บททั้งหมดของ อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย: บทที่ 111 - บทที่ 120

วิถีแห่งยุทธภพช่างโหดร้าย ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ ยอดฝีมือที่เคยหยิ่งยโส บัดนี้กลายเป็นเพียงเศษซากศพที่ถูกเหยียบย่ำทว่า ท่ามกลางนรกบนดินนั้นเอง “อ๊ากกก” ศิษย์เอกแห่งสำนักดาบคลั่ง ถูกกระบี่ของศัตรูฟันทะลุหน้าอก ทรุดตัวล้มลงกระอักเลือดอยู่ที่ริมขอบลานประลอง ห่างจากปะรำพิธีของฉืออั้นจิ่วเพียงไม่กี่ก้าว ลมหายใจของเขารวยริน ใกล้จะก้าวข้ามประตูผีเต็มที“ต้าฮุย” ฉืออั้นจิ่วจิบชาพลางส่งเสียงเรียก หมาป่าอัคคีในคราบหลงจู๊ฉีกยิ้มกว้าง เดินถือถาดหยกที่ประดับด้วยขวดยากระเบื้องเคลือบเข้าไปหาจอมยุทธ์ผู้บาดเจ็บ“คุณชายท่านนี้ บาดแผลฉกรรจ์ยิ่งนัก ลมปราณแตกซ่าน หากปล่อยไว้ไม่เกินครึ่งเค่อท่านต้องไปเฝ้ายมบาลเป็นแน่” ต้าฮุยกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับพระโพธิสัตว์ “แต่สวรรค์ยังมีตา หอโอสถเถาหยวนของเรามี ยาเม็ดสมานวิญญาณต่อกระดูก สรรพคุณเลิศล้ำ กินปุ๊บเลือดหยุดปั๊บ ลมปราณฟื้นฟูทันตาเห็น”“ชะ ช่วยข้าด้วย” จอมยุทธ์ผู้นั้นยื่นมือสั่นเทาออกไปไขว่คว้าขวดยา ต้าฮุยเบี่ยงตัวหลบเบา ๆ พร้อมกับแบมืออีกข้างออก “แน่นอนขอรับ ทางเรายินดีช่วยเหลือ ส่วนราคา เพียงห้าแสนตำลึงทอง หรือหากไม่มีเงินสด เอาแหวนมิติและเคล

ไป๋หลาง อสูรหมาป่าแสงจันทร์บรรพกาล ในร่างองครักษ์หนุ่มผมสีเงินยวง ก้าวพรวดออกมายืนขวางหน้ากระโจม มือขวาวางทาบที่ด้ามกระบี่ แววตาสีเงินสว่างวาบทอประกายอำมหิตดุจหมาป่าจ้องขย้ำเหยื่อ รังสีความหนาวเหน็บแผ่ซ่านออกมากดข่มจนอากาศรอบด้านจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง “ก้าวเข้ามาอีกเพียงครึ่งก้าว ศีรษะของเจ้าจะหลุดออกจากบ่า” น้ำเสียงเย็นเยียบดุจขุมนรกของไป๋หลาง ทำเอาผู้อาวุโสพรรคนั้นก้าวขาไม่ออก หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลอาบแผ่นหลัง“เกิดเรื่องโกลาหลอันใดขึ้นรึ” เสียงหวานใสปานระฆังแก้วทว่าทรงอำนาจดังกังวานขึ้น อิงเถา จิ้งจอกเก้าหางสาวบรรพกาล ในคราบเถ้าแก่เนี้ยคนงาม กรีดกรายเดินออกมาจากม่านกระโจม นัยน์ตาสีอำพันทรงเสน่ห์จ้องมองผู้อาวุโสพรรคด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์“หอโอสถเถาหยวนของเราตั้งแผงลอยขายโอสถช่วยชีวิตผู้คนอย่างสุจริต พวกเจ้ามีสิทธิ์อันใดมาตั้งข้อสงสัยและล่วงเกินต้อนรับพวกเราด้วยคมดาบ”ประมุขเทียนเจวี๋ยที่กำลังหัวเสียขั้นสุด ทะยานร่างลงมาจากลานประลองราวกับพญาอินทรี มุ่งตรงมาที่ศาลาแผงลอยของหอโอสถเถาหยวนทันที“อย่ามาอวดดีให้มันมากนัก ในสถานที่แห่งนี้ ผู้ที่น่าสงสัยที่สุดและมีกลิ่นอายลึกลับเกินหยั่

ยามเหม่า (05.00-07.00 น.) ของวันรุ่งขึ้น แสงอรุณแรกสาดส่อง ฉืออั้นจิ่วตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นแจ่มใส เขาสวมชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินตัวเก่ง จัดแจงอุ้มอาหลงและอาหูใส่ลงในตะกร้าแฝดบุผ้าไหม สะพายขึ้นหลังอย่างทะมัดทะแมง บัดนี้เขาได้ทิ้งคราบเถ้าแก่น้อยผู้ทรงอำนาจ กลับมาสวมบทบาทชาวนาตัวน้อยและพี่ชายที่แสนดีอีกครั้ง“แอ้ หม่ำ ๆ” อาหูส่งเสียงร้องทักทายยามเช้า พยายามเอื้อมมือไปคว้าผมของพี่ชาย ส่วนอาหลงนั่งนิ่ง ๆ ดวงตากลมโตจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับสัมผัสได้ถึงพลังปราณที่อัดแน่นอยู่ในอากาศ“ไปกันเถิดอาหลง อาหู เช้านี้อากาศดีนัก พี่ใหญ่จะพาพวกเจ้าไปเก็บไข่ไก่สีทอง และรดน้ำผักกาดหยกกัน" ฉืออั้นจิ่วยิ้มกว้าง เดินฮัมเพลงก้าวออกจากจวนตระกูลฉือ มุ่งหน้าสู่ผืนนาอันกว้างใหญ่เมื่อไปถึงแปลงนา ฉืออั้นปา บิดาของเขากำลังยืนอ้าปากค้าง จ้องมองหัวไชเท้าทองคำขนาดเท่าต้นขาผู้ใหญ่ และฝูงไก่ฟ้าหางเพลิงที่ดูสง่างามราวกับวิหคสวรรค์“สะ สวรรค์เมตตา เสี่ยวจิ่ว เจ้าดูนี่สิ ผืนนาของเรา ปศุสัตว์ของเรา เพียงชั่วข้ามคืน เหตุใดจึงกลายสภาพเป็นของวิเศษระดับนี้ไปได้” ฉืออั้นปาอุทานด้วยความตื่นเต้น มือหนาลูบคลำหัวไชเท้าด้วยความ

“สะ สวรรค์เมตตา นี่มันเกิดอันใดขึ้นกับไร่นาของตระกูลฉือ” ชายร่างใหญ่ส่งเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึง สองมือสั่นเทายกขึ้นขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เบื้องหน้าของเขาคือแปลงผักกาดขาวที่บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็น ผักกาดหยกมรกต ใบของมันโปร่งแสงราวกับหยกสลักชั้นเลิศ เปล่งประกายสีเขียวเรืองรอง แผ่กลิ่นหอมชื่นใจที่เพียงแค่สูดดมก็ทำให้ความเหนื่อยล้าปลิวหาย ถัดไปคือแปลงหัวไชเท้าที่ส่วนยอดโผล่พ้นดินขึ้นมาเป็นสีทองอร่าม ขนาดของมันใหญ่โตมหึมาเท่ากับต้นขาของบุตรชายคนโต“ท่านพ่อ อรุณสวัสดิ์ขอรับ”-เสียงใสแจ๋วของฉืออั้นจิ่วดังกังวานมาแต่ไกล เด็กน้อยวัยห้าขวบในชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้ม เดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี บนแผ่นหลังยังคงสะพายตะกร้าไม้ไผ่แฝดที่บุด้วยผ้าไหมนุ่มฟู ภายในมี ฉืออั้นหลง และ ฉืออั้นหู ทารกแฝดวัยหัดคลานที่กำลังส่งเสียงอ้อแอ้รับยามเช้า“เสี่ยวจิ่ว เจ้าดูนี่สิ ผักพวกนี้ ไก่ฟ้าพวกนี้ หมูในคอกนั่นอีก ทุกอย่างมันใหญ่โตและงดงามเกินกว่าของมนุษย์มนาไปแล้ว” ฉืออั้นปาละล่ำละลักชี้มือไปรอบทิศทาง ในเล้าไก่ ไก่ฟ้าหางเพลิงกำลังออกไข่สีทองคำที่มีลวดลายเมฆามงคล ส่วนในคอก สุกรปราณวิญญาณตัวอ้วนพีจนแทบจะลุกไม่ขึ้น ผิวพรรณขอ

ตูม คลื่นปราณวิญญาณอันมหาศาลและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าโอสถระดับสวรรค์ ระเบิดปะทุขึ้นภายในร่างของประมุขเฒ่า บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกสมานตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วจนมองเห็นด้วยตาเปล่า ลมปราณที่เหือดแห้งกลับมาพลุ่งพล่านประดุจแม่น้ำฮวงโห และที่น่าตกตะลึงที่สุด จุดคอขวดลมปราณที่ติดขัดมานานกว่าสิบปี พลันถูกทะลวงผ่านไปอย่างง่ายดาย“ทะ ทะลวงด่านแล้ว ข้าเลื่อนระดับเป็นราชันย์ยุทธ์ขั้นต้นแล้ว” ประมุขเฒ่าเบิกตากว้าง น้ำตาแห่งความปีติไหลอาบแก้ม เขาลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม พลังยุทธ์ฟื้นคืนกลับมาเต็มเปี่ยมยิ่งกว่าเดิมหลายสิบเท่า “สวรรค์ นี่มิใช่อาหาร นี่มันโอสถทิพย์จากสวรรค์ชั้นฟ้า สองแสนตำลึงนับว่าถูกแสนถูก คุ้มค่ายิ่งกว่าสิ่งใด”ภาพปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา ทำเอาชาวยุทธ์ทั้งหอสุราที่เคยก่นด่าต่างตกตะลึงจนสติหลุด ความหิวโหยและความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งเข้าครอบงำจิตใจจนหมดสิ้น พวกเขาตระหนักได้ในทันทีว่า อาหารของหอสุราเถาหยวน มิใช่การกรรโชกทรัพย์ แต่เป็นการมอบชีวิตใหม่ และวาสนาที่ชาตินี้อาจหาไม่ได้อีกแล้ว“เถ้าแก่เนี้ย ข้าเอาข้าวหมูย่างสามจาน เอานี่ ป้ายหยกเจ้าสำนักของข้า ข้าขอจำนำ” “ข้าเอาไข่ต้มห้าสิบฟอ