Semua Bab อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย: Bab 91 - Bab 100

ลูกน้องมือสังหารคนหนึ่ง พยักหน้ารับคำสั่ง เขาถือมีดสั้นอาบยาพิษ ย่องเข้าไปหาเจ้าสุนัขตัวนั้นจากด้านหลังด้วยฝีเท้าเบากริบ ง้างมีดเตรียมจะแทงลงไปที่ลำคอเพื่อให้มันหลับใหลไปตลอดกาลทว่าในจังหวะที่มีดกำลังจะปักลงไปนั้น เปลือกตาของสุนัขตัวนั้นกลับเปิดขึ้นช้า ๆ ดวงตาสีอำพันสว่างวาบในความมืด รูม่านตาหดเล็กลงดุจสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องมองเหยื่อ ไม่มีความง่วงงุนหรือหวาดกลัว มีเพียงความขบขันและอำมหิต “ดึกป่านนี้ มี ‘ของว่าง’ มาส่งถึงที่เลยรึ”เสียงพูดภาษามนุษย์ดังออกมาจากปากสุนัข ชัดเจนถ้อยคำ มือสังหารชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง “ปี ปีศาจ หมาพูดได้”ยังไม่ทันที่จะได้ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ ร่างของสุนัขตัวนั้นก็ระเบิดเปลวเพลิงสีทองอร่ามออกมา ความร้อนแรงแผดเผาจนหญ้ารอบข้างไหม้เกรียม จากสุนัขขนฟูตัวเท่าลูกวัว ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นในพริบตา กล้ามเนื้อปูดโปน ขนเปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิง กลายเป็นราชันย์หมาป่าอัคคี ร่างมหึมาที่ยืนสองขา สูงกว่าสองจั้ง เงาทะมึนทาบทับร่างของมือสังหารจนมิดต้าฮุยในร่างอสูรวิญญาณ แสยะยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวขาววับที่ยาวโง้งและมีน้ำลายไหลย้อย

ฉับพลันนั้น ขนทั่วร่างของราชันย์หมีพลันลุกชันตั้งตรง สัญชาตญาณสัตว์ป่าบรรพกาลกรีดร้องเตือนภัยถึงอันตรายระดับวิกฤต ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจ ต้าเฮยรีบชักมือกลับทันทีราวกับถูกไฟลวก ร่างกายกระโดดถอยหลังไปสามก้าวโดยอัตโนมัติ พร้อมกับส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ “กรรรร อันตราย กลิ่นคาวเลือด รุนแรงยิ่งนัก”“หือ” ฉืออั้นจิ่ววางถ้วยชาลงอย่างช้า ๆ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน “เกิดเหตุอันใดขึ้นต้าเฮย ระดับราชันย์อสูรวิญญาณเยี่ยงเจ้าถึงกับต้องถอยหนีเพียงเพราะกล่องใบเดียวเชียวรึ”เด็กน้อยกระโดดลงจากเก้าอี้หวาย เดินเตาะแตะเข้าไปดูใกล้ ๆ ด้วยความใคร่รู้ สิ่งที่วางสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางกองสมบัติคือกล่องสี่เหลี่ยมทำจากเหล็กไหลทมิฬพันปี ขนาดประมาณศีรษะมนุษย์ ผิวกล่องเย็นเฉียบจนมีไอน้ำเกาะพราว และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ มันถูกพันธนาการไว้ด้วยยันต์กระดาษหนังมนุษย์สีแดงเลือดหมู บนยันต์นั้นเขียนอักขระบิดเบี้ยววิปริตด้วยโลหิต ส่งกลิ่นคาวคลุ้งชวนสะอิดสะเอียนออกมาจาง ๆ ราวกับกลิ่นของซากศพที่เน่าเปื่อยบรรยากาศรอบบริเวณพลันเย็นยะเยือกลงทันตา แสงไฟจากโคมดูหม่นหมองลงราวกับถูกความมืดเข้าครอ

ยามเหม่า แสงอรุณแรกแห่งวันใหม่เริ่มสาดส่องทาบทับลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองของพระราชวังหลวงและบ้านเรือนในเมืองหลวงแคว้นจ้าว หมอกจาง ๆ ยามเช้ายังคงลอยอ้อยอิ่งปกคลุมไปทั่วท้องถนน สร้างบรรยากาศลึกลับและเงียบสงบ ทว่า ความเงียบสงบนั้นมิได้เกิดขึ้นที่หอโอสถเถาหยวนแม้ดวงตะวันจะยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้าดี แต่ถนนสายกว้างใหญ่ที่สามารถให้รถม้าวิ่งสวนกันได้ถึงสี่คัน บัดนี้กลับเนืองแน่นไปด้วยฝูงชนมืดฟ้ามัวดิน มิใช่เพียงชาวบ้านร้านตลาดทั่วไป แต่ล้วนเป็นบุคคลระดับสูงที่เพียงแค่กระทืบเท้า แผ่นดินเมืองหลวงก็สะเทือนธงทิวของสำนักยุทธ์ชื่อดังปลิวไสวต้านลมหนาว สำนักกระบี่เมฆา ผู้เชี่ยวชาญเพลงดาบอันดับหนึ่ง พรรคฝ่ามือเหล็กผู้ทรงอิทธิพลในยุทธภพภาคกลาง ค่ายคุ้มภัยพยัคฆ์คำรามที่คุมเส้นทางขนส่งทั่วแคว้น เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งยโสในศักดิ์ศรี บัดนี้ต่างพากันยืนเข้าแถวอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงดังรบกวน ราวกับลูกศิษย์ที่รอคำสอนจากอาจารย์“พี่ชายท่านนี้ ข้ามารอตั้งแต่ยามโฉ่ว คิดว่าเช้าแล้ว ที่ไหนได้ แถวยาวไปถึงประตูเมืองทิศใต้แล้วรึ” จอมยุทธ์หนุ่มผู้หนึ่งบ่นอุบอิบกับสหาย“เจ้าอย่าได้บ่นไป ดูนั่นสิ

เหตุการณ์ในวันนี้ เป็นเครื่องยืนยันที่ชัดเจนที่สุดต่อสายตาชาวยุทธ์ หอโอสถเถาหยวน มิใช่เพียงหอโอสถ แต่คือขุมอำนาจที่ไม่อาจล่วงละเมิด อำนาจของฉืออั้นจิ่ว บัดนี้อยู่เหนือกว่าสำนักยุทธ์ใด ๆ ในแคว้น เหนือกว่ากฎหมาย และแม้แต่ราชสำนักต่างแคว้นที่ว่าเกรียงไกรยังต้องพ่ายแพ้ต่อบารมีของเด็กห้าขวบและสัตว์อสูรพิทักษ์หลังจากจบงานประมูล ฉืออั้นจิ่วนั่งนับตั๋วเงินกองมหึมาในห้องทำงานส่วนตัว แสงตะเกียงส่องกระทบใบหน้าด้านข้างที่ดูจริงจังเกินวัย “วันนี้ได้กำไรห้าแสนตำลึงทอง” เด็กน้อยพึมพำ มุมปากยกยิ้มพึงพอใจ แต่แววตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่แค่ความมั่งคั่ง เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ทิศทางที่ตั้งของ พรรคมารโลหิต และชายแดนแคว้นเยี่ยน“การค้าขายราบรื่นดี” เด็กน้อยพึมพำกับตัวเอง “แต่คลื่นลมสงบมักมาก่อนพายุใหญ่เสมอ”“ตระกูลหลินล่มสลาย แคว้นเยี่ยนเสียหน้า และวิญญาณมารโลหิตถูกทำลาย ศัตรูเริ่มปรากฏตัวชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ”“ต้าฮุย ต้าเฮย”“ขอรับนายน้อย” ทั้งสองปรากฏกายจากเงามืด“ขยายกิจการ ข้าต้องการรวบรวมสมุนไพรและหินวิญญาณให้มากกว่านี้อีกสิบเท่า ร้อยเท่า กว้านซื้อที่ดินรอบหุบเขาหมอกม่วงให้ห

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ ควันสีม่วงฟุ้งกระจายไปทั่วทัพหน้า “อ๊ากก คัน คันเหลือเกิน เกราะข้า มันกัดกร่อนเกราะข้า” “ช่วยด้วย ปีศาจ กองทัพปีศาจ”ทหารแคว้นเยี่ยนห้าแสนนายแตกตื่นโกลาหล ทิ้งอาวุธลงไปนอนเกาตัวเองดิ้นพราด ๆ บ้างก็ถูกฝูงหมีตบกระเด็น บ้างก็ถูกพยัคฆ์ขาวกัดกระชาก ม้าเหล็กที่ภาคภูมิใจกลายเป็นเพียงลูกแกะเมื่อเจอกับราชันย์อสูร“ถอย ถอยทัพ” ทัวป๋าเลี่ยหน้าซีดเผือด กรีดร้องเสียงหลง “นี่มันไม่ใช่สงคราม นี่มันการสังหารหมู่”“จะรีบไปไหนเล่าท่านลุง” เงาร่างของต้าฮุย หมาป่าอัคคี พุ่งมาดักหน้าม้าของทัวป๋าเลี่ย เปลวไฟล้อมรอบทิศทาง “นายน้อยสั่งว่า ห้ามให้ใครรอดกลับไปแม้แต่คนเดียว”ฉืออั้นจิ่วลอยตัวลงมาจากกำแพงเมือง ขี่อยู่บนหลังของมังกรอ้าวมู่ เขามองดูทัวป๋าเลี่ยที่ตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น ด้วยสายตาของผู้ชนะ “ว่าเยี่ยงไรท่านลุง ทหารห้าแสนคนนี้ ข้าคิดหัวละหนึ่งตำลึงทอง รวมเป็นห้าแสนตำลึงทอง จะจ่ายสด หรือจะให้ข้ายึดแคว้นเยี่ยนเป็นการชำระหนี้”สงครามที่แคว้นเยี่ยนมั่นใจนักหนา จบลงในเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป ด้วยกองทัพสัตว์อสูรวิญญาณที่ไร้เทียมทานของฉืออั้นจิ่ว เทพผู้พิทักษ์แห่งแคว้นต้าเฟิ่งณ ทุ่งราบหน้าด่านเย