บททั้งหมดของ อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย: บทที่ 71 - บทที่ 80

“ในที่สุดข้าก็จะได้กินอาหารเสียที ข้าหนาวจะตายอยู่แล้ว” ต้าฮุยรีบกลิ้งตัวกลับขึ้นรถด้วยความเร็วแสง ต้าเฮยเดินตามขึ้นไปอย่างเชื่องช้า แต่แววตามีประกายแห่งความสุขเมื่อนึกถึงมื้อเย็นรถม้าวิญญาณค่อย ๆ ลอยตัวขึ้น และเคลื่อนผ่านกลุ่มคนที่นอนระเนระนาด มุ่งหน้าสู่เทือกเขาหิมะเบื้องหน้า ทิ้งให้เหล่าจอมยุทธ์เจ้าถิ่นมองตามด้วยความงุนงงและหวาดผวา“ลูกชาวนาธรรมดามารดามันสิ” หัวหน้าพรรคมารพึมพำ พลางทายาที่ก้นตัวเอง “เก่งขนาดนี้ จะไปแย่งตำแหน่งประมุขยุทธภพก็ยังได้”ภายในราชรถที่อบอุ่น ฉืออั้นจิ่วกางแผนที่ออกดูอย่างละเอียด ในขณะที่ต้าฮุยซดน้ำแกงร้อน ๆ เสียงดังโฮกฮาก “นายน้อย ในแผนที่บอกว่ามีค่ายกลโบราณ และยังมีข่าวลือเรื่องสัตว์อสูรพิทักษ์ระดับตำนานด้วยนะขอรับ”“ระดับตำนานรึ” ฉืออั้นจิ่วยิ้มมุมปาก “ดี ถ้าเป็นสัตว์อสูรธาตุน้ำแข็ง ข้าจะได้จับมาเป็นเพื่อนคุยกับเจ้าเสี่ยวหงที่หอโอสถ”ทันใดนั้น สายตาของฉืออั้นจิ่วก็เหลือบไปเห็นเงาของสตรีผู้นั้นที่ยอดเขาไกลลิบ ๆ ผ่านหน้าต่างรถ เงาร่างของสตรีในชุดดำยืนตระหง่านอยู่บนยอดสนท่ามกลางพายุหิมะ ผ้าคลุมหน้าของนางปลิวไสว นางหันมามองทางราชรถของเขา แล้วยกมือขึ้นโบกเบา

ทันทีที่สิ้นเสียงของมู่หรงเสวี่ย แสงสีฟ้าประหลาดก็วาบขึ้นจากผนังกระจก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปในพริบตา มู่หรงเสวี่ยยืนตัวแข็งทื่อ นางมองเห็นภาพของอาจารย์หญิงที่เลี้ยงดูนางมา กำลังนอนกระอักเลือดอยู่ในกองหิมะ “อาจารย์ ไม่นะ” นางกรีดร้อง น้ำตาไหลพราก จิตใจเริ่มสั่นคลอนส่วนต้าฮุย เขามองเห็นตัวเองในกระจก แต่เป็นตัวเองที่มีขนสีทองอร่าม กล้ามโตกว่าเดิม และมีสาวงามเผ่าจิ้งจอกนับร้อยมารุมล้อมป้อนองุ่น “ฮ่า ๆ ๆ ข้านี่มันหล่อเหลาจริง ๆ มามะแม่นางน้อย” ต้าฮุยเดินน้ำลายยืดเข้าหากระจกโดยไม่รู้ตัวทางด้านฉืออั้นจิ่ว ภาพมายาที่ปรากฏเบื้องหน้าเด็กน้อย 5 ขวบ หาใช่ปีศาจร้ายหรือสาวงามไม่ แต่เป็นทุ่งนาสีทองกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาต้นข้าวสาลีวิญญาณสูงท่วมหัว ออกรวงสีทองอร่ามส่งกลิ่นหอมฟุ้ง มีภูเขาทองคำตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลัง และมีสัตว์อสูรวิญญาณระดับตำนานนับพันตัวกำลังไถนาให้อย่างขยันขันแข็ง “ว้าว” ฉืออั้นจิ่วตาโตเท่าไข่ห่าน กระโดดลงจากไหล่ต้าเฮย วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปหาทุ่งนา “สมบัติ ทองคำ ผักวิญญาณ”เด็กน้อยอ้าแขนกว้าง เตรียมจะกระโจนลงไปในกองภูเขาทองคำ แต่ทว่า จมูกเล็ก ๆ ของเขากลับขยับฟุดฟิด “เอ๊ะ”ฉืออั้นจิ

“ยังไม่จบนะท่านลุงขี้เหร่” เสียงเล็ก ๆ ดังแทรกขึ้น ต้าฮุย ราชันย์หมาป่าอัคคี ในร่างชายหนุ่มรูปงาม ที่ตอนนี้หน้าตาบูดบึ้งสุดขีดเดินย่างสามขุมเข้ามาหา ผ้าห่มผืนหนาที่คลุมตัวอยู่เริ่มมีควันลอยกรุ่น ๆ ออกมา“เจ้ารู้หรือไม่ ว่าอากาศที่นี่มันหนาวเพียงใด” ต้าฮุยแยกเขี้ยว แววตาลุกโชนด้วยไฟโทสะ “และเจ้ารู้หรือไม่ ว่าข้าหิว ข้าอยากดื่มน้ำแกงคลายหนาว”กู่ซามองดูชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความงุนงง “เจ้าพูดเรื่องบ้าอันใดกันข้าฟังไม่เห็นจะเข้าใจ เจ้าช่วยพูดภาษาคนจะได้หรือไม่”“เจ้าทำให้ข้าเสียเวลา” ต้าฮุยคำรามลั่น พรึ่บเปลวเพลิงสีทองอร่ามระเบิดออกจากร่างราชันย์หมาป่า เผาไหม้ผ้าห่มจนวอดวายในพริบตา ความร้อนแรงดุจดวงอาทิตย์แผดเผาหิมะรอบด้านจนละลายกลายเป็นไอน้ำพวยพุ่ง เปลี่ยนโถงถ้ำน้ำแข็งที่หนาวเหน็บให้กลายเป็นเตาหลอมนรก“รับไปซะ เพลิงพิโรธหมาป่าหิวโซ”ต้าฮุยอ้าปาก พ่นลำแสงเพลิงสุริยันอัดเข้าใส่ร่างของกู่ซาที่ติดแหง็กอยู่กับผนัง ฟู่วววววว“ม่ายยยยยยย” เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกกลืนหายไปในกองเพลิงสีทอง ความร้อนแรงนั้นรวดเร็วและรุนแรงจนแม้แต่วิญญาณก็มิอาจหลุดรอด เมื่อเปลวไฟจางลง ร่างของร

คำพูดของฉืออั้นจิ่วราวกับมีดที่กรีดลงกลางใจดำ มังกรวารีเหมันต์เบิกตากว้าง ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย ความลับที่มันเก็บซ่อนมานานนับร้อยปี ถูกเด็กมนุษย์วัยห้าขวบมองทะลุปรุโปร่งในแวบเดียวมันลดระดับลงมาลอยอยู่เหนือพื้นเล็กน้อย แววตาที่เคยดุร้ายเริ่มเปลี่ยนเป็นความลังเล “เจ้า เจ้ารู้ได้อย่างไร แม้แต่เซียนโอสถจากแดนกลางยังดูไม่ออก”“ข้าบอกแล้วเยี่ยงไรว่าข้าเป็นเพียงชาวนาที่บังเอิญรู้วิชาแพทย์นิดหน่อยเท่านันเอง” ฉืออั้นจิ่วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ทำท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อยจากนั้นก็พูดต่อไปว่า“ข้ามียาที่จะรักษาอาการของเจ้าได้ ทำให้เจ้าหายทรมาน และอาจช่วยให้เจ้าทะลวงคอขวดวิวัฒนาการได้ด้วยนะ เจ้าสนใจหรือไม่”“จะ จริงรึ” มังกรยักษ์เสียงสั่นด้วยความหวัง แล้วถามอีกครั้ง “เจ้ามียาเช่นนั้นจริง ๆ รึ”“แน่นอน” ฉืออั้นจิ่วยิ้มหวาน "แต่ข้าเป็นชาวนา ข้าไม่รักษาให้ผู้ใดเปล่า ๆ ย่อมต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน"“เจ้าต้องการอันใด” มังกรถามเสียงดัง “ทองคำ อัญมณี หรือชีวิตของมนุษย์”“ข้าต้องการ” ฉืออั้นจิ่วชี้มือไปที่สระน้ำ “ดอกบัวนั่น และทุกอย่างที่อยู่ในสระนั่น รวมถึงน้ำ ดิน และโคลนตมก้นสระ”“แค่นั้นรึ” มังกรประหลา

“รับทราบ” ศิษย์สำนักกระบี่ขานรับเสียงดัง กระบี่นับร้อยเล่มเริ่มเปล่งแสงสีฟ้า รังสีฆ่าฟันพุ่งทะยานเสียดฟ้า“เฮ้อ” ต้าฮุยถอนหายใจออกมาเป็นไอควัน “ข้าเพิ่งจะอิ่ม หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน ขี้เกียจออกแรงชะมัด”“อือ” ต้าเฮยพยักหน้าเห็นด้วย เขายังคงยืนนิ่ง ไม่หยิบอาวุธขึ้นมาป้องกันตัว ราวกับไม่เห็นกระบี่นับร้อยอยู่ในสายตา“สามหาว ตายเสียเถิด” เหลิ่งอู๋ซวงบันดาลโทสะ นางรวบรวมลมปราณเตรียมจะใช้วิชาไม้ตาย เหมันต์สะบั้นนภา แต่ทว่าในวินาทีที่คมกระบี่กำลังจะถูกปลดปล่อยก็ได้ยินเสียง ครืนนนนนนนนนและตามมาด้วยเสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทดังมาจากภายในถ้ำน้ำแข็ง พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นจนหิมะบนยอดเขาถล่มลงมาเป็นสาย แรงกดดันมหาศาลที่เหนือกว่ามนุษย์คนใดจะต้านทานได้ พุ่งทะลักออกมาจากปากถ้ำราวพายุที่กำลังถาโถม“นะ นั่นมันเสียงอันใด เหลิ่งอู๋ซวงชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก “หรือว่า สัตว์อสูรบรรพกาลตื่นขึ้นแล้ว”เงาร่างสีฟ้าครามขนาดมหึมา พุ่งทะยานออกมาจากความมืดของถ้ำดุจสายฟ้าฟาด ลำตัวยาวเหยียดกว่าร้อยศอก เกล็ดสีน้ำเงินเข้มที่เป็นประกายระยิบระยับ เขาคู่งามบนศีรษะ และกรงเล็บที่แหลมคมดุจเพชร มังกรวารีสม