All Chapters of อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย: Chapter 1 - Chapter 10

ครั้งนี้อั้นจิ่วถูกเหวี่ยงมายังโลกของผู้ฝึกตน ในโลกแห่งนี้มีพลังฟ้าดินหนาแน่นมาก แต่ทว่าหนึ่งแคว้นก็ยังคงแบ่งออกเป็นสามส่วนเช่นเดียวกัน ดินแดนรอบนอก เป็นพื้นที่ที่มีพลังฟ้าดินน้อยที่สุด ผู้ที่อยู่อาศัยในดินแดนนรอบนอกนี้เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา พ่อค้าวานิชย์ ชาวบ้านก็มีผู้ที่ฝึกตนและผู้ที่เป็นคนธรรมดาเพราะไม่สามารถฝึกปราณได้อาศัยอยู่ปะปนกันไป ดินแดนส่วนกลางเป็นพื้นที่ที่มีพลังฟ้าดินหนาแน่นและชาวบ้านส่วนใหญ่จะเป็นผู้ใช้ปราณ หรือเรียกว่าผู้ฝึกตน แต่จะมีชาวบ้านส่วนน้อยที่ไม่สามารถฝึกปราณได้สาเหตุมาจากไม่มีแก่นปราณตั้งแต่กำเนิด หรือบางคนมีแก่นปราณแต่ไร้ซึ่งทรัพยากรและโอกาส คนพวกนี้จะหันไปฝึกวิชายุทธ์แทน มุ่งเน้นไปที่ฝึกฝนร่างกายและวิชาต่อสู้เป็นหลักดินแดนส่วนในที่นี่ถือเป็นเมืองหลวงของแคว้นและเป็นพื้นที่ที่มีพลังฟ้าดินหนาแน่นมากที่สุด แต่ทว่าเมื่อเทียบกับดินแดนเซียนแล้วถือว่าแคว้นนี้มีพลังฟ้าดินเบาบางมาก แต่ยังสามารถบำเพ็ญเพียรได้ เดิมทีชาวบ้านธรรมดาถือว่าเป็นผู้ไร้พรสวรรค์ น้อยคนนักที่จะเกิดมาพร้อมกับแก่นปราณ ถึงจะมีแก่นปราณแต่ก็มีคนส่วนน้อยเช่นกันที่สามารถเข้าสู่วิถีฝึกตนได้ ด้วยเพราะช

ชีวิตที่ดีวันดีคืนของบ้านสกุลฉือนั้นดีขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้ครอบครัวสามารถลืมตาอ้าปากได้แล้ว แม้ไม่ใช่ครอบครัวที่ร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ยากจนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ตอนนี้อั้นจิ่วมีอายุได้ 1 ขวบแล้ว และระดับพลังก็เลื่อนขึ้นมาอยู่ในระดับกลั่นลมปราณแล้วคาดว่าอีกไม่นานจะสามารถเลื่อนระดับขั้นเป็นสร้างรากฐานปราณได้ อั้นจิ่วน้อยวัย 1 ขวบ ตอนนี้เขาสามารถเดินได้อย่างคล่องแคล่ว นอกจากจะสามารถเดินได้แล้ว ยังพูดได้ชัดถ้อยชัดคำกว่าเด็กในวัยเดียวกันมาก นิสัยโตเกินวัยของเขาทำให้พ่อแม่ปู่ย่ารู้สึกทุกข์ใจอยู่บ้าง เด็กในวัยนี้นอกจากกินแล้วนอนและเล่นแล้วก็ไม่สามารถทำสิ่งอื่นใดได้อีก แต่การกระทำเหล่านี้ไม่ใช่อั้นจิ่ว เพราะเขาในตอนนี้ไม่ดื่มนมแม่อีกต่อไป เขากินข้าวต้มกับโจ๊กเป็นหลักและดื่มนมแพะที่ท่านแม่ต้มให้เขา วันทั้งวันเด็กน้อยยังคงมุ่งมั่นฝึกฝนดูดซับพลังฟ้าดินเข้าสู่ตันเถียน นานวันเข้าก็มีเสียงซุบซิบนินทาว่าถึงแม้บ้านสกุลฉือจะสามารถให้กำเนิดหลานชายคนโตได้ แต่ทว่าหลานชายที่เกิดมานั้นเดิมทีคิดว่าเป็นเด็กที่ได้รับพรแต่ทว่ากลับกลายเป็นเด็กโง่เขลา บ้างก็ว่าปัญญาอ่อน เพราะวันทั้งวันเด็กน้อยเอาแต่นั่งเหม่อลอยเพียงเท่

ก่อนเวลาอาหารเย็น สองพ่อลูกเดินกลับมาจากเขตในของหมู่บ้านด้วยหน้าตาบูดบึ้ง นอกจากจะเช่าวัวไม่ได้แล้วยังถูกบ้านสกุลหวังกับบ้านสกุลติงดูถูกดูแคลนอีก แต่จะทำเช่นใดได้ในเมื่อครอบครัวพวกเขาก็ยากจนจริง ๆ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะมีอาหารเพียงพอแต่ครอบครัวก็ขาดแคลนเงินและสิ่งของอย่างอื่นอีกมากมาย ปัญหาเร่งด่วนตอนนี้ก็คือวัว หากไม่มีวัวบ้านสกุลฉือก็ไม่สามารถเพาะปลูกได้ทันเวลา“ท่านพ่อ ท่านพี่ กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ อาหารเพิ่งเสร็จ พวกท่านไปล้างมือสักหน่อยเถอะเจ้าค่ะจะได้มากินข้าว เจ้าเก้าหน้างอแล้ว"“ตกลง” พ่อเฒ่าฉือตอบรับคำลูกสะใภ้ด้วยสีหน้าไม่สู้ดี“ท่านพี่ เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ เหตุใดท่านพ่อถึงได้มีสีหน้าไม่สู้ดีเช่นนั้น”“พวกเราเช่าวัวไม่ได้ เพราะหัวหน้าหมู่บ้านให้วัวทั้งหมดไปไถนาของบ้านสกุลหวัง อีกไม่นานลูกสาวบ้านสกุลหวังก็จะแต่งเข้าบ้านสกุลติงแล้ว เรื่องก็เป็นแบบนี้ล่ะ”“เช่นนั้นพวกเราจะทำเช่นไรดีเจ้าคะท่านพี่”“จะทำเช่นไรได้ ไม่มีวัวพวกเราทำได้แค่ใช้แรงของตัวเองเท่านั้น ไปกินข้าวกันเถอะ ประเดี๋ยวลูกชายก็โมโหหิวอีก”“เจ้าค่ะ”ในขณะที่บ้านสกุลติงกับบ้านสกุลหวังกำลังกินมื้อเย็นร่วมกันอย่างมีความสุข

ทั้งครอบครัวเตรียมตัวออกไปที่ทุ่งนา อั้นจิ่ววันนี้นั่งบนหลังวัวกับท่านพ่อของเขาส่วนท่านปู่กับท่านย่าและท่านแม่เดินเท้า ท่านปู่เข็นรถเข็นที่บรรทุกเครื่องครัวและอาหารเพื่อนำไปทำอาหารมื้อกลางวันที่ทุ่งนา ระหว่างทางก็พบกับชาวบ้านหลายคน พวกเขาต่างสอบถามที่มาของวัว พ่อเฒ่าฉือเพียงแค่ตอบไปว่านี่เป็นวัวป่าที่บังเอิญจับได้เมื่อคืนเท่านั้น ถึงแม้ว่าวัวอสูรทั้งสี่ตัวนี้ชาวบ้านจะไม่สามารถมองตัวตนที่แท้จริงของพวกมันออก ด้วยรูปลักษณ์ที่เหมือนวัวป่าธรรมดาของพวกมันทำให้ลดปัญหาลงไปมาก“ท่านลุงฉือ นี่วัวของท่านหรือขอรับ”“ใช่แล้วล่ะเถี่ยจู้ วัวทั้งสี่ตัวนี้เป็นเจ้าเก้ากับพ่อของเขาบังเอิญจับได้เมื่อคืนนี้ คงเป็นเพราะสวรรค์เมตตาครอบครัวของเรา เมื่อคืนนี้อั้นปาพาเจ้าเก้าออกไปเดินเล่นหลังกินข้าวเย็น เดินไปถึงชายป่าก็พบวัวทั้งสี่ตัวอยู่ที่เชิงเขาพอดี เจ้าเก้าเอาแตงกวาหลอกพวกมันกลับมาที่บ้าน”“มีเรื่องดีเช่นนี้เลยรึ”“ใช่ เรื่องดีแบบนี้แหละ เจ้าเก้าของบ้านเราเป็นเด็กดีมีเมตตา ไม่ว่าใคร ๆ ก็ต่างชอบเขา เจ้าดูสิหากเป็นพวกเราคงไม่สามารถพาวัวกลับมาได้ใช่หรือไม่”“ใช่ ใช่ ข้าก็คิดว่าคงต้องออกแรงจับไม่แน่ว่าจะจับได

สองพ่อลูกเก็บผักป่าเห็ดป่าได้พอสมควร ไม่นานต้าฮุยก็กลับมาพร้อมกับไก่ฟ้า กระต่ายป่า กวางป่า หมูป่าอสูรวิญญาณสองตัว ต้าเฮยกลับมาพร้อมกับน้ำผึ้งที่เก็บมาจากรังผึ้งอสูรวิญญาณถังใหญ่ เมื่อเห็นว่าตอนนี้ได้ของที่ต้องการแล้วอั้นจิ่วเอาถุงเฉียนคุนออกมาใส่สัตว์ป่าที่ต้าฮุยล่ามา ต้าเฮยหิ้วถังน้ำผึ้งเดินตามสองพ่อลูกออกจากป่าโดยมีต้าฮุยวิ่งนำหน้า ขากลับจากป่าพวกเขาไม่พบกับชาวบ้านอีก อั้นจิ่วคิดว่าพวกเขาน่าจะลงจากเขาไปแล้วเมื่อกลับมาถึงบ้านก็พบว่าแปลงผักได้ทำเสร็จแล้ว และตอนนี้เล้าไก่ของอั้นจิ่วก็กำลังจะสร้างเสร็จ พ่อเฒ่าฉือเห็นลูกชายและหลานชายกลับมาก็ดีใจเป็นอย่างมาก เขาได้กลิ่นหอมหวานของน้ำผึ้งที่โชยออกมาจากถังไม้ที่ต้าเฮยถืออยู่ทำเอาพ่อเฒ่าฉือกลืนน้ำลายไปหลายอึก“ท่านปู่ พวกเรากลับมาแล้วขอรับ”“กลับมาแล้วรึ ได้อันใดมาบ้างล่ะ”“ท่านพ่อ วันนี้ได้ของดี ๆ มาพอสมควรขอรับ พรุ่งนี้ข้าจะเข้าเมืองแล้วเอาไปขาย บ้านเราจะได้มีเงินบ้าง”“เข้าเมืองก็ระวัง อย่าได้ไปทำให้พวกผู้ฝึกตนขุ่นเคืองใจ เข้าใจหรือไม่ พวกเราเป็นเพียงชาวบ้านที่ไร้พลังไม่อาจต่อกรกับพวกเขาได้”“ข้าเข้าใจแล้วขอรับท่านพ่อ”“เอาล่ะ เดี๋ยวเจ้าเ