Todos los capítulos de ย้อนเวลารัก พลิกชะตาแค้น: Capítulo 21 - Capítulo 30

                ไฉเม่ยหุยเห็นสีหน้าของเฉินอวี้หลันนิ่งไปก็สงสัย “พี่อวี้หลันคิดอะไรอยู่หรือ?”                เสียงของไฉเม่ยหุยเรียกสติของเฉินอวี้หลันให้ดึงกลับมาสู่ปัจจุบันทันที “ข้าแค่พยายามลองคาดเดาใบหน้าของบุรุษในดวงใจเจ้าเฉยๆ”                “ข้าว่าท่านต้องคาดเดาไม่ออกแน่” ไฉเม่ยหุยอมยิ้มราวกับกำลังครอบครองสมบัติชิ้นหนึ่งอยู่                “ชักอยากเห็นด้วยตาตัวเองแล้วสิ” เฉินอวี้หลันแสร้งพูดด้วยความสนใจ                “ที่บ้านข้าเป็นโรงเตี๊ยมเล็กๆ ชื่อว่าโรงเตี๊ยมโชคดี อยู่ตรงประตูทางใต้ หากวันไหนท่านว่างก็แวะมาก็ได้” ไ

                 “เจ้าคงมิเคยสังหารใครมาก่อนสินะ” เฉินอวี้หลันในร่างของบุรุษปรายมองร่างของขอทานน้อยที่นั่งอยู่ด้วยสายตาเรียบเฉย                ขอทานน้อยกัดฟันแน่นไม่ยอมตอบ                เฉินอวี้หลันเดินไปหยิบมีดเก่าๆ ที่ตกอยู่ไม่ไกลนักขึ้นมาโดยไม่มองขอทานน้อย “ทักษะการขโมยดีเยี่ยม แต่หัวอ่อนเกินไป ถูกชักจูงจนเสียเป้าหมายเดิมได้ง่าย”                หลังจากเห็นมีดสั้นได้ชัด นางก็เพิ่งรู้ว่ามีดสั้นเล่มนี้หาใช่มีดจริงๆ แต่เป็นเพียงแค่แผ่นเหล็กที่ถูกขัดและเหลาอย่างหยาบๆ ผูกติดกับแท่งไม้ไว้อย่างง่ายๆ เท่านั้น                เฉินอวี้หลันโยนมีดสั้นเล่มนั้นไปข้าง

                ความคิดในสมองของเฉินอวี้หลันแล่นเร็วจี๋ สุดท้ายนางตัดสินใจที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “ท่านพูดเรื่องอันใดกัน ข้ามิได้รู้จักท่านเสียหน่อย”                “แม้หน้าตาของเจ้าจะเปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม” เซียวซู่หยางอมยิ้ม ทว่าดวงตากลับฉายแววจริงจัง “แต่ข้าไม่มีทางจำเจ้าผิดไปอย่างแน่นอน”                “แต่ข้าว่าท่านจำผิดคนแล้ว” เฉินอวี้หลันก้มหน้าหลบสายตาคู่นั้นพลางลูบต้นคอของตัวเองเบาๆ แม้จะยืนกรานอยู่เช่นเดิมแต่น้ำเสียงกลับอ่อนลงไปไม่น้อย                “หากเป็นผู้อื่นข้าคงไม่สนใจ” เซียวซู่หยางหยิบจอกน้ำชาขึ้นมาแกว่งเบาๆ ก่อนจะยกดื่ม “แต่เพราะเป็นเจ้า ข้าจึงจดจำได้ทันที”&

หลังจากผ่านมื้ออาหารอันแสนโอชะ เฉินอวี้หลันก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าบริเวณนี้แม้จะอยู่ในเมืองหลวงแต่บรรยากาศแตกต่างยิ่งนัก เนื่องจากที่นั่งของทั้งสองอยู่ติดหน้าต่าง ทำให้สามารถทอดสายตาออกไปมองทิวทัศน์ของถนนที่ไม่กว้างนักอันไร้ซึ่งผู้คนได้อย่างชัดเจน “ที่นี่ช่างเงียบยิ่งนัก” เฉินอวี้หลันยกชาขึ้นจิบ “ราวกับมิได้อยู่ในเมืองหลวงเลย” “นั่นเป็นอีกสาเหตุที่ข้าพาเจ้ามา” เซียวซู่หยางค่อยๆ หลับตาลง ฟังเสียงแมลงที่ร้องระงมอยู่ไกลๆ “บางทีความเงียบสงบอาจจะทำให้เจ้าสบายใจขึ้นมาบ้าง” “ถือว่าครั้งนี้ท่านทำสำเร็จแล้ว” เฉินอวี้หลันในโฉมหน้าของบุรุษยิ้มออกมาบางๆ เป็นครั้งแรกที่นางยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ “แต่ก็มีเรื่องน่าเสียดายอยู่เหมือนกัน” เซียวซู่หยางกล่าวด้วยความดังที่ได้ยินเพียงแค่สองคน น้ำเสียงของเซียวซู่หยางดูเศร้าลงไปเล็กน้อยจนนางต้องหันไปมอง “ท่านเสียดายเรื่องอะไรหรือ?” “หากข้าได้พาหญิงสาวแสนงดงามมาแทนบุรุษที่ดูแล้วเป็นคนเสเพลก็คงจะดีกว่านี้” พูดจบเขาก็ยิ้มให้นาง สายตาเต็มไปด

                เฉินอวี้หลันทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามกับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะถามออกไปแบบยิ้มๆ “เจ้าไม่คิดว่าจะเป็นผู้อื่นบ้างหรือ?”                “คนที่รู้ว่าข้าจะมาที่นี่วันนี้ นอกจากหลงจู๊กับพวกเสี่ยวเอ้อร์แล้วก็ไม่มีใครอื่นอีก” กู้จิงรินสุราดอกท้อหอมกรุ่นลงจอก ดูจากมือที่สั่นเทาเล็กน้อยก็พอจะคาดเดาได้ว่าเขาน่าจะดื่มมาสักพักใหญ่แล้ว “รวมไปถึงต่อให้เจ้าปลอมตัว แต่เจ้าก็มักจะใช้วิธีการแต่งแต้มใบหน้า หากเป็นคนที่รู้จักเจ้าดี มองเพียงครั้งเดียวก็รู้แล้วว่าเจ้าเป็นใคร”                เฉินอวี้หลันพลางนึกไปถึงเซียวซู่หยางที่เห็นนางปุ๊บก็รู้ว่าเป็นนางทันที แต่นางกับเขาเจอกันไม่กี่ครั้งเองนะ                กู้จิงกระดกสุราเข้าปากด้วยท่าทางชื่นใจ ราวกับว่าต่อให้ดื่มเท่าไ