บทที่ 11 แม่สื่อ

ฉีเสวียนเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็จ้องมองกวนเยวี่ยหลันปราดหนึ่ง แม้ในใจของนางอยากจะด่าทอตอบโต้กลับไปมากเพียงใด แต่เพราะหลายวันก่อนนางได้ถูกท่านพ่อกำชับมาว่าระยะนี้ตระกูลฉีอย่าได้ก่อเรื่องใดเพิ่มเติม ให้ทำตัวสงบเสงี่ยมเข้าไว้ ไม่อย่างนั้นอาจส่งผลกระทบต่อท่านน้าที่อยู่ในวังหลวงได้ นางจึงจำต้องเก็บความคับแค้นนี้เอาไว้ในใจ

“วิญญูชนย่อมไม่ลงไม้ลงมือกับคนด้อยปัญญา บังเอิญว่าบิดาข้าสอนมาดี เช่นนั้นขอตัวก่อน”

กล่าวจบฉีเสวียนก็เดินจากไปทันที ซูหว่านและพรรคพวกของนางก็เดินตามฉีเสวียนไปอย่างรวดเร็ว กวนเยวี่ยหลันปรายตามองสตรีเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันมามองกวนเสี่ยวถิงแวบหนึ่ง และพบว่ายามนี้กวนเสี่ยวถิงดูเหมือนจะนิ่งงันไปชั่วขณะ

นางเดินเข้าไปหาน้องสาว ก่อนจะยกมือขึ้นมาตบไหล่ของกวนเสี่ยวถิงเบาๆ

“อะไรกัน ทีกับข้าเจ้ากล้าพูดวาจาเหน็บแนมได้ไม่อายปาก แต่กับคนอื่นเจ้าไม่มีปากหรืออย่างไร แค่พวกนางยกเรื่องชาติกำเนิดของมารดาเจ้ามากดข่ม เจ้าก็ยอมแพ้แล้วหรือ ถิงถิง คนเราจะสูงหรือต่ำไม่ได้อยู่ที่ชาติกำเนิด แต่มันอยู่ที่จิตใจของเจ้าต่างหาก มารดาเจ้าก็ไม่ได้ผิด นางเลือกเกิดได้หรืออย่างไรเล่า แทนที่เจ้าจะเอาแต่นั่งซึมเป็นสุนัขหงอยอยู่เช่นนี้ มิสู้ลุกขึ้นมาปกป้องมารดาเจ้าและเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ มารดาเจ้าเป็นคนดี นางไม่เคยทำเรื่องชั่วร้าย แล้วเหตุใดเจ้าจะต้องไปใส่ใจคำพูดของคนพวกนั้นด้วยเล่า ใครจะว่าเจ้าอย่างไร เจ้าไม่ต้องสนใจ เจ้ายังมีท่านพ่อท่านแม่ มีข้าที่ยืนอยู่ข้างเจ้าและยังมีสหายของเจ้าอีก เท่านี้ก็เพียงพอแล้วมิใช่หรือ?”

เหล่าสหายที่นั่งอยู่ต่างเห็นด้วยกับคำพูดของกวนเยวี่ยหลัน กวนเสี่ยวถิงเงยหน้าขึ้นมามองพี่สาว นางรู้สึกแปลกใจมากที่วันนี้พี่สาวเอ่ยวาจาอ่อนโยนกับนางเช่นนี้

เมื่อมาคิดทบทวนดูให้ดี กวนเสี่ยวถิงก็พบว่าที่กวนเยวี่ยหลันพูดมานั้นไม่ผิด พวกนางสองแม่ลูกไม่เคยทำตัวละอายต่อฟ้าดิน ไม่จำเป็นต้องทุกข์ใจเพียงเพราะคำคนพวกนี้

เมื่อเห็นว่ากวนเสี่ยวถิงเริ่มมีสติมากขึ้นแล้ว กวนเยวี่ยหลันก็พอจะเบาใจลงไปได้มาก หลังจากอยู่ดื่มชากับเหล่าสหายต่ออีกครู่หนึ่ง พวกนางก็แยกย้ายกันกลับจวนของตน ระหว่างทางกวนเยวี่ยหลันยังพากวนเสี่ยวถิงแวะไปเอาขาหมูพะโล้ที่ภัตตาคารกวนอินอีกด้วย

“คุณหนูใหญ่ คุณหนูรอง พวกท่านต้องการสิ่งใดขอรับ บ่าวจะรีบไปจัดเตรียมให้ หรืออยากขึ้นไปพักที่ห้องรับรองชั้นสองดีขอรับ”

“ไม่ล่ะ วันนี้พวกข้าไม่นั่งกินที่นี่ ข้าจะกลับไปกินที่บ้าน ช่วยห่อขาหมูพะโล้มาให้ทีและอาหารอย่างอื่นอีกสักสองสามอย่าง อ้อ เอาสุราดีมาด้วย”

“ได้ขอรับ”

หลงจู๊พยักหน้ารับคำก่อนจะรีบไปจัดการตามที่เจ้านายสั่ง ระหว่างที่รออาหาร กวนเยวี่ยหลันก็พากวนเสี่ยวถิงไปเดินเล่นที่ด้านหลังภัตตาคารกวนอินเพื่อฆ่าเวลา

ด้านหลังภัตตาคารเป็นสระบัวและยังมีศาลางดงามหลังหนึ่งตั้งอยู่ โดยรอบเต็มไปด้วยป่าไผ่เขียวขจี ดูแล้วรื่นรมย์สบายตา คนที่สั่งให้สร้างสระน้ำและศาลาหลังนี้ขึ้นมาก็คือมารดาของนาง เพราะท่านแม่มักจะชอบมานั่งคิดบัญชีที่นี่อยู่เสมอ

“เห็นศาลาหลังนี้แล้วก็คิดถึงแม่ใหญ่”

กวนเสี่ยวถิงกล่าวขึ้นมาพลางมองไปที่กวนเยวี่ยหลัน กวนเยวี่ยหลันยิ้มออกมาแล้วพยักหน้าช้า ๆ

“นั่นสิ คิดถึงมากเลย”

สองพี่น้องพากันเดินขึ้นไปนั่งเล่นบนศาลาพลางสนทนากันในเรื่องต่างๆ ชาติก่อนนางและกวนเสี่ยวถิงไม่มีโอกาสมานั่งพูดคุยกันเช่นนี้ แต่ในเมื่อชาตินี้ได้มีโอกาสอีกครั้ง มันทำให้กวนเยวี่ยหลันรู้สึกผ่อนคลายไม่น้อยเลย

นั่งอยู่ไม่นานก็มีคนมาแจ้งว่าอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อรับอาหารมาแล้วสองพี่น้องจึงพากันเดินไปที่รถม้า แต่ระหว่างทางกลับพบเข้ากับเซียวอวี้ฉีและเซียวลู่เฟยเข้าเสียก่อน

เซียวลู่เฟยเมื่อเห็นกวนเสี่ยวถิงก็ใบหน้าแดงซ่าน กวนเสี่ยวถิงเองก็มีอาการเขินอายไม่ต่างกัน ส่วนเซียวอวี้ฉีก็จ้องมองกวนเยวี่ยหลันเป็นระยะ ๆ หากวันนี้เกิดนางอาละวาดขึ้นมา เขาเตรียมแผนรับมือเอาไว้แล้วว่าจะแบกนางขึ้นบ่าและพาไปโยนเอาไว้ที่ไหนสักที่ รอนางสงบสติอารมณ์ได้เมื่อไหร่แล้วค่อยส่งกลับจวน

นางมารเช่นนางใช้วิธีอ่อนโยนย่อมไม่ได้ผล

ด้านกวนเยวี่ยหลันก็ไม่รู้ตัวว่ายามนี้ตนเองคือนางมารในสายตาของเซียวอวี้ฉีไปเสียแล้ว นางหันไปมองเซียวลู่เฟยปราดหนึ่ง เซียวลู่เฟยเมื่อเห็นว่ากวนเยวี่ยหลันมองมาที่ตนก็มีท่าทีกระอักกระอ่วน เขากระแอมไอออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูด

“วันนั้นขอบคุณพวกเจ้าสองคนมาก โดยเฉพาะเจ้าเยวี่ยหลัน ได้ยินว่าเจ้าขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรมารักษาบาดแผลให้ข้า แล้วยังส่งคนไปตามท่านหมอมาอีก ขอบคุณเจ้ามาก แต่ว่าข้า...”

“องค์รัชทายาทอยากพูดสิ่งใดก็พูดออกมาตามตรงเถอะเพคะ อย่าได้ยื้อเวลาอีกเลย หม่อมฉันจะรีบกลับไปกินขาหมูพะโล้”

เซียวลู่เฟย “...”

เซียวอวี้ฉีและเซียวลู่เฟยต่างจ้องมองกวนเยวี่ยหลันเป็นตาเดียว เซียวอวี้ฉีเตรียมพร้อมแบกคนไปโยนลงน้ำแล้ว ส่วนเซียวลู่เฟยก็คิดว่าจะต้องเกิดเรื่องขึ้นอย่างแน่นอนแต่มันกลับผิดคาดไปหมด

“เจ้า ว่าอย่างไรนะ?”

“หม่อมฉันบอกว่าจะรีบกลับไปกินขาหมูพะโล้ มีสิ่งใดก็รีบพูดออกมาเถอะเพคะ อ้อ หรือพระองค์อยากพูดกับถิงถิงน้องสาวของหม่อมฉัน เช่นนั้นเชิญตามสบาย หม่อมฉันขอตัวกลับจวนก่อน”

“เยวี่ยหลัน เจ้า ไม่โกรธข้าหรือ?”

เซียวลู่เฟยรู้สึกไม่คุ้นชินที่กวนเยวี่ยหลันเป็นเช่นนี้ กวนเยวี่ยหลันหันมาสบตากับเซียวลู่เฟยแล้วจึงเอ่ยตอบเขาด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“ไม่โกรธ ลู่เฟย ข้าไม่ชอบท่านแล้ว ต่อไปท่านอยากคบหาหรือมอบใจให้กับสตรีคนใดก็ตามสบายเถอะ แล้วก็ไม่ต้องมาคิดว่าชาตินี้ติดค้างหนี้บุญคุณข้า ข้าไม่ได้ช่วยท่านคนเดียว ถิงถิงก็คอยทำแผลดูแลท่านเช่นเดียวกัน นางมีความดีความชอบกว่าข้า หากอยากจะตอบแทนข้าจริงๆ เช่นนั้นก็มาสู่ขอนางเป็นภรรยาเถอะ”

ทุกคนต่างมองกวนเยวี่ยหลันราวกับมองผีอย่างไรอย่างนั้น ส่วนกวนเสี่ยวถิงนั้นหน้าแดงก่ำจนทำอะไรไม่ถูกไปนานแล้ว

เซียวลู่เฟยที่ได้ยินดังนั้นก็ยกมือขึ้นแคะหูตนเองพลางเอ่ยถามเซียวอวี้ฉีที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“เสด็จอา หูข้าไม่ได้ดับไปใช่หรือไม่?”

“ให้ข้าลองตบสักทีดีหรือไม่เล่า?”

เซียวอวี้ฉีกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เซียวลู่เฟยรีบส่ายหน้าเป็นพัลวันก่อนจะหันมามองกวนเยวี่ยหลัน กวนเยวี่ยหลันมีนิสัยขี้รำคาญมาแต่ไหนแต่ไร นางจึงเอ่ยขึ้นมาว่า

“ข้าไม่ชอบพูดซ้ำ ข้าพูดคำไหนคำนั้น และไม่ต้องกังวลว่าข้าจะกลับคำ เอาอย่างนี้ ท่านพาน้องสาวข้าไปเลี้ยงน้ำชาสักหน่อยแล้วค่อยๆสนทนากันไป เสร็จแล้วก็พานางมาส่งที่จวนด้วย”

กล่าวจบกวนเยวี่ยหลันก็ดึงกวนเสี่ยวถิงเข้ามาหาตัวพลางเอ่ยกระซิบ

“หากเขาทำมิดีมิร้ายกับเจ้า เจ้าก็อย่าได้ยอมแพ้ ทำมิดีมิร้ายเขากลับคืนไปบ้าง เข้าใจหรือไม่?”

“พี่หญิง!”

“เอาน่า เกิดมาชาติหนึ่งใช้ชีวิตให้คุ้ม หรือเจ้าไม่อยากได้เขาเป็นสามี”

กวนเสี่ยวถิงถึงกับเอ่ยถ้อยคำใดไม่ออก ด้านเซียวลู่เฟยเมื่อเห็นว่าทุกฝ่ายได้เปิดใจต่อกันแล้วเขาก็มองกวนเยวี่ยหลันดีขึ้นกว่าแต่ก่อน จากนั้นก็ชักชวนกวนเสี่ยวถิงไปดื่มชาด้วยกัน กวนเสี่ยวถิงเองก็ไม่ปฏิเสธ

เมื่อเห็นว่าทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น กวนเยวี่ยหลันก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะหันมาเห็นเซียวอวี้ฉีที่ยืนกอดอกพิงรถม้าพลางมองนางอย่างไม่วางตา

สายตาของเขาทำเอานางรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างประหลาด หญิงสาวหันซ้ายหันขวาพลางกล่าว

“หากไม่มีสิ่งใดแล้ว หม่อมฉันขอทูลลาเพคะ”

นางรีบก้าวขึ้นรถม้าทันทีแล้วยกมือขึ้นตบอกตนเอง เซียวอวี้ฉีทำให้นางรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด

ยังไม่ทันที่รถม้าจะเคลื่อนออกไป เซียวอวี้ฉีก็ก้าวพรวดเข้ามานั่งในรถม้าคันเดียวกันกับนาง ทำเอากวนเยวี่ยหลันตกใจเป็นอย่างมาก

“ท่านอ๋อง ทรงขึ้นมาบนรถม้าของหม่อมฉันทำไมกันเพคะ!”

“บังเอิญว่าข้าคิดถึงแม่ทัพใหญ่กวนขึ้นมา เลยอยากไปเยี่ยมเขาสักหน่อย”

“เหตุใดไม่ใช้รถม้าของตนเองเล่า!”

“ข้าเบื่อรถม้าของตนเองแล้ว อยากลองนั่งรถม้าของคนอื่นดูบ้าง”

กวนเยวี่ยหลัน “...”