บททั้งหมดของ อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย: บทที่ 121 - บทที่ 130

“ไม่ต้องไปแก่งแย่งชิงดีกับพวกคนหน้าโง่ในยุทธภพ ไม่ต้องสวมหน้ากากปั้นหน้าเข้าหากัน เพียงแค่ตื่นเช้ามาทำไร่ไถนา เลี้ยงดูน้องชายให้เติบใหญ่ กินอิ่มนอนหลับ ความสุขเยี่ยงนี้ ต่อให้เอาบัลลังก์ฮ่องเต้มาแลก ข้าก็ไม่ยอมเด็ดขาด”ทว่า ในขณะที่ชาวนาตัวน้อยกำลังดื่มด่ำกับความสงบสุขอยู่นั้น คลื่นใต้น้ำระลอกใหม่กลับกำลังก่อตัวขึ้นในดินแดนอันห่างไกลข่าวลือเรื่องความพ่ายแพ้ย่อยยับของชาวยุทธ์แคว้นต้าเฟิ่ง ข่าวเรื่องคลื่นสัตว์อสูรที่สงบลงอย่างเป็นปริศนา และที่สำคัญที่สุด ข่าวเรื่องกิตติศัพท์ของ หอสุราเถาหยวน สถานที่เร้นลับที่ครอบครองเมนูอาหารโอสถทิพย์ สามารถทะลวงจุดคอขวดลมปราณและช่วยชีวิตผู้คนจากความตายได้ในพริบตาได้แพร่สะพัดออกไปราวกับไฟลามทุ่งข่าวลือนี้มิได้หยุดอยู่เพียงในแคว้นต้าเฟิ่ง แต่พัดพาข้ามพรมแดน ทะลวงผ่านเทือกเขาสูงชัน ไปเข้าหูขุมกำลังระดับยักษ์ใหญ่ในแคว้นเพื่อนบ้านแคว้นเทียนอู่ ดินแดนแห่งการต่อสู้ที่รุ่งเรืองด้วยวิถีแห่งปราณยุทธ์อันดุดัน เหล่าองค์ชายและคุณชายจากตระกูลแม่ทัพต่างพากันตระเตรียมม้าศึกและสัตว์อสูรวิญญาณพาหนะ พวกเขาหัวเราะเยาะในความอ่อนแอของชาวยุทธ์แคว้นต้าเฟิ่ง และหมายมั่นปั้

อิงเถายิ้มกริ่ม จัดแจงเสื้อผ้าให้ดูเย้ายวนและสง่างามสมฐานะผู้จัดการหอสุรา “เรื่องจุกจิกพรรค์นี้ ปล่อยให้พวกเราจัดการเองเถิด ไม่จำเป็นต้องส่งสาส์นไปรบกวนเวลาทำฟาร์มและเวลาพักผ่อนของนายน้อยหรอก ให้วิถีชีวิตชาวนาของท่านดำเนินไปอย่างสงบสุข ส่วนเรื่องสูบเลือดสูบเนื้อแขกผู้มาเยือน จิ้งจอกน้อยผู้นี้ จะขอรับหน้าที่ทำกำไรให้เละเทะเองเจ้าค่ะ”กลับมาที่หมู่บ้านเถาหยวน ในเวลาเดียวกัน ฉืออั้นจิ่วที่กำลังรดน้ำต้นท้อสวรรค์ จู่ ๆ ก็จามออกมาหนึ่งครั้ง “ฮัดชิ้ว” เด็กน้อยยกมือขึ้นถูจมูกเบา ๆ มองดูท้องฟ้าที่ปลอดโปร่ง รอยยิ้มบริสุทธิ์ผุดขึ้นบนใบหน้า “อืม ลมเย็นสบายดีแท้ วันนี้คงเป็นอีกวันที่เงียบสงบและไร้ซึ่งปัญหาใด ๆ มากวนใจ” เขาหันไปลูบศีรษะอาหลงและอาหูที่กำลังนั่งแทะแตงกวาปราณวิญญาณอย่างเอร็ดอร่อย“เสร็จงานแล้ว พวกเราเข้าไปทำมื้อเที่ยงกินกันเถอะ วันนี้พี่ใหญ่จะทอดไข่เจียวสีทองให้กินนะ”ภายนอกนั้น พายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวและมุ่งหน้ามายังเถาหยวน ทว่าภายในรั้วไม้ไผ่ของตระกูลฉือ กลับมีเพียงวิถีชีวิตชาวนาอันแสนอบอุ่นและเรียบง่าย หารู้ไม่ว่า ผู้ใดก็ตามที่บังอาจมารบกวนกิจวัตรประจำวันอันแสนสุขของชาวนาตัวน้อยผู้

นี่คือขุมอำนาจของตระกูลหลิน หนึ่งในสามตระกูลเสาหลักแห่งจักรวรรดิเทียนอู่ ที่ได้รับมอบหมายจากฮ่องเต้ให้ออกเดินทางมาสืบข่าวเรื่อง หอสุราเถาหยวน ที่บังอาจหยามเกียรติและกักขังองค์ชายสามให้เป็นทาสใช้แรงงานทว่า จุดประสงค์ที่แท้จริงของการนำทัพมาในครั้งนี้ กลับซับซ้อนยิ่งกว่านั้นณ หัวเรือเหาะ สตรีสาวนางหนึ่งสวมชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงขับเน้นผิวขาวจัดจ้าน ใบหน้าของนางนับว่างดงาม ทว่าโหนกแก้มที่สูงและริมฝีปากที่บางเฉียบ กลับทำให้ดวงตาของนางดูดุร้ายและเปี่ยมไปด้วยความริษยา นางคือ หลินซินเยว่ คุณหนูรองแห่งตระกูลหลิน และเป็นน้องสาวต่างมารดาของหลินถานอิน บุตรสาวของภรรยารองที่ขึ้นเป็นฮูหยินใหญ่ในปัจจุบันในมือของหลินซินเยว่ ถือเข็มทิศหยกที่เข็มชี้ทิศทางกำลังสั่นระริก ชี้ตรงไปยังเบื้องหน้า “ฮ่า ๆ ๆ ในที่สุดข้าก็หาพบ สายเลือดกาลกิณีของนังแพศยานั่น มันยังไม่ตายจริง ๆ ด้วย” หลินซินเยว่หัวเราะเสียงแหลมปรี๊ด แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต “ท่านแม่ของข้าอุตส่าห์วางยาและใส่ความจนนังเมียเอกนั่นถูกขับไล่ไปตายดั่งสุนัขข้างถนน คิดไม่ถึงว่ามันยังรอดไปคลอดลูกทิ้งไว้ได้”เบื้องหลังของนาง ชายชราผมขาวโพลนในชุดคลุมสีเทาเข้ม

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเย้ยหยันของศัตรู ฉืออั้นจิ่วที่ยืนอุ้มน้องชายฝาแฝดทั้งสองเอาไว้ ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่เคยมองโลกด้วยความไร้เดียงสา บัดนี้มืดมิดดุจห้วงอเวจีที่ไร้ก้นบึ้ง กลิ่นอายสังหารอันไร้ขอบเขตปะทุขึ้นจากร่างเล็ก ๆ นั้น จนทำให้อากาศบิดเบี้ยว“พวกเจ้า พูดจบหรือยัง” น้ำเสียงของเด็กน้อยแผ่วเบา ทว่ากลับดังก้องเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนราวกับเสียงมัจจุราชเคาะประตู“หากพวกเจ้าเห่าหอนจนพอใจแล้ว ก็จงเตรียมตัวรับการชดใช้”ตูม สิ้นคำประกาศิตของฉืออั้นจิ่ว แผ่นดินทั่วทั้งหมู่บ้านเถาหยวนพลันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นประดุจโลกาวินาศ สระน้ำมรกตหลังจวนตระกูลฉือระเบิดออกเป็นเสาน้ำพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงนับร้อยจั้ง ภายในเสาน้ำที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่งนั้น ปรากฏร่างเงาขนาดยักษ์ที่แผ่กลิ่นอายความเย็นเยียบและศักดิ์สิทธิ์จนฟ้าดินต้องยอมศิโรราบ“โฮกกกกก” เสียงคำรามกึกก้องปานฟ้าผ่าดังกังวาน มังกรวารีเกล็ดสีน้ำเงินเข้มเป็นประกาย ความยาวนับร้อยจั้ง ทะยานออกจากเสาน้ำ พุ่งแหวกอากาศมาลอยตระหง่านอยู่เหนือท้องฟ้าหน้าหมู่บ้านเถาหยวน นัยน์ตาสีทองดุจดวงอาทิตย์จ้องมองลงมายังกองกำลังตระกูลหลินด้วยความเกรี้ยวกร

“อั่ก ข้าคือองค์ชาย ข้าคือสายเลือดมังกร เหตุใดข้าต้องมาตักมูลสุกรชั้นต่ำเยี่ยงนี้” องค์ชายสามสะอื้นไห้ในลำคอ มือที่เคยจับกระบี่ทองคำบัดนี้พุพองและมีแต่รอยถลอกและไม่ไกลกันนัก ริมสระน้ำมรกต สตรีผู้หนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาถอนหญ้าวัชพืชริมสระ และโปรยอาหารให้ฝูงเป็ดปราณวารี นิ้วมือเรียวยาวที่เคยขาวผ่องดุจหยก บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนดำ นิ้วเล็บหักบิ่น ผมเผ้าที่เคยเกล้ามวยอย่างวิจิตรหลุดลุ่ยกระเซอะกระเซิง นางคือ เซิ่งหนี่ว์ สตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งตำหนักไร้ธุลี สตรีผู้สูงส่งที่เคยขี่กระบี่บินเหินเวหา และอ้างตนว่าจะมาชำระล้างมารร้าย“สวรรค์ นี่มันขุมนรกอันใดกัน สัตว์อสูรพวกนี้บ้าไปแล้วหรือ” สตรีศักดิ์สิทธิ์รำพึงรำพันด้วยน้ำตานองหน้า เมื่อถูกเป็ดปราณวารีตัวหนึ่งจิกเข้าที่หลังมือจนห้อเลือด นางที่เคยรักความสะอาดสะอ้านบริสุทธิ์ยิ่งชีพ บัดนี้ต้องมาจมปลักอยู่กับคาวปลาและโคลนตม ศักดิ์ศรีของสตรีศักดิ์สิทธิ์ถูกเหยียบย่ำจมดินไม่มีชิ้นดีนี่คือบทลงโทษอันแสนแยบยลและเจ็บปวดยิ่งกว่าความตาย ที่ฉืออั้นจิ่วมอบให้แก่มังกรและหงส์ที่บังอาจบินข้ามถิ่นมาอวดดี เมื่อกล้ามาเหยียบย่ำเถาหยวน ก็ต้องชดใช้ด้วยหยาดเหงื่อแรงก