ตอนที่4 ไปดื่มด้วยกัน

พวกเราเดินทางกันมาถึงที่ตลาดในระยะเวลาที่ไม่นานนักโดยที่ในช่วงเย็นนี้นักศึกษาที่มาเดินเล่นตลาดนั้นก็ค่อนข้างที่จะเยอะมากพอสมควร เราสามคนที่ในมือก็ต่างถือถุงอาหารสตีสฟู๊ดกันไปหมด

"อยากกินอะไรอีกปะ"

"เอาในมือมึงให้หมดก่อนเถอะฝน"

"นั่นสิฝน"ร่างเล็กทำหน้ามุ่ยเล็กน้อยก่อนที่จะพยายามหาโต๊ะเพื่อนั่งทานของกินเล่นกันไปก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับไปที่ห้องเพื่อพักผ่อนจากการใช้ชีวิตมาเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

หมึกเสียบไม้ในปากที่กำลังจะกัดออกมาจากไม้นั้นก็ต้องกลับหยุดลงเมื่อได้มีใครคนหนึ่งที่เดินตรงดิ่งมาทางพวกเราและนั่นไม่ใช่ใครที่ไหนนอกซะจากรุ่นพี่วิศวะที่เป็นรูมเมทของฉันรวมถึงเพื่อนของเขาเช่นกันก่อนที่จะเดินลงมานั่งโต๊ะเดียวกับพวกเราที่มีที่ว่างอยู่ข้างๆฉันเอง

"พวกพี่นั่งด้วยคนนะ"

"ดะ ได้ค่ะ"

"พวกเรารู้รึยังว่าใครเป็นพี่รหัสของพวกเรา"ทั้งสามต่างพากันมองหน้ากันไปอย่างเลิ่กลักไม่กล้าที่จะเอ่ยคำใดออกมาด้วยความเกรงกลัวรุ่นพี่ปีสามทั้งห้าคนโดยที่ทางฝนและกายเองก็พยายามจ้องมองมาทางฉันเป็นสายตาเดียวกัน

"ยังไม่รู้หรอกค่ะ"

"แล้วพวกน้องกลับกันยังไงล่ะ"

"ผมเอารถมาครับ"

"ถ้าไม่รังเกียจคืนนี้ไปดื่มด้วยกันป่าว จะได้ทำความรู้จักกันเพิ่มขึ้น"พวกเราทั้งสามคนเอาแต่นั่งนิ่งไม่กล้าที่จะเอ่ยตอบกลับพวกพี่เขาไปก่อนที่ทางรูมเมทของฉันนั้นจะขยับเข้ามาใกล้ๆเพื่อต้องการกระซิบฉันที่นั่งนิ่งอยู่

"ไม่ต้องเกรงขนาดนั้น ถ้าอยากไปก็บอกถ้าไม่ก็ปฎิเสธแค่นั้นเอง"

"ออกหน้าออกตาเกินไปละไอ้ดิว"

"เอ่อนั่นดิ กูละหมั่นไส้"รุ่นพี่ต่างพากันเอ่ยแซวเพื่อนของเขาที่พยายามเข้ามาใกล้ชิดรุ่นน้องเพื่อนพ่ออย่างสนิทสนมอย่างออกหน้าออกตาพร้อมกับสายตาที่จ้องมองยัยตัวเล็กตลอดเวลาตั้งแต่ที่มหาลัยของคณะพวกมันแล้วและพยายามไกล่เกลี่ยให้กลุ่มเพื่อนมาเดินเล่นที่ตลาด

"เออ....ไอ้ปรางพวกกูว่าจะกลับแล้วอ่ะ กลับพร้อมกันเลยปะ"

"อือเอาดิ"

"กลับพร้อมพี่สิ เราอยู่ห้องเดียวกันก็กลับพร้อมกันสิมะปราง"มือเรียวบางรีบฟาดเข้าไปที่แขนของเขาทันทีด้วยใบหน้าที่พยายามเอ่ยดุในสิ่งที่พี่เขาพูดออกมาแบบนี้จนเพื่อนทั้งสองต่างพากันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ส่วนเพื่อนของเขาที่รับรู้อยู่แล้วก็เบะปากเล็กน้อยในความอยากอวดของเพื่อนแบบนี้อย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

"โอ๊ยย! ตีพี่ทำไม"

"พี่จะพูดทำไม!! ฉันกลับด้วยดิกาย"

"กลับพร้อมพี่! พวกน้องกลับเถอะ"ร่างเล็กที่พยายามจะลุกตามเพื่อนที่เดินออกไปแต่ทว่ารุ่นพี่วิศวะกลับจับรั้งเอาไว้และพยายามโอบกอดเธอไว้ไม่ให้เธอลุกเดินออกไปไหนได้

"เจอกันมึง"

"เดี๋ยวดิ! ปล่อยนะพี่ดิว!!"

"ก็กลับพร้อมพี่จะเป็นอะไรไป"

"อย่าพึ่งทะเลาะกันๆ เอาเป็นว่าไปดื่มด้วยกันนะน้องมะปรางพี่อยากทำความรู้จักกับน้องเพิ่ม"รุ่นพี่สาวของแก๊งค์เอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มจนฉันเองก็ยากที่จะปฎิเสธพี่เขาเช่นกันโดยที่สายตาจ้องมองมาทางฉันอย่างกดดันอีกต่างหาก

ภาพในหัวย้อนกลับไปในวันนั้นที่ห้องน้ำของคณะและตอนไปขอลายเซ็นต์พี่เขาเองก็จ้องฉันมาตั้งแต่วันนั้นแล้วเช่นกัน

"งั้นแยกย้ายกันกลับสามทุ่มเจอกันที่ร้านเดิม"

"ปะไปเถอะมะปราง"

"มาให้ได้นะมะปรางไม่งั้นพี่ไปตามเราถึงห้องแน่"

"มึงก็ขู่น้อง"มือหนาไม่รอช้าที่จะคว้ามือเรียวบางของฉันขึ้นเพื่อเดินลากพาฉันให้เดินออกไปจากตรงนั้นทันทีอย่างไม่รอช้าโดยที่คนตัวสูงที่ขายาวอยู่แล้วเดินไปจนเหมือนกับการวิ่งของฉันเลยด้วยซํ้าและแทบจะหกล้มอยู่แล้วจนเธอเองพยายามสะบัดมือออกจากเขาทันที

"นี่!! พี่เดินช้าหน่อยไม่ได้รึไง"

"ก็น้องขาสั้นเอง"

"นี่!!"

"อ้าวพี่ดิวมากับใครอ่ะสาว....."นํ้าเสียงคุ้นเคยเอ่ยดังออกมาจากด้านหลังของฉันซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนนอกซะจากอดีตแฟนเก่าของฉันหรือพี่รหัสนั่นเองที่มาเดินเที่ยวเล่นที่ตลาดเช่นกัน

"แฟนพี่เอง"

"นี่!! พี่พูดบ้าอะไรของพี่"

"คบ....กันแล้วหรอครับ"สายตาที่จ้องมองยัยตัวเล็กไม่ยอมหยุดด้วยรอยยิ้มที่ฝืนออกมาพยายามเก็บมันเอาไว้ในใจและยัยตัวเล็กก็ไม่ต่างกันที่สายตาของเธอดูอาลัยอาวรณ์น้องรหัสเพื่อนสนิทอย่างนั้นจนผิดสังเกตุได้เช่นกัน

"ใช่ คบกันแล้ว"

"ใช่บ้าอะไร!! ฉันไม่ใช่แฟนพี่สักหน่อยเลิกพูดบ้าสักที"

"คืนนี้ว่างไปดื่มกันนะไอ้เหมยชวน"

"ไม่เป็นไรดีกว่าครับ"

"ไปด้วยกันดิ ไปหลายคนสนุกออก"อีกฝ่ายลังเลใจเล็กน้อยที่จะตอบรับและขอตัวเดินจากไปจากตรงนั้นทันทีเพื่อไปหาอะไรกินปละคงต้องเตรียมใจไปร้านเหล้าตามที่รุ่นพี่ชวนอย่างปฎิเสธไม่ได้

ยัยน้องยังคงหันไปมองอีกฝ่ายจนเขาเดินหายไปลับจากสายตาจนมือหนาของคนข้างกายรีบคว้าเอาไว้และลากเดินไปที่รถทันที

"รู้จักไอ้สายชลด้วยหรอ"

"ถามทำไม"

"ก็แค่อยากรู้ว่าน้องรู้จักสายชลด้วยหรอ"ร่างเล็กยังคงนิ่งเงียบไม่เอ่ยตอบกลับใดๆออกมาเลยทั้งนั้นเอาแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ของตัวเองไปปล่อยให้อีกฝ่ายได้ขับเคลื่อนรถหรูของเขาไปตามถนนทันทีในช่วงคํ่าที่รถบนถนนจากที่ติดมากในตอนเย็นก็ค่อยๆลดหายไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

"ได้ข่าวมาว่าไอ้สายชลก็พึ่งเลิกกับแฟนมา แล้วก็พึ่งอกหัก"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่"

"พี่ก็แค่อยากรู้ว่าเรากับสายชลเป็นอะไรกัน ป๊าเราสั่งให้พี่ดูแลเราพี่ก็ต้องรู้รึเปล่า"

"ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่างรึเปล่า"

"ถึงเราไม่บอกเดี๋ยวป๊าเราก็บอกพี่เอง"ร่างเล็กกอดอกทำหน้ามุ่ยในความกดดันของอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจแต่ทว่าในการกระทำของเธอนั้นหารู้ไม่ว่าเป็นการกระทำที่เขาชอบใจเป็นอย่างมากเพราะมันดูเหมือนเด็กน้อยจนน่าเอ็นดูมากพอสมควร

"ทำไมถึงเลิกกันล่ะ"

"ไม่ได้เลิก"

"ยอมรับแล้วหรอว่าคบกัน"

"แล้วพี่จะมายุ่งเรื่องฉันทำไมล่ะ"

"พี่บอกกี่ครั้งแล้วให้เปลี่ยนไม่แทนตัวเองว่าน้องก็แทนตัวเองว่าหนู ไม่ก็แทนว่าปราง"

"ยุ่งอะไรหนักหนาวะ"ร่างเล็กสบทคำออกมาด้วยความรำคาญและความเบื่อหน่ายในความเซ้าซี้ของคนพี่ที่ลํ้าเส้นชีวิตเธอมากจนเกินไปก่อนที่รถหรูจะหักรถจอดอยู่ที่ข้างทางอย่างไม่รอช้า

คนตัวสูงรีบปลดเบลล์และรีบพุ่งตัวเข้าไปคล่อมร่างกายของเธอไว้ทันทีอย่างรวดเร็วจนทำเอาร่างเล็กตกใจแทบแย่ในการกระทำเช่นนี้ของเขา

"พี่ทำบ้าอะไรของพี่!!!"

"อย่ามาพูดจาแบบนี้กับพี่ พี่ไม่ชอบ!!"

"พี่ก็อย่ามาเซ้าซี้ฉันให้มากสิ"

"เธอก็อย่าดื้อกับพี่สิ!!!"เราสองคนต่างก็ร้อนกันทั้งคู่แทบจะไม่มีใครยอมใครเลยด้วยซํ้าจนคนพี่ถึงกลับต้องยอมและหันหลับไปนั่งที่เดิมของเขาอย่างไม่รอช้าเพื่อพยายามควบคุมสติอารมณ์ของเขาและเธอไปโดยที่คนพี่รีบขับรถกลับไปที่ห้องทันทีอย่างไร้บทสนทนาของทั้งคู่เพื่อหลีกเลี่ยงการต้องมาทะเลาะกันอีกครั้ง

"รีบอาบน้ำเปลี่ยนผ้าแล้วรีบลงมาพี่รออยู่"

"......"

"ถ้าน้องยังเป็นแบบนี้อีกพี่จะโทรฟ้องป๊าเราแล้วนะมะปราง"

"ชิส์ ปรางไม่พูดกับพี่แล้ว"ร่างเล็กกระฟัดกระเฟียดเดินเข้าไปในห้องของเธอทันทีอย่างไม่รอช้าพร้อมกับล้มตัวนอนลงไปกับเตียงนอนด้วยความเบื่อหน่ายและความเหน็ดเหนื่อยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี