Todos los capítulos de ข้าจะร้ายให้สุดทาง: Capítulo 11 - Capítulo 20

ภายในห้องลับใต้ดินของจวนอ๋องอากาศเย็นเยียบจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางเบาเกาะตามผนังหิน เว่ยชางหลางนั่งขัดสมาธิ กายสูงใหญ่สงบนิ่ง ท่วงท่าองอาจทว่าแฝงไว้ด้วยความทุกข์ทรมานที่กัดกินอยู่ภายในทุกคืนเดือนเพ็ญ พิษกู่เหมันต์ในร่างของเว่ยชางหลางจะกำเริบอย่างหนัก ไอเย็นจัดแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู ความหนาวเหน็บเสียดแทงจนโลหิตแทบจะแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง ยามนี้เขาจึงทำได้เพียงนั่งสมาธิอย่างสงบนิ่ง เพื่อรวบรวมลมปราณทั้งหมดเข้าต่อต้านและสะกดพิษร้ายในกายมิให้ลุกลามขณะเร่งเดินลมปราณเพื่อขับไล่ไอเย็นที่กัดกินกระดูก สัมผัสจากฝ่ามือเล็กๆ ของสตรี ณ ศาลาริมน้ำ กลับผุดแทรกขึ้นมาในความเงียบงันไออุ่นของนางในวันนั้นแม้จะเจือจาง แต่สำหรับบุรุษที่เพิ่งฝ่าวงล้อมการลอบสังหาร ซ้ำยังถูกพิษเหมันต์ในคืนเดือนเพ็ญเล่นงานในวันนั้น ความอบอุ่นที่แผ่ออกจากร่างนาง กลับเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียว ที่ช่วยฉุดกระชากสติของเขากลับมาจากความเป็นความตายในค่ำคืนนั้นเว่ยชางหลางรู้ดีว่าหากวันนั้นไร้ซึ่งเงาของนาง เขาคงไม่อาจประคองสติรอดมาได้ แม้ความอบอุ่นนั้นจะไม่ได้ขจัดพิษร้ายให้ห

ความอุ่นชื้นที่ลากไล้บนผิวเนื้ออ่อน สร้างความรู้สึกประหลาดจนซูอี้จินขนลุกเกรียวไปทั่วทั้งร่างนางสะท้านเฮือกเมื่อปลายลิ้นร้อนของเขาแตะเลียหยดเลือดจากบาดแผล สัมผัสที่ใกล้ชิดและล่วงล้ำจนเกินงาม ทำเอาขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน หัวใจกระตุกวูบด้วยความตื่นตระหนกทว่าก้นบึ้งของหัวใจกลับสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกประหลาดล้ำ กลิ่นคาวเลือดผสานเข้ากับกลิ่นหอมเย็นเยือกอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา อบอวลกลายเป็นกลิ่นอายที่ทั้งอันตรายและมอมเมาอย่างไม่อาจต้านทานเว่ยชางหลางผละริมฝีปากออกช้าๆ แต่ยังคงไม่ถอยห่าง ปลายจมูกโด่งยังคงคลอเคลียอยู่ข้างลำคอระหง ลมหายใจเย็นเยียบเป่ารดผิวเนื้อที่ถูกทำให้ร้อนผ่าว สร้างความแตกต่างสุดขั้วจนซูอี้จินแทบเสียสติ ร่างกายของนางตึงเครียดขึ้นทุกขณะ เกร็งรอรับการจู่โจมครั้งต่อไปที่อาจพรากชีวิตนางไปได้ทุกเมื่อ“คำตอบของเจ้ายังไม่เป็นที่พอใจนัก” เสียงทุ้มกระซิบพร่าอยู่ข้างหู น้ำเสียงนั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ แต่กลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่หนักหน่วง“วิชาแพทย์...ปราณอัคคีจากมารดา...ฟังดูเป็นเรื่องราวที่แต่งขึ้นเพื่อเอาตัวรอดได้ดียิ่ง”คมกระบี่ที่กลับมาพาดอยู่บนคอเพิ่มแรงกดขึ้นอีกครั้ง เป็นการย้ำเตือ

หนึ่งสัปดาห์ผ่านมานับจากคืนนั้นพิษจากหนอนกู่ยังคงสงบนิ่งอยู่ในร่างของซูอี้จิน มันมิได้สร้างความเจ็บปวดใดๆ อย่างที่เว่ยชางหลางข่มขู่ไว้ บางทีอาจจะด้วยถูกพลังปราณอัคคีของนางสะกดข่มไว้แต่พลังปราณอัคคีของซูอี้จินในตอนนี้เพิ่งจะตื่นขึ้น จึงยังอ่อนกำลังและควบคุมได้ยากนัก พลังของนางยังแปรปรวนเอาแน่เอานอนไม่ได้ บทอยากจะเรียกใช้ก็ติดขัด ดึงออกมาไม่ได้ดั่งใจ แต่บทจะดื้อดึงก็ปะทุความร้อนขึ้นมาเสียดื้อๆ อย่างไม่ยอมฟังคำสั่งภายในห้องนอนอันเงียบสงบ ซูอี้จินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง นางหลับตา สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสมาธิโคจรลมปราณอุ่นซึ่งเป็นพลังงานสายเล็กๆ ให้มารวมกันที่ปลายนิ้วชี้ขวา ไออุ่นเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ ก่อนจะปรากฏเป็นเปลวไฟดวงเล็กจิ๋ว สั่นระริกอยู่บนปลายนิ้วของนางมันส่องสว่างอยู่ได้เพียงชั่วลมหายใจเดียว จากนั้นก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง พลังปราณขาดสะบั้น เปลวไฟวูบดับไปทันที ทิ้งไว้เพียงควันสีเทาจางๆ และความรู้สึกเหนื่อยล้าทั่วร่างนางถอนหายใจแผ่วเบา คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เพียงแค่การจุดไฟดวงเล็กเท่าหิ่งห้อยก็สูบพลังของนางไปเกือบครึ่งการจะฟื้นฟูและควบคุมพลังนี้ให้เป็นไป

โรงเตี๊ยมในตรอกตรอกจิ้งสุ่ยซูอี้จินเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและเงียบกริบ มือเรียวของนางปลดปมผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ ขณะที่จื่อเซี่ยก้าวเข้ามารับชุดชาวบ้านสีมอซอที่ใช้สำหรับปลอมตัวของผู้เป็นนายที่เพิ่งถอดออกพับเก็บใส่ห่อผ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งอาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นลายเมฆมงคลสีฟ้าอ่อนให้แทนที่ ผิวสัมผัสที่เย็นและลื่นไหลของแพรไหมชั้นดีช่างแตกต่างจากความสากระคายของผ้าเนื้อหยาบที่นางสวมใส่มาตลอดครึ่งค่อนวัน ด้วยนางไม่ต้องการให้เถ้าแก่ผู้นั้นรู้ว่านางเป็นใครเพื่อที่จะให้กิจการดำเนินไปอย่างราบรื่นโดยไม่มีสกุลซูเข้ามาเกี่ยวข้องหรือรับรู้ผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ สตรีชาวบ้านธรรมดาที่เพิ่งเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยมในตรอกเล็กๆ ก็แปรเปลี่ยนเป็นคุณหนูใหญ่แห่งจวนแม่ทัพซูผู้สูงศักดิ์อีกครั้ง ปิ่นหยกขาวสลักเสลาเป็นรูปดอกเหมยถูกปักลงบนมวยผมอย่างบรรจง กลิ่นหอมสะอาดของเครื่องประทินโฉมชั้นดีจากตระกูลใหญ่เข้ามาแทนที่“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ คุณหนู” จื่อเซี่ยกระซิบเสียงเบา นางเก็บห่อผ้าที่บรรจุชุดปลอมตัวไว้อย่างมิดชิดซูอี้จินพยักหน้ารับเบาๆ สายตาของนางทอดมองออกไปยังปากตรอก เสียงจอแจของผู้คนในตลาดดังแว่วเข้ามา ทำให้หวนนึกถ

ลมยามบ่ายพัดโชยเอื่อย นำพากลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรและดอกไม้ที่ตากแห้งอยู่ที่ลานหน้าเรือนหว่านเฟิงของซูอี้จินเข้ามาในห้องหนังสือ กลิ่นหอมละมุนช่วยเพิ่มความสดชื่นให้กับเรือนหลังนี้ในรอบหลายวันที่ผ่านมาซูอี้จินกำลังนั่งหลังตรงอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวยาว มือข้างหนึ่งถือตำราโอสถเล่มหนา อีกข้างถือพู่กันจดบันทึกสูตรการสกัดน้ำมันหอมระเหยอย่างตั้งอกตั้งใจ สองวันผ่านไปนับจากเหตุการณ์ที่หอเฟิ่งหวง เรื่องราวต่างๆ ดูเหมือนจะสงบลงชั่วคราว แต่ว่าใต้ผิวน้ำอันราบเรียบนั้นกลับมีกระแสคลื่นเชี่ยวกรากซ่อนอยู่ เสียงฝีเท้าดังขึ้นที่หน้าประตู จื่อเซี่ยก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ บนใบหน้าเรียบเฉยของนางปรากฏร่องรอยความเหนื่อยล้าจางๆ นางโค้งกายคารวะผู้เป็นนาย ก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยเสียงที่กดให้ต่ำลง“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวสืบสาวเรื่องที่โรงรับจำนำมืดตามที่ท่านสั่งแล้วเจ้าค่ะ”ซูอี้จินวางพู่กันลง หมุนตัวมาเผชิญหน้ากับสาวใช้คนสนิท ดวงตาของนางเปล่งประกายคมปลาบ“ได้ความว่าอย่างไรบ้าง?”“ของที่ชิงเหอนำไปจำนำคือปิ่นหยกขาวสลักลายเมฆ