All Chapters of BAD GUY พลาดรักคนเลว: Chapter 11 - Chapter 20

เรื่องสัญญาที่เคยให้ไว้กับคิมหันต์เธอไม่เคยลืม ถ้าจะลืมก็คงลืมอย่างเดียวคือ 'เรื่องบนเตียง' ที่ทำให้เขาไม่ได้ตี๋ออกจากโรงพยาบาลในสัปดาห์ถัดมาแก้วตามองขาของตี๋ที่ยังคงเข้าเฝือกดามเหล็กเอาไว้ อีกทั้งยังคงรู้สึกผิดกับเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเพื่อน หากไม่ใช่เพราะเธอ ตี๋ก็คงไม่ต้องเจ็บตัวความจริงต้องโทษเขา คิมหันต์ยืมมือคนอื่นทำร้ายเพื่อนของเธออย่างเลือดเย็น เหมือนคืนนั้นที่เธอไม่เชื่อฟังเลยจงใจทำให้พลอยลินเข้าใจผิดคิมหันต์ใช้พลอยลินเพื่อสนองความต้องการของตนเอง เขาไม่ทำร้ายแก้วตา แต่ให้คนอื่นทำแทน ผู้ชายคนนี้เลวเกินกว่าจะหาอะไรมาเปรียบเทียบ แก้วตานึกเกลียดตัวเองทุกครั้งที่เคยคิดว่าเขาดี สุดท้ายก็เป็นเพียงภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อตบตาทุกคนเกลียวคลื่นความเกลียดชังปะทุขึ้นมาภายในจิตใจ เธออึดอัดเหลือเกินที่ต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกับฆาตกรอย่างเขา...เพราะรู้สึกผิด แก้วตาจึงเทกแคร์ตี๋เป็นพิเศษ ทั้งเสิร์ฟข้าวเสิร์ฟน้ำทุกอย่างตามความต้องการของตี๋ แรก ๆ คนเจ็บก็ยิ้มกริ่มที่มีคนคอยเอาอกเอาใจ แต่แววตาหม่นหมองของแก้วตาก็ทำให้ตี๋พลอยรู้สึกไม่ดีไปด้วย"วันนี้อมทุกข์จัง" ตี๋หยิบหลอดน้ำ

เสื้อกล้ามตัวบางถูกถอดกองไว้บนพื้น เหลือเพียงบราลูกไม้ปกปิดสองเต้าอวบอิ่ม ยามเอื้อมมือปลดตะขอบราจากทางด้านหลังมือบางก็สั่นเทิ้มดวงตาเย็นชากวาดมองทุกกระเบียดนิ้วบนร่างกายขาวเนียนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหยิบซิปโปสีเงินใหม่เอี่ยมขึ้นจ่อตรงปลายบุหรี่ ส่งผลให้แสงจากเปลวไฟสะท้อนวาบนัยน์ตาหมองหม่นกลุ่มควันขมุกขมัวลอยอ้อยอิ่งในห้วงอากาศ ไม่ช้านานก็จางหาย ครู่หนึ่งในความคิด เธอเองก็อยากเป็นเช่นนั้นสลายหายไปราวกับควันบุหรี่...คิมหันต์ไม่ต่างไปจากปีศาจร้ายในคราบนักบุญ เมื่อสัญญาปีศาจได้ถูกสร้างขึ้น นั่นหมายความว่าเธอไร้หนทางหลบหนี ไม่มีอัศวินขี้ม้าขาวดังในนิทานวัยเด็กที่แม่ชอบเล่าให้ฟังหญิงสาวเปลือยกายต่อดวงตาดำมืดที่คล้ายโซ่ตรวนจองจำ ความอดสูถูกกลั่นออกมาเป็นหยาดน้ำใสค่อย ๆ ไหลลงมาจากหางตาช้า ๆ รวมถึงทั่วเรือนร่างก็ถูกปกคลุมไว้ด้วยกลุ่มควันคลุกเคล้ากับลมหายใจดิบเถื่อนปริมาณน้ำในอ่างสูงขึ้น พอ ๆ กับความหวาดกลัวที่ค่อย ๆ กัดกินหัวใจมวนบุหรี่ในเรียวนิ้วยาวยุบไปไม่ถึงครึ่งก็ถูกเขวี้ยงลงบนพื้นเสียแล้ว คิมหันต์เริ่มเคลื่อนไหวหลังจากเฝ้ามองอยู่นานเขารั้งร่างบางเข้าประชิดลำตัวพร้อมกับมอบควันบ

นางซินถูกหลงรักโดยเจ้าชาย โชคร้ายที่เรื่องราวของแก้วตาไม่ได้เป็นดั่งตัวอักษรในนิทานก่อนนอนที่แม่ชอบเล่าให้ฟัง เพราะเธอไม่ได้รับความอ่อนโยนอย่างที่ควรจะเป็น หรือไม่ก็ในตอนนี้คนอย่างคิมหันต์เรียกว่าเจ้าชายได้หรือเปล่า เธอคิดว่าเขาน่ะตัวร้ายเสียมากกว่าข้อมือมีรอยแดงจากการถูกมัดด้วยเนกไทถูกปลดพันธนาการอย่างเชื่องช้า ใบหน้าคมคร้ามอยู่ใกล้กันแค่คืบ ดวงตาทรงกลมยังมีร่องรอยอารมณ์สวาทเจือปน แก้วตาจ้องปลายคางสากที่มีตอหนวดจาง ๆเผลอสำรวจเขาอีกแล้ว เวลาคิมหันต์ไร้รอยยิ้มบนใบหน้าเขาดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก เธอมองรอยแผลเป็นขีดยาวบนหน้าผากด้านขวา ปกติเขามักเซตผมไว้ด้านนั้นตลอดเวลา ยามนี้ไร้การเซตใด ๆ จึงมองเห็นได้อย่างชัดเจน ขับให้ผู้ชายคนนี้ดูอันตรายขึ้นหลายเท่าตัวบางครั้งเธอก็อยากรู้ที่มาที่ไปของรอยแผลนั้น แต่คิดดูอีกทีไม่อยากรู้จะดีกว่าคิมหันต์แก้มัดให้กันจนเป็นอิสระ นัยน์ตาสีเข้มหลุบมองรอยแดงรอบข้อมือ ก่อนริมฝีปากหยักอิ่มจะประทับรอยจูบตามร่องรอยนั้นราวกับปลอบประโลมกันที่เขาทำเธอเจ็บใบหน้าดุตามแบบฉบับคิมหันต์กดสายตามองลงต่ำ แก้วตารีบเบนหน้าหนีเมื่อถูกจับได้ว่าแอบมองเขาอยู่นาน เสียงหัวเราะแหบ

หญิงสาวตัวสั่นเทา ความหวาดกลัวต่อบุรุษตรงหน้าแล่นพล่านทั่วเรือนร่าง คิมหันต์บีบปลายคางของเธอจนปวดร้าว“พิสูจน์ยังไงคะ” แก้วถามเสียงสั่นน้ำตาอุ่น ๆ หยดแหมะบนหลังมือชายหนุ่มแววตาเย็นชาไร้ความรู้สึกจ้องลึกเข้ามานัยน์ตาหญิงสาว มุมปากหนาจุดรอยยิ้ม แรงบีบที่ฝ่ามือเริ่มเบาลง แต่ทิ้งร่องรอยความบอบช้ำไว้ชัดเจนไม่ว่าทางกาย หรือทางใจ... “ทำให้ฉันพอใจ เธอรู้ดีว่าต้องทำไง”เธอหยุดร้องไห้แล้ว แต่ไม่รู้ทำไมน้ำตามากมายยังพรั่งพรูไม่ขาดสาย นั่นอาจเป็นเพราะรู้ดีว่าต้องทำอย่างไร ทว่าใจกลับร่ำร้องไม่อยากจะทำ ฝืนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ยกหลังมือปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ก่อนจะตอบรับเสียงแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน“ได้ค่ะ” คิมหันต์แสยะยิ้มยอมรับว่าพอใจกับคำตอบ กายใหญ่ขยับตัวนั่งอย่างมั่นคง เอนตัวไปด้านหลังท่อนแขนแกร่งเท้ายันกับเตียง บอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาเองก็พร้อมรอรับการพิสูจน์จากเธอแล้วเหมือนกันมือเล็กกำแน่นเผลอจิกเล็บเข้าเนื้อจนเลือดซิบ ความเจ็บที่ได้รับ ไม่อาจเทียบได้กับสิ่งที่คิมหันต์ทำสักนิดคิมหันต์เฝ้ามองลูกนกตัวน้อยหลับตาลง มองดูแผ่นอกที่ขยับขึ้นลงแผ่วเบายาว เธอสูดลมหายใจเข้าออก สองมือนุ่มนิ่มเอื้อม

นทพัทธ์ใช้เวลาตลอดทั้งบ่ายซักถามทุกคนในบ้าน ตั้งแต่แม่บ้าน คนสวน ไปจนถึงสาวใช้ แต่กลับไม่ได้ข้อมูลใดที่พอจะไปต่อยอดได้เบาะแสเพียงหนึ่งเดียวที่เขามีในมือ คือคำบอกเล่าจากคิมหันต์ว่า นายกรขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้าสามเดือนก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยอย่างไรก็ตาม สัญชาตญาณในอาชีพตำรวจของเขาบอกอย่างชัดเจนว่า มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล...ร่างสูงของนายตำรวจหนุ่มยืนแน่วแน่อยู่หน้าประตูคฤหาสน์ กวาดสายตามองไปรอบบริเวณครั้งสุดท้าย ก่อนจะหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กขึ้นมาจด‘กร หายตัว / เบิกเงินเดือนล่วงหน้าสามเดือนเป็นเงินสดทั้งหมด / ไม่มีหลักฐานว่าหายตัวเพราะหนี หรือ…’เขาไม่เขียนคำสุดท้ายนั้นลงไป แต่ความคิดมันชัดเจนอยู่ในใจ...ก่อนจะกลับ นทพัทธ์หันมองหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง เด็กสาวที่ดูบอบบาง ดวงตาของเธอหวั่นไหว…เหมือนคนที่อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะปิดปากเงียบ และหลบสายตาเขาแทนเธอชื่อแก้วตาเป็นนักศึกษาปี2 ลูกของสาวใช้ที่ คิมหันต์ วิริยะกุล รับอุปการะไว้ตั้งแต่ยังเด็ก ระยะห่างระหว่างวัยถึงสิบห้าปี มากพอให้เธอเคารพเขาเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง บุคคลที่เธอควรเชื่อฟังโดยไม่ตั้งคำถามนทพัทธ์พ