All Chapters of BAD GUY พลาดรักคนเลว: Chapter 31 - Chapter 40

ดวงตากลมโตกวาดมองจานสเต๊กเนื้อสุดพรีเมียมตรงหน้าพลางกลืนน้ำลายลงคอ บอกเขาเสียเต็มประดาว่าไม่ค่อยหิว ทว่ายามนี้ท้องกลับร้องโครกครากสนั่นหวั่นไหว เธอนึกถึงข้าวต้มเมื่อเช้าที่เขายกขึ้นมาให้ก็ยังแอบเสียดายไม่หายคิมหันต์กระตุกยิ้มเมื่อเห็นว่าลูกแมวตัวน้อยเอาแต่นั่งเงียบเป็นเป่าสาก มีแต่ดวงตาสุกสกาวที่เคลื่อนไหวกลอกกลิ้งไปมาอย่างน่าเอ็นดู“นั่งจ้องอย่างเดียวไม่ทำให้เธออิ่มท้องหรอกนะ”แก้มสาวแดงปลั่งเมื่อถูกทักให้ต้องอับอายมากขึ้น คิมหันต์พยักหน้าเล็กน้อยบอกเป็นนัยว่า ไม่ต้องเกรงใจ ส่วนเขาก็นั่งหั่นเนื้อในจานของตัวเองโดยไม่ได้สนใจเธออีกความจริงแล้ว แม้จะเติบโตและใช้ชีวิตอยู่ในตัวเมือง แต่แก้วตาก็นับว่าเป็นเด็กไม่ประสีประสาเรื่องโลกภายนอกเท่าไรนัก ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยออกนอกลู่นอกทางอยู่ในโอวาทของมารดาเสมอมาชีวิตส่วนใหญ่วนเวียนกลับโรงเรียน มหา’ลัย และคฤหาสน์วิริยะกุลที่เป็นดังบ้านหลังที่สอง การได้ออกมาเปิดหูเปิดตา ทานอาหารหรูหรา สวมเสื้อผ้าดี ๆ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากยิ่งส่วนสเต๊กก็เคยกินแบบเป็นเซตละร้อยกว่าบาทตามร้านแถวหน้ามอ จานละเป็นพันแบบนี้แก้วตาไม่เคยคิดจะฝันถึง การจัดจานก็สว

ดวงตากลมโตสั่นไหวอย่างรุนแรง แก้วตาผละออกจากอ้อมกอดที่ยามนี้มันทั้งอึดอัด และหายใจไม่ออก มองเขาพลางส่ายศีรษะไปมา แทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน“ถ้าอย่างงั้น...แลกกับอิสรภาพของเธอเป็นไง”คิมหันต์กำลังพรากทุกสิ่งอย่างไปจากเธออีกครั้ง“แต่นั่นมัน...คนละเรื่องกันนะคะ”เจ้าของนัยน์ตาสีดำสนิทมองคนตัวเล็กแล้วก็กลั้วหัวเราะในลำคอ“ไอ้ที่พูดว่า ‘ทำอะไรกับเธอก็ได้’ หมายถึงจะเอาเซ็กซ์ห่วย ๆ มาต่อรองกับฉันอีกแล้ว?”เซ็กซ์ห่วย ๆ งั้นเหรอ...แก้วตากัดฟันแน่นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ทั้งที่ขาเธอสั่นพั่บ ๆ จนแทบเดินไม่ไหว แต่เขากลับบอกว่าเซ็กซ์กับเธอมันห่วยแตก เสียงหวานแทบจะเปลี่ยนเป็นตะโกนใส่หน้า“ทั้งที่ก็ทำไปตั้งหลายครั้งน่ะนะ!”คิมหันต์ยกยิ้มบางเบา ทว่าในดวงตากลับไร้แววอบอุ่น“เถียงไม่ออกเลยแฮะ” ทำหลายรอบแต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะอิ่มนี่นา...“คุณเองก็พอใจไม่ใช่เหรอคะ แล้วทะ...”“นี่เด็กน้อย เธอเรียกสิ่งนั่นว่า ‘พอใจ’ ได้เหรอ” เสียงทุ้มแหบต่ำเสียดแทงเข้าโสตประสาท คิมหันต์ยังเอ่ยต่อไปว่า “รู้ไหม เธอไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำนอกจากอ้าขาให้ฉันเอาอย่างเดียว”แค่อ้าขาให้เขาเอาอย่างเดียวก็ใช่ เธอไม่เถียงแต่เธอก็สั

“เมี้ยว~ เมี้ยว~” เสียงทุ้มลากยาวดังขึ้นท่ามกลางความงันเงียบ คิมหันต์กำลังส่งเสียงเรียกแมวทั้งที่เขาไม่เคยเลี้ยงมัน เสียงนั้นฟังดูบิดเบี้ยวผิดที่ผิดทางจนน่าขนลุกคล้ายกับว่าเขากำลังล้อเลียนเหยื่อที่กำลังหลบซ่อนตัวแก้วตาขมวดคิ้วมุ่น รู้สึกอึดอัดเกินกว่าจะหายใจได้อย่างเต็มปอดเหมือนสัตว์ตัวเล็กที่รู้ตัวว่ากำลังถูกนักล่าเอ็นดูเกินพอดี คิมหันต์มีสองด้าน...และเธอไม่รู้เลยว่ากำลังเผชิญหน้ากับด้านไหนของเขาอยู่กันแน่บางทีเขาก็เย็นชาจนน่ากลัว แต่บางครั้งก็อ่อนโยนจนน่าขยาดหึ หึคนตัวเล็กสะดุ้งเมื่อเสียงหัวเราะเยือกเย็นดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆขณะเดียวกันคิมหันต์เองก็กำลังมองลูกแมวตัวน้อยที่ขยุกขยิกอยู่ข้างซอกเตียง แถมยังเป็นแมวสาวแสนสวยที่ขโมยเสื้อเชิ้ตของเขาไปใส่อีกด้วยร่างสูงหยุดยืนที่ปลายเตียงเขาทรุดตัวนั่งลงแล้วเอนกายโดยใช้มือเท้ายันกับขอบฟูก“จะไม่ออกมาเหรอ”“...”“เมี้ยว~” เขาทำเสียงเลียนแบบแมวอีกครั้ง ร่างบางข้างเตียงขยับตัวเล็กน้อย เสียงเล็กอู้อี้ตอบกลับมาว่า“แก้วไม่ใช่แมวสักหน่อย”“นิสัยของแมวเด็กมันชอบหลบ ๆ ซ่อน ๆ นี่นา” เขายังคงพูดจาเย้าแหย่ ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อมองคนตัวเล็

แสงสุดท้ายของวันทอดเงาคืบคลานเข้ามาในลานกว้างของคฤหาสน์ ทันทีที่แก้วตาก้าวลงจากรถเธอก็หน้ามืดคล้ายจะล้มลงไปกองกับพื้น ความปั่นป่วนในท้องพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กทรุดลงข้างกระถางดอกไม้เยื้องกัน ก่อนจะโก่งคออาเจียนจนแทบไม่มีอะไรให้ไหลออกมานอกจากน้ำขมฝาดในลำคอ ลุงเชิดลงจากรถตามมาดูเด็กสาวพลางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“เอ็งไหวแน่นะนังแก้ว ข้าว่าเอ็งไปหาหมอเถอะ หน้าซีดอย่างกับไก่ต้ม” “ไม่เป็นไรจ้ะลุง เดี๋ยวก็คงดีขึ้นน่าจะเมารถ” แก้วตาเช็ดมุมปากอย่างลวก ๆ ยันตัวลุกขึ้นจากพื้นคอนกรีตลุงเชิดเกาหัวแกรก ๆ คิ้วขมวดอย่างงุนงงพลางพึมพำคนเดียวในลำคอ “นั่งมาตั้งแต่เล็กจนโตเอ็งเพิ่งจะมาเมารถหรือวะ”แก้วตาเองก็ไม่เข้าใจอาการที่เธอกำลังเผชิญอยู่เช่นเดียวกัน ครั้นเตรียมหมุนตัวเดินไปยังครัวหลัง ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอเงยหน้ามองชั้นสามของตัวคฤหาสน์ ทันใดนั้นขนกายก็ลุกวาบ ลมหายใจสะดุดคิมหันต์ยืนกอดอกพิงราวระเบียง สายตาคมเข้มของเขากำลังมองลงมายังเธอ...แสงเย็นย่ำจากฟากฟ้าไล้ขอบใบหน้าคมคายให้ดูเย็นชาและคมกริบยิ่งกว่าเดิม จากตรงนี้ภาพของเขาเลือนรางมาก เธอจึงไม่รู้เลยว่าคิมหันต์มีสีหน้าอย่างไร สักพักเรือนกา

เรียวขาสวยสั่นระริก... ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความยากลำบาก ความเหนียวหนึบระหว่างซอกขาด้านในส่งผลให้การเคลื่อนไหวเชื่องช้ากว่าปกติหลังจากคิมหันต์เล่นกับเธอจนพอใจ แทนที่จะปล่อยให้ได้พัก เขากลับเอ่ยชวนเธอมาทานข้าวนอกบ้าน“เปลี่ยนชุดก็พอ ไม่ต้องล้างหรอก” รอยยิ้มบางเบาแต้มริมฝีปากหยักลึก“หมายความว่าไงคะ”“หมายความว่า เดินให้ดี ๆ อย่าเผลอทำมันไหลออกมายังไงล่ะ”ครั้นเธอเอ่ยปฏิเสธ แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปทันที แท่งเนื้อที่ยังคงไม่อ่อนตัวโดยง่ายผาดเฉียงแนบกับผ้ากางเกงด้านใน ท่าทีคุกคามนั้นบีบให้เธอถอยหลังอย่างลนลานเท่ากับว่าตอนนี้ เธอออกมาข้างนอก ทั้งที่ส่วนนั้นอาบชุ่มไปด้วยของเหลวข้นหนืดเดรสกระโปรงความยาวเหนือหัวเข่าที่เขาเคยซื้อให้ถูกนำมาสวมใส่เป็นครั้งแรก โชคดีที่คิมหันต์ไม่ได้ทิ้งรอยเอาไว้นอกร่มผ้า ไม่อย่างนั้นเดรสตัวสวยก็คงช่วยปกปิดอะไรไม่ได้แค่ต้องมานั่งหนีบขาเข้าหากันตลอดเวลา ระหว่างรอพนักงานมาเสิร์ฟอาหารก็นับว่าอับอายเกินพอแล้ว...คิมหันต์เป็นคนเลือกเมนูอาหารทั้งหมด ปัญหาคือเธอไม่รู้สึกอยากกินอะไรเลยสักนิดเดียวใบหน้าหวานซีดเผือดขณะมองดู มัสมั่นเนื้อโคขุน ปลากะพงนึ่งมะนาว และไก่ย่างสม