บททั้งหมดของ อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย: บทที่ 131 - บทที่ 140

ครืนนน ยอดเขานั้นถูกพลังหมัดระเบิดจนแหลกเป็นผุยผงร่วงหล่นลงมาดุจห่าฝน ชายฉกรรจ์อ้าปากค้าง มองกำปั้นของตนเองด้วยความตื่นตะลึงระคนปลาบปลื้ม“สุราสมุนไพรของข้า สรรพคุณยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือใช่หรือไม่ขอรับท่านพ่อ”ฉืออั้นจิ่วแย้มยิ้มร่าเริง “ต่อไปนี้ ด้วยพลังระดับราชันย์ยุทธ์ผสมกับกายาปฐพีทองแดง ท่านพ่อก็สามารถขุดแปลงผัก ถางป่า และแบกกระสอบข้าวสารได้เร็วขึ้นสิบเท่าแล้วนะขอรับ ที่ดินของเราจะต้องขยายใหญ่โตเป็นอันดับหนึ่งในแผ่นดินแน่ ๆ”บิดามารดาต่างหันมาสบตากันด้วยความตกตะลึง ทว่าในใจของทั้งสองล้วนตระหนักดีอย่างสุดซึ้งว่า บุตรชายคนโตของพวกเขานั้นคือเทพเซียนจำแลงที่นำพาวาสนาอันยิ่งใหญ่และแสงสว่างมาสู่ครอบครัวชาวนาอย่างแท้จริงในขณะที่ครอบครัวตระกูลฉือกำลังเปี่ยมสุขและเบิกบานกับการยกระดับความแข็งแกร่งทะลุฟ้า กลับมายัง ค่ายแรงงานกิตติมศักดิ์ บริเวณด้านหลังหอสุราเถาหยวน ณ เชิงเขาชายป่าหมอกอสูรวิญญาณ ดินแดนที่ซึ่งความเย่อหยิ่งถูกเหยียบย่ำจมโคลนตมท่ามกลางแสงแดดยามสายที่เริ่มร้อนระอุ กลิ่นเหม็นคาวของมูลสัตว์คลุ้งไปทั่วบริเวณชวนให้วิงเวียนศีรษะ องค์ชายสามแห่งแคว้นเทียนอู่ ผู้ที่เคยมีชีวิตหรูหราดุจเทว

จู่ ๆ สายลมพลันพัดกระโชกแรง ใบไม้สีเขียวมรกตร่วงหล่นลงมาหนึ่งใบ ฉืออั้นจิ่วหรี่ดวงตากลมโตลง สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินที่ส่งผ่านมาจากชายแดนอันห่างไกล“ไป๋หลาง” เด็กน้อยเอ่ยเสียงเรียบทว่าทรงอำนาจ เงาสีเงินวูบผ่านอากาศ ไป๋หลาง อสูรหมาป่าแสงจันทร์ในร่างองครักษ์หนุ่มคุกเข่าลงเบื้องหน้าทันที “นายน้อยมีบัญชาอันใดขอรับ ทัพมังกรทองของแคว้นเทียนอู่มาถึงชายแดนแล้ว จะให้พวกข้าน้อยเปิดค่ายกลหอสุรารอรับพวกมันหรือไม่ขอรับ”ฉืออั้นจิ่วส่ายศีรษะช้า ๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะหยก “ไม่ หากปล่อยให้กองทัพสามแสนนายเคลื่อนพลเข้ามาลึกถึงเถาหยวน ฝุ่นควันและกลิ่นคาวเลือดของพวกมันย่อมพัดพามาทำลายบรรยากาศอันบริสุทธิ์ของไร่นาเรา ที่สำคัญ หากเกิดการปะทะกันที่นี่ ชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ในหมู่บ้านเถาหยวนและเมืองใกล้เคียงจะต้องเดือดร้อน แดดร้อน ๆ เช่นนี้ ข้าไม่อยากให้พวกชาวบ้านต้องทิ้งไร่นาวิ่งหนีตาย”เด็กน้อยลุกขึ้นยืน เอามือไพล่หลัง กลิ่นอายของนายเหนือหัวแห่งสรรพสิ่งแผ่ซ่านออกมา “ศึกครั้งนี้ เป็นความบาดหมางส่วนตัวระหว่างข้ากับแคว้นเทียนอู่ และเป็นหนี้แค้นระหว่างข้ากับตระกูลหลิน ข้าจะไม่ยอมให้ไฟสงครามลามมาทำลายแคว้

เสียงใสแจ๋วดุจระฆังแก้วของฉืออั้นจิ่วตอบกลับมาผ่านกระแสจิตอย่างรวดเร็ว เจือไปด้วยความเบิกบานใจของเถ้าแก่หน้าเลือด “อา ไป๋หลาง เจ้าช่างรอบคอบยิ่งนัก ข้าเองก็เพิ่งตระหนักได้ว่าแปลงผักหลังบ้านข้าคงยัดคนสามแสนคนไม่ลงเป็นแน่ เช่นนั้น จงเปลี่ยนแผนการจัดส่ง แยกตัวหลินเจี้ยนคัง แม่ทัพใหญ่ และทหารองครักษ์ติดตามอีกสักร้อยคน ส่งพวกมันมาที่จวนตระกูลฉือ ที่เหลืออีกเกือบสามแสนนาย จงต้อนพวกมันทั้งหมดไปที่จ้วงซี ที่หุบเขาหมอกม่วงเสีย”เมื่อได้ยินชื่อ ‘จ้วงซีหุบเขาหมอกม่วง’ ดวงตาสีเงินของไป๋หลางก็ทอประกายวาบวับเข้าใจในเจตนาของนายน้อยทันที หุบเขาหมอกม่วงแห่งนั้น คืออาณาจักรเกษตรกรรมลับอีกแห่งหนึ่งที่ฉืออั้นจิ่วใช้ปราณพฤกษาโลกาเนรมิตขึ้น มันมีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลนับหมื่นหมู่ เป็นแหล่งปลูกผักผลไม้ปราณวิญญาณและสมุนไพรล้ำค่า ที่คอยส่งป้อนเข้าสู่ตลาดประมูลในเมืองหลวงของแคว้นต้าเฟิ่ง สร้างเม็ดเงินมหาศาลให้แก่หอสุราเถาหยวนมาโดยตลอด“สัตว์อสูรวิญญาณที่จ้วงซีตรากตรำทำไร่ไถนาและเฝ้าหุบเขาให้ข้ามานานแล้ว” เสียงของฉืออั้นจิ่วดังกังวานขึ้นอีกครั้ง แฝงไปด้วยความเมตตาต่อบริวาร ทว่าโหดเหี้ยมต่อศัตรู “ถึงเวลาให้พวกมั

เด็กน้อยชี้นิ้วไปยังหลินเจี้ยนคังและแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเทียนอู่ “ราชันย์วานร ลากตัวสุนัขเฒ่าสองตัวนี้ และพรรคพวกของมัน ไปที่คอกสุกรปราณวิญญาณท้ายฟาร์ม ให้พวกมันรับหน้าที่ตักขี้หมู ล้างคอก และนำปุ๋ยไปรดแปลงผักกาดหยกทุกวัน ตั้งแต่ย่ำรุ่งยันค่ำมืด หากพวกมันอู้ หรือกล้าปริปากบ่นแม้แต่ครึ่งคำ จงเอาแส้เถาวัลย์หวดให้เนื้อแตกจนกว่าพวกมันจะจำฝังใจ ว่าฐานะที่แท้จริงของพวกมันในดินแดนแห่งนี้ คือสิ่งใด”“เจี๊ยกกก” ราชันย์วานรรับคำสั่งอย่างกระตือรือร้น มันกระตุกเชือกฟางในมืออย่างแรง ลากจูงร่างของหลินเจี้ยนคัง แม่ทัพใหญ่ และอดีตยอดฝีมือนับร้อยคนให้ไถลลู่ไปกับพื้นโคลน มุ่งหน้าสู่คอกสุกรปราณวิญญาณที่ส่งกลิ่นเหม็นคาวลอยมาแต่ไกลภาพของทายาทตระกูลเสาหลักและแม่ทัพไร้พ่ายแห่งแคว้นมหาอำนาจ ที่ต้องมาตะเกียกตะกายคลานไปตักมูลสุกร ช่างเป็นภาพที่น่าขันและสะใจยิ่งนักสำหรับผู้ที่ถูกกระทำมาตลอดหลินถานอินมองตามแผ่นหลังของบิดาผู้ให้กำเนิดที่ถูกลากหายไป ด้วยดวงตาที่ปราศจากความอาลัยอาวรณ์ใด ๆ นางสูดลมหายใจลึก ปลดปล่อยพันธนาการในอดีตทิ้งไปจนหมดสิ้น ก่อนจะหันมายิ้มกว้างให้สามีและบุตรชา“เอาล่ะ เรื่องวุ่นวายจบลงแล้ว เสี

ส่วนทางด้านแม่ทัพใหญ่ที่พุ่งเข้าโอบรัดร่างของอาหู แฝดผู้น้องผู้เปี่ยมไปด้วยพละกำลังมหาศาล กำลังคลานเล่นอย่างสนุกสนาน เมื่อถูกรัดตัว เขานึกว่าบุรุษร่างใหญ่ผู้นี้กำลังเข้ามาเล่นมวยปล้ำด้วย ทารกน้อยจึงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจ สองมือป้อม ๆ คว้าเข้าที่คอเสื้อผ้าป่านของแม่ทัพใหญ่ แล้วออกแรงทุ่มข้ามไหล่ของตนเองตามสัญชาตญาณตูม ร่างอันใหญ่โตและหนักอึ้งของแม่ทัพใหญ่ไร้พ่าย ถูกทารกวัยสิบเดือนทุ่มลอยข้ามอากาศ กระแทกตกลงไปในบ่อมูลสุกรปราณวิญญาณที่ลึกกว่าสองศอกเสียงดังสนั่น น้ำสีขุ่นข้นกระเด็นกระจายเข้าเต็มปากเต็มจมูกของอดีตยอดฝีมือ จนเขาสำลักและดิ้นทุรนทุรายตะเกียกตะกายขึ้นมาจากบ่อขี้หมูด้วยสภาพอเนจอนาถที่สุดในชีวิต“แอ้ คิก ๆ ๆ” อาหูตบมือแปะ ๆ หัวเราะชอบใจที่เห็นของเล่นชิ้นใหญ่ตกลงไปในบ่อโคลน ก่อนจะคลานตามอาหลงกลับไปทางเรือนใหญ่ ทิ้งให้สองยอดฝีมือแห่งแคว้นเทียนอู่นอนจมกองมูลสุกร ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความสิ้นหวังอย่างสมบูรณ์แบบ“มะ ไม่จริง แม้แต่ทารกที่ยังไม่หย่านมของตระกูลนี้ ยังแข็งแกร่งกว่ามหาราชันย์ยุทธ์เยี่ยงนั้นรึ”หลินเจี้ยนคังกุมข้อมือที่หักละเอียด รำพึงรำพันกับฟ้าดิน บัดนี้เขาตระหนักอย่าง