All Chapters of อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย: Chapter 1 - Chapter 5

ครั้งนี้อั้นจิ่วถูกเหวี่ยงมายังโลกของผู้ฝึกตน ในโลกแห่งนี้มีพลังฟ้าดินหนาแน่นมาก แต่ทว่าหนึ่งแคว้นก็ยังคงแบ่งออกเป็นสามส่วนเช่นเดียวกัน ดินแดนรอบนอก เป็นพื้นที่ที่มีพลังฟ้าดินน้อยที่สุด ผู้ที่อยู่อาศัยในดินแดนนรอบนอกนี้เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา พ่อค้าวานิชย์ ชาวบ้านก็มีผู้ที่ฝึกตนและผู้ที่เป็นคนธรรมดาเพราะไม่สามารถฝึกปราณได้อาศัยอยู่ปะปนกันไป ดินแดนส่วนกลางเป็นพื้นที่ที่มีพลังฟ้าดินหนาแน่นและชาวบ้านส่วนใหญ่จะเป็นผู้ใช้ปราณ หรือเรียกว่าผู้ฝึกตน แต่จะมีชาวบ้านส่วนน้อยที่ไม่สามารถฝึกปราณได้สาเหตุมาจากไม่มีแก่นปราณตั้งแต่กำเนิด หรือบางคนมีแก่นปราณแต่ไร้ซึ่งทรัพยากรและโอกาส คนพวกนี้จะหันไปฝึกวิชายุทธ์แทน มุ่งเน้นไปที่ฝึกฝนร่างกายและวิชาต่อสู้เป็นหลักดินแดนส่วนในที่นี่ถือเป็นเมืองหลวงของแคว้นและเป็นพื้นที่ที่มีพลังฟ้าดินหนาแน่นมากที่สุด แต่ทว่าเมื่อเทียบกับดินแดนเซียนแล้วถือว่าแคว้นนี้มีพลังฟ้าดินเบาบางมาก แต่ยังสามารถบำเพ็ญเพียรได้ เดิมทีชาวบ้านธรรมดาถือว่าเป็นผู้ไร้พรสวรรค์ น้อยคนนักที่จะเกิดมาพร้อมกับแก่นปราณ ถึงจะมีแก่นปราณแต่ก็มีคนส่วนน้อยเช่นกันที่สามารถเข้าสู่วิถีฝึกตนได้ ด้วยเพราะช

ชีวิตที่ดีวันดีคืนของบ้านสกุลฉือนั้นดีขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้ครอบครัวสามารถลืมตาอ้าปากได้แล้ว แม้ไม่ใช่ครอบครัวที่ร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ยากจนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ตอนนี้อั้นจิ่วมีอายุได้ 1 ขวบแล้ว และระดับพลังก็เลื่อนขึ้นมาอยู่ในระดับกลั่นลมปราณแล้วคาดว่าอีกไม่นานจะสามารถเลื่อนระดับขั้นเป็นสร้างรากฐานปราณได้ อั้นจิ่วน้อยวัย 1 ขวบ ตอนนี้เขาสามารถเดินได้อย่างคล่องแคล่ว นอกจากจะสามารถเดินได้แล้ว ยังพูดได้ชัดถ้อยชัดคำกว่าเด็กในวัยเดียวกันมาก นิสัยโตเกินวัยของเขาทำให้พ่อแม่ปู่ย่ารู้สึกทุกข์ใจอยู่บ้าง เด็กในวัยนี้นอกจากกินแล้วนอนและเล่นแล้วก็ไม่สามารถทำสิ่งอื่นใดได้อีก แต่การกระทำเหล่านี้ไม่ใช่อั้นจิ่ว เพราะเขาในตอนนี้ไม่ดื่มนมแม่อีกต่อไป เขากินข้าวต้มกับโจ๊กเป็นหลักและดื่มนมแพะที่ท่านแม่ต้มให้เขา วันทั้งวันเด็กน้อยยังคงมุ่งมั่นฝึกฝนดูดซับพลังฟ้าดินเข้าสู่ตันเถียน นานวันเข้าก็มีเสียงซุบซิบนินทาว่าถึงแม้บ้านสกุลฉือจะสามารถให้กำเนิดหลานชายคนโตได้ แต่ทว่าหลานชายที่เกิดมานั้นเดิมทีคิดว่าเป็นเด็กที่ได้รับพรแต่ทว่ากลับกลายเป็นเด็กโง่เขลา บ้างก็ว่าปัญญาอ่อน เพราะวันทั้งวันเด็กน้อยเอาแต่นั่งเหม่อลอยเพียงเท่