ตอนที่ 3 สายชล

เมื่อเดินทางมาถึงคณะของฉันแล้วนั้นรุ่นพี่รูมเมทก็ยังคงเดินกอดอกตามมาพร้อมกับฉันเพื่อที่จะได้ไปหาเพื่อนของเขาในคณะสถาปัตย์อีกด้วยตามปกติตั้งแต่เริ่มเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยนี้แล้ว

"อ้าวไอ้ดิวทำไมมาพร้อมกับ...."

"รีบไปหาเพื่อนเถอะ"ร่างเล็กพยักหน้าเป็นการตอบกลับและรีบเดินจํ้าก้าวตรงดิงไปหาเพื่อนๆที่อยู่ในห้องเรียนรอแล้วทันทีอย่างไม่รอช้าโดยที่สายตาของรุ่นพี่นั้นก็เอาแต่จ้องมองมาทางฉันและทางพี่ดิวสลับกันไปพร้อมกับซุบซิบนินทาเราสองคนไป

"อะไรยังไงวะ"

"เอ่อนั่นดิ บอกจะไปจัดการให้วันต่อมาก็โผล่มาด้วยกันอีก"

"ยังไงวะไอ้ดิว"ผมเองยังคงไม่ได้ตอบกลับกลุ่มของเพื่อนแต่อย่างใดทำได้แค่เพียงนั่งไถโซเชียลไปตามปกติก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้าสตอรี่ของยัยเด็กบ้าที่ถ่ายรูปตัวเองในเมื่อคืนด้วยเสื้อสายเดี่ยวและกางเกงขาสั้นจนเผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่แน่นทะลักออกมาจากเสื้อเลยด้วยซํ้า

"แล้วสตอรี่เมื่อวานยังไงวะ"

"ตอบดิวะ"

"ยัยนั่นเป็นลูกเพื่อนพ่อกู"

"แล้วไงต่อที่มึงบอกจะจัดการเสร็จไปกี่นํ้า"เพื่อนสาวสถาปัตย์เอ่ยถามมาอย่างรู้งานในนิสัยของผมและพวกมัน แต่ทว่ายัยเด็กบ้านี่เป็นผู้หญิงที่ผมเองไม่ควรจะเล่นด้วยสุ่มสี่สุ่มห้าและควรจะตะล่อมๆเข้าหาเธอดีกว่าและจับเหยื่อให้แหลกคามือ

"ยังไงก็ช่างอย่าให้ยัยเด็กนั่นปากสว่างละกัน ไม่งั้นกูเอาตายแน่แล้วกูก็ไม่สนด้วยว่าลูกเพื่อนพ่อมึง"

"มึงเหี้ยเองหนิไอ้คราม มึงก็ด้วยไอ้เหมยไม่ต้องไปทำอะไรน้องเลย"

"จ้าไอ้คิม แต่กูก็ไม่สนหรอกนะ ถ้าเรื่องนี้ถึงหูคนอื่นกูไม่เอาไว้แน่ พวกมึงก็รู้ว่ากูกำลังจะดัง"

"รำคาญชิปเป๋ง ไปเรียนได้แล้วไอ้คราม"ร่างสูงเอ่ยออกไปด้วยความรำคาญพร้อมกับดันตัวลุกเดินออกไปจากตรงนั้นทันที

พวกเราทั้งสี่คนรู้จักกันมาตั้งแต่มัธยมจึงทำให้พวกเราสนิทและรู้จักกันมามากพอสมควรและไม่สามารถที่จะหนีไปไหนจากกันได้เลยจึงทำให้พวกเราต้องมารวมตัวกันแบบนี้อีกทั้งทางครอบครัวของเรายังรู้จักกันอีกด้วย

PART MAPRANG

"แกมีอะไรก็บอกพวกฉันนะ"

"เอ่อใช่ สายตาพี่เหมยที่มองแกแม่งน่ากลัวมากนะเว้ยมะปราง"

"พี่เขาไม่ทำอะไรฉันหรอก อีกอย่างนะถ้าจะทำพี่เขาก็ต้องเกรงใจพ่อฉันหน่อย"เพื่อนทั้งสองได้แต่ส่ายหัวเป็นการตอบกลับในความคิดของฉันแบบนี้แต่ทว่าฉันเองก็เลือกอะไรไม่ได้จริงๆเพราะไม่อยากทำให้คนเป็นพ่อต้องมาลำบากใจทีหลัง ยังไงแล้วนั้นก็คือลูกชายเพื่อนพ่อที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็กนั่นเอง

เมื่อเวลาผ่านพ้นไปจนถึงเวลาในช่วงเย็นหลังจากเลิกเรียนแล้วนั้นพวกเราก็ต้องเดินทางพากันมาที่สถานที่รับน้องกันเมื่อวานโดยได้มีรุ่นพี่ปีสองได้นัดเอาไว้แล้วเพื่อมาจีบสายรหัสดัน

สายตาของฉันตั้งแต่เดินเข้ามาในนี้แล้วนั้นก็ต้องเอาแต่จ้องมองใครคนหนึ่งที่ยืนอยู่อย่างแปลกตาเพราะตั้งแต่รีบร้องมาฉันยังไม่เคยเห็นเขามาก่อนเลยแต่นี่เขากลับมายืนอยู่ข้างๆกลุ่มเพื่อนของเขาเพื่อคุมน้องๆตามคำสั่งพี่ปีสามที่จะเข้ามาดูกิจกรรมในวันนี้อีกด้วย

"มองอะไรขนาดนั้น"

"ป่าวอ่ะ"

'เห้ยแกพี่คนนั้นใครกันทำไมไม่เคยเห็นเลยวะ'

'นั่นสิ แต่งานดีมากเลยอ่ะอยากลองว่ะ'

'ได้ข่าวว่าพี่คนนี้พึ่งเลิกกับแฟนมาสดๆร้อนๆเลยไม่รู้ว่าเพราะอะไรด้วย'

'แบบนี้สิดี ฉันจะได้จัดการเลย'

ร่างเล็กเมื่อได้ยินเสียงซุบซิบนินทาไปแบบนั้นแล้วก็ทำเอาก้อนเนื้อที่อยู่ด้านในเต้นไม่ตรงจังหวะพร้อมกับสายตาที่เอาแต่จ้องมองไปยังรุ่นพี่คนนั้นที่เป็นอดีตแฟนเก่าของฉันที่พึ่งเลิกกันตอนที่ฉันจะมาเรียนต่อที่นี่นั่นเอง สายตาของเขาจับจ้องมองมาทางฉันเช่นกันราวกับอนึ่งอันเดียวกัน

"เอาดีๆแกกับพี่เขารู้จักกันหรอ"

"อือใช่ เขาเป็นแฟนเก่าฉัน"เมื่อร่างเล็กเอ่ยออกไปแบบนั้นแล้วอีพวกกลุ่มที่นั่งอยู่บริเวณหน้าของพวกเราสามคนก็ต่างพากันหันหลังกลับมามองด้วยความหมั่นไส้โดยที่ทั้งฉันและเพื่อนไปสองคนก็ได้แต่นั่งหน้านิ่งจนไม่มีใครสามารถมายุ่งเกี่ยวเลยด้วยซ้ำ

ตั้งแต่ตอนเริ่มจนถึงตอนจับสายรหัสสายตาของฉันก็ได้แต่จ้องมองไปทางเขาจนแทบจะไม่ยอมหลุดโฟกัสเลยด้วยซ้ำ เราสองคนคบกันมาตั้งแต่ฉันเรียนอยู่ม.สี่และเราสองคนรักกันมากไม่มีทีท่าว่าจะเลิกกันได้เลย

จนมาถึงวันที่ฉันต้องบินมาเรียนต่อจู่ๆพี่เขาก็ทักมาบอกเลิกฉันเองเสียดื้อๆทั้งๆที่เมื่อคืนเราสองคนยังโทรคุยกันอย่างดิบดีเลยด้วยซํ้า

"ถ้าน้องได้คำใบ้แล้ว พี่ขอให้น้องๆโชคดีนะครับแล้วเราจะไปเฉลยพี่รหัสน้องรหัสกันที่ทะเลพร้อมกับคณะวิศวะ ตอนนี้แยกย้ายได้"

"กูว่ากูได้ของพี่มะนาวว่ะ"

"ทำไมวะ"

"นั่นสิทำไมมั่นใจขนาดนั้นวะกาย"

"เปรี้ยวจี๊ด ซี๊ดซ๊าดดด"ทั้งฉันและฝนหันมาจ้องมองกันอย่างรับรู้เพราะในคณะเราถ้าคำใบ้จะง่ายขนาดนี้และชื่อของพี่แต่ละคนก็แทบจะไม่ซํ้ากันเลยก็คงจะเดาได้ไม่ง่าย

"ของมึงอ่ะฝน"

"กูก็ไม่รู้เนี่ยคำใบ้เหี้ยไรแม่ง"

"คำใบ้อะไรอ่ะ"

"คนหล่อของคณะ หล่อมากก หล่อที่สุด"

"คนอะไรหลงตัวเองขนาดนั้นซะ"เมื่อประโยคนั้นพูดจบเราทั้งสามก็ต่างพากันนั่งหัวเราะกันไปพร้อมกับจ้องมองสายตาเพื่อสอดส่องดูถึงความมั่นหน้าของรุ่นพี่ผู้ชายที่มีทีท่าว่าจะมีอยู่สองคนที่มั่นหน้าได้ขนาดนี้ก่อนที่พวกนั้นจะหันมาจ้องมองมาทางฉันเพื่อสอบถามเรื่องคำใบ้

"แล้วของมึงอ่ะปราง"

"กูว่ากูได้พี่ชล"

"ทำไมวะ"

"พี่ชลเคยใช้คำใบ้นี้ตอนเป็นพี่รหัสกูมาก่อน แล้วจะเป็นใครไม่ได้นอกจากพี่ชลเพราะหน้าไบโอของพี่เขาชอบใส่อีโมจินี่"ทั้งสองพยักหน้ากันไปอย่างรู้งานก่อนที่พวกเราจะพากันไปเดินเที่ยวเล่นที่ตลาดหลังมอ.กันเพราะตั้งแต่ที่มาที่นี่ฉันยังไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนเลยด้วยซํ้าและโอกาสนี้ก็ถือว่าได้ออกไปเปิดโลกเสียก่อน

"พี่ชลนี่เขาก็ใจร้ายเหมือนกันนะ ดูอีพวกนั้นเข้าหาแม่งก็ยังไม่สนใจเลย"

"พี่ชลเป็นพวกอินโทรเวิร์ด"

"มึงไม่คิดจะกลับไปหาเขาหรอ"

"เห้ยฝนอย่านะเว้ย"

"กูรอเขามาตลอด ก็เหลือแค่เขาว่าจะกลับมาหากูรึเปล่าแค่นั้นแหละ"ใช่ที่ฉันพูดมันก็คือความจริงทุกอย่าง ฉันเฝ้ารอเขาให้ทักมาหาฉันบ้างแต่ไม่มีวี่แววว่าจะจะทักตอบกลับเลยและสาเหตุที่เลิกกันก็ยังไม่รู้เลยด้วยซํ้าว่าทำไมถึงต้องมาบอกเลิกฉันแบบนี้

ฉันละสายตาไปจากพี่ชลสักพักก่อนที่จะตัดสินใจเดินไปกับกลุ่มเพื่อนอย่างไม่สนใจใยดีเขาอีกเพราะขืนฉันมัวแต่สนใจและหมกมุ่นอยู่กับเขามีหวังคืนนี้ต้องเอาแต่ร้องไห้หาพี่เขาแน่นอนเหมือนทุกคืนที่ผ่านมาและคงจะหนักมากขึ้น