ข้อเสนอจากไทเฮา

“ซ่งหร่าน รู้หรือไม่ตัดสินใจเช่นนี้เจ้าจะเจอกับอะไร” เสียงแหบแห้งของผู้เป็นแม่ทำ หลิวซ่งหร่าน กุมมือผู้มีพระคุณแน่น

“ท่านแม่อย่าได้ร้อนใจไปเจ้าค่ะ ขบวนเกี้ยวมาถึงเมื่อใดก็เมื่อนั้น ข้าไม่มีทางเลี่ยงเป็นแน่” หลิวซ่งหร่านเป็นคุณหนูรองตระกูลหลิว ที่หลายปีก่อนท่านพ่อที่เป็นขุนนางใหญ่ป่วยตายด้วยโรคไข้หวัดใหญ่ ตอนนี้ทั้งจวนเหลือเพียงท่านแม่คือ หลิวซิงฮัว ที่ป่วยออดๆ แอดๆ มีบุตรด้วยกัน4คน คือพี่สาวคนโตอย่างหลิวซือเหยาที่เป็นหม้ายเพราะสามีตายในสนามรบ บุตรสาวคนรองคือนาง หลิวซ่งหร่าน น้องเล็กอีกสองคนที่เป็นฝาแฝดคือ หลิวหยางเต๋อ เป็นบุตรชาย หลิวหลู่หนิงเป็นบุตรสาว ทั้งคู่มีอายุเพียง10หนาวเท่านั้น

“แต่นั่นไม่ใช่ความสุขของเจ้า แม่เจ้าจะมีหน้าไปพบพ่อเจ้าได้อย่างไร หากต้องบังคับจิตใจเจ้าเช่นนี้” นิ้วมือเรียวยาวลูบไล้แก้มนวลของผู้มีพระคุณ

“องค์ไทเฮาท่านมีเมตตาเสนอชื่อข้าให้เป็นคู่ครององค์ชายสิบเอ็ด องค์ฮ่องเต้ก็ทรงเห็นด้วย ท่านแม่โปรดวางใจเจ้าค่ะ” หลิวซ่งหลานมองคนที่ครั้งหนึ่งเคยตรากตรำขายสมบัติมาช่วยชีวิตบุตรสาวที่เป็นไข้ป่า โดยหารู้ไม่ว่า เด็กสาววัย5ขวบปีนั้นได้ตายจากไปแล้ว มีเพียงวิญญานจากอีกภพนึงเข้ามาอยู่อาศัย ทั้งที่ชื่อแซ่นั้นก็เหมือนกันจนไม่ต้องปรับตัว

เมืองกวางโจว ปี 2010

“คุณหมอ ช่วยลูกฉันด้วย เธอยังเด็กนัก” เสียงร้องไห้คร่ำครวญหน้าห้องผู้ป่วยวิกฤต ทำคนเดินผ่านไปมาต่างเห็นใจ

“คุณนายหลิว อาการของครูหร่านนั้นเรียกว่าสมองตายไปแล้วถึง80% ที่ยังอยู่ได้ก็เพราะเครื่องมือแพทย์เท่านั้น หมอไม่อยากปิดบังญาติจึงต้องเรียนแจ้งตามตรง” หลิวซ่งหร่านวัย25ปีเป็นครูสอนอยู่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง วันนึงถูกเด็กนักเรียนวิ่งมาชนจนตกลงไปในทะเลสาบระหว่างพาเด็กๆไปทัศนะศึกษา หลังจากนั้นเธอไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย พ่อแม่ทำใจไม่ได้จึงขอยื้อเอาไว้จนถึงที่สุด

ร่างโปร่งแสงมองดูคนเป็นแม่ที่ร้องไห้ราวจะขาดใจด้วยน้ำตานองหน้า ก่อนจะเดินกลับไปมองร่างที่ผอมบางนิ่งๆ

“หากอยู่พ่อแม่ก็เป็นทุกข์ สู้จากไปให้เสียใจทีเดียวไม่ดีกว่าเหรอ” ติ๊ดดดดดดดดด เสียงเครื่องเตือนชีพจรเป็นแนวยาวดังขึ้น เหล่าหมอและพยาบาลต่างกุลีกุจอเข้ามาปั๊มหัวใจ แต่ไม่เป็นผล ร่างผอมบางนั้นจากไปตลอดกาล

“อาหร่าน ทางนี้ๆยายเจ้าอยู่ทางนี้” เสียงเรียกคนสูงอายุใต้ต้นท้อทำหลิวซ่งหร่านที่ยืนเคว้งในสวนดอกไม้รีบหันไปมอง ก่อนพบว่าเป็นยายข้างบ้านของเธอที่เสียชีวิตไปเมื่อหลายสิบปีก่อน จึงรีบวิ่งไปหา

“คุณยาย หนูตายแล้วหรอคะ” คนแก่พยักหน้าก่อนยื่นผลลูบพลับให้ คุณยายข้างบ้านคนนี้เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะพ่อแม่มักนำไปฝากท่านไว้ประจำ

“ตายในชาตินี้ แต่ยังมีที่ๆต้องไปต่อ หลานทำคุณประโยชน์ให้มนุษย์ไม่น้อย เพราะมอบความรู้ให้คนมานับไม่ถ้วน ฟังคำยายให้ดี เมื่ออายุครบ15ปีในมิติหน้า เราจะได้พบกัน” เพียงนางกัดลูกท้อ1คำ ร่างงามลอยเคว้งและเมื่อรู้ตัวอีกที เธอก็เปร่งเสียงโวยวาย แต่เสียงนั้นกลับแหบแห้ง เธอเข้ามาอยู่ในร่างของบุตรสาวคนรอง ในครอบครัวสกุลหลิว

ใช้เวลาปรับตัวอยู่นานกว่าจะเติบโตจนล่วงเลยวัยปักปิ่น เมื่ออายุครบ15ปี วันนั้นนางได้เจอองค์ไทเฮา เสวี่ยนจิ้งชง คนที่หน้าตาเหมือนยายผู้เลี้ยงดูนางมาไม่มีผิด

“แม้เราจะเป็นญาติกัน แต่เพราะบารมีข้าตอนนี้ลดลงไปมาก ช่วยคนสกุลหลิวได้เพียงน้อยนิด ฮูหยินหลิว จะเป็นอะไรหรือไม่หากข้าจะให้เกี้ยวทองมาสู่ขอหลิวซ่งหร่านเพื่อช่วยเหลือสกุลหลิวอีกทาง” ขบวนทหารที่มาจากวังหลวงทำชาวบ้านแตกตื่น ยิ่งคนที่ลงมาจากรถม้าเป็นองค์ไทเฮา ชาวบ้านจึงต่างเล่าลือ และก็ได้ไขข้อข้องใจเมื่อ เสี่ยวก้วน ที่เป็นทหารองค์รักษ์ประกาศว่า สกุลหลิวนั้นเป็นญาติกับองค์ไทเฮา ไม่แปลกที่จะมาเยี่ยมเยียน ขอให้ทุกคนแยกย้าย