวที่ข้าคิดไม่ถึงคือคนที่มาจะเป็นเจ้า”                “ก็ตอนนั้นข้าโกรธนี่” เฉินอวี้หลันก้มหน้างุด แต่ยังไม่วายจะใช้สายตาเหลือบมองเขา “ใครใช้ให้ข้าเห็นท่านทำท่าทางรีบร้อนไปหอบุปผาแดงเช่นนั้นเล่า”                คำตอบของนางยิ่งทำให้เซียวซู่หยางมีรอยยิ้มมากขึ้นกว่าเดิม “แล้วเหตุ

                “ท่านเคยมีความรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมจากพวกขุนนางฝ่ายบุ๋นบ้างหรือไม่” เฉินอวี้หลันเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบหลังจากที่นางกินเนื้อหมดแล้ว                “ตอนที่ข้าเพิ่งรับตำแหน่งรองแม่ทัพได้ไม่นาน เหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นบ่อยยิ่งนัก” ชายหนุ่มทำหน้าเบื่อหน่าย “ขุนนางฝ่ายบุ๋นส่วนใหญ่เคยทำศึกแค่บนกระดานหมาก ไม่เคยเห็นสงครามของจริงเสียด้วยซ้ำ แต่กลับคิดว่าตัวเองอยู่เหนือกว่าผู้อื่นจนไม่ยอมรับฟังความเห็นเหล่าขุนนางบู๊สักเท่าไร”                เฉินอวี้หลันพลันนึกย้อนกลับไปตอนที่เขาเล่าให้ฟังว่าเขาเบื่อหน่ายการตอบคำถามเหล่าขุนนางจนได้พบที่นี่โดยบังเอิญ “ในเมื่อความเห็นของท่านกับขุนนางพวกนั้นไม่ตรงกัน แล้วท่านแก้ไขปัญหาด้วยวิธีใดหรือ?”        &n