Lahat ng Kabanata ng อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย: Kabanata 141 - Kabanata 150

“สามแสนนาย ทหารกล้าสามแสนนายและยอดฝีมือราชันย์ยุทธ์อีกสิบคน หายสาบสูญไปประดุจก้อนกรวดที่ถูกโยนลงมหาสมุทรเยี่ยงนั้นรึ”ฮ่องเต้ตรัสพึมพำด้วยสุรเสียงแหบพร่า พระหัตถ์กำพนักบัลลังก์แน่นจนสลักหยกแทบจะแหลกละเอียด ทว่า ในขณะที่ความสิ้นหวังและความหวาดระแวงกำลังเกาะกินพระทัยของจอมราชันย์อยู่นั้นเองฟุ่บ เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็พุ่งวาบแหวกม่านอากาศเข้ามาในท้องพระโรงด้วยความเร็วที่สายตามนุษย์ปุถุชนไม่อาจจับจ้อง ก่อนจะทรุดกายลงคุกเข่ากระแทกพื้นหินอ่อนเบื้องหน้าพระพักตร์อย่างแรง“ถวายบังคมฝ่าบาท หน่วยเงาทมิฬที่ทรงส่งไปสืบข่าวที่เมืองหลวงของแคว้นต้าเฟิ่ง ปฏิบัติภารกิจเสร็จสิ้นแล้วพะย่ะค่ะ” หัวหน้าหน่วยสายลับกราบทูลด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนหอบเหนื่อย มือที่สั่นเทาประคองกล่องไม้จันทน์หอมสลักลวดลายวิจิตรบรรจงชูขึ้นเหนือศีรษะอย่างทะนุถนอมราวกับมันเป็นสิ่งล้ำค่ายิ่งกว่าชีวิตของตนเอง“เจ้า เจ้าได้ข่าวคราวของโอรสข้า และความเคลื่อนไหวของกองทัพมังกรทองแล้วรึ พวกเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่” ฮ่องเต้ตรัสถามเสียงดังกังวาน รีบผุดลุกขึ้นจากบัลลังก์มังกรด้วยความร้อนพระทัย“กราบทูลฝ่าบาท เรื่องกองทัพมังกรทองนั้น” หัวหน้าห

“หลีกทางไปเดี๋ยวนี้ไอ้แก่ กองมูลสุกรวิญญาณกองนี้ข้าเป็นคนจองแล้ว” แม่ทัพใหญ่คำรามเสียงกร้าว ใช้ท่อนแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อผลักไหล่หลินเจี้ยนคังกระเด็นออกไป“เจ้าแหกตาดูสิ สีสันเหลืองทองอร่าม กลิ่นฉุนกึกก้องทะลวงชีพจร นี่คือมูลของราชาสุกรที่เพิ่งเคี้ยวกินสมุนไพรวิญญาณรากโสมเข้าไปเมื่อคืนอย่างแน่นอน ข้าจะตักขี้หมูกองนี้ ไปรดบำรุงต้นผักกาดหยกในแปลงที่ข้ารับผิดชอบ”“เจ้าฝันไปเถอะไอ้แม่ทัพสมองกลวง” หลินเจี้ยนคังไม่ยอมแพ้ เขากระโดดพุ่งเข้าล็อคคอแม่ทัพใหญ่อย่างไม่คิดชีวิต“ข้ามาเฝ้าสังเกตการณ์รอให้หมูตัวนี้ขับถ่ายมาตั้งแต่ไก่โห่แล้ว เจ้าจงไสหัวไปตักกองธรรมดาทางฝั่งนู้นสิ วันนี้ข้าตั้งใจมั่นแล้วว่าจะต้องทำยอดตักปุ๋ยให้ได้ครบหนึ่งร้อยถัง เพื่อแลกกับสิทธิ์ในการได้รับเศษหัวไชเท้าทองคำก้นครัว มาประทังความหิว”สองราชันย์ยุทธ์ผู้ตกอับกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันนัวเนียคลุกฝุ่นอยู่ในบ่อโคลนหน้าคอกหมู ออกหมัดเตะต่อยกันเยี่ยงอันธพาลข้างถนน เพียงเพื่อแย่งชิงก้อนขี้หมูที่สมบูรณ์แบบที่สุด ซึ่งพวกเขาเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจว่า มันคือกุญแจสำคัญที่จะนำพาสู่ความสำเร็จในหน้าที่การงานใหม่ และเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้พว

ฉืออั้นจิ่วได้ยินดังนั้น ก็แสยะยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวซี่เล็ก ๆ แววตาของเด็กน้อยฉายความอำมหิตที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความไร้เดียงสา “ปล้นชิงงั้นรึ ฮ่า ๆ ๆ ข้าอยากให้พวกมันกล้าลองดูสักตั้ง อิงเถา เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้พวกเจ้าไปเสี่ยงอันตรายโดยไม่มีองครักษ์ฝีมือดีคอยแบกหามและคุ้มกันอย่างนั้นหรือ”เด็กน้อยชี้พัดในมือไปยังกลุ่มบุรุษสิบคนที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ข้างขบวนเกวียน บุรุษทั้งสิบคนนี้มีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ แผ่กลิ่นอายพลังยุทธ์ระดับราชันย์ยุทธ์ออกมาอย่างเบาบาง ทว่าสภาพของพวกเขาช่างน่าเวทนายิ่งนักพวกเขาสวมชุดผ้าป่านหยาบ ๆ สวมหมวกฟางใบกว้าง ปิดบังใบหน้าจนมิดชิด และที่ลำคอของทุกคนสวมปลอกคอหนังสัตว์สลักอักขระเวทที่ไป๋หลางเป็นผู้สร้างขึ้นเพื่อสะกดลมปราณยอดฝีมือทั้งสิบคนนี้ จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกเสียจาก สิบราชันย์ยุทธ์ยอดองครักษ์แห่งแคว้นเทียนอู่ ที่ติดตามแม่ทัพใหญ่มาบุกเถาหยวนและถูกจับเป็นทาสนั่นเองบัดนี้ ลมปราณของพวกเขาถูกปลอกคอสะกดไว้ให้ใช้ได้เพียงแค่พละกำลังกายสำหรับการแบกหาม แถมยังมีค่ายกลใบ้ ทำให้ไม่อาจเปล่งเสียงพูดหรือร้องขอความช่วยเหลือใด ๆ ได้แม้แต่ครึ่งคำ“ยอดฝีมือราชันย์ยุทธ์ทั้งส

เป๊าะ เสียงดีดนิ้วของเด็กน้อยวัยห้าขวบดังขึ้นแผ่วเบา ทว่าคลื่นความถี่แห่งปราณพฤกษาโลกากลับพุ่งทะยานทะลุชั้นเมฆ กระจายข้ามมิติระยะทางนับหมื่นลี้ ตรงดิ่งเข้าสู่ร่างของทหารแคว้นเทียนอู่นับแสนนายในเสี้ยววินาทีณ ถนนหลวงนอกเมืองหลวงแห่งแคว้นเทียนอู่ กองทัพองครักษ์เสื้อแพรนับแสนนายที่กำลังเดินทัพมุ่งหน้าสู่แคว้นต้าเฟิ่งด้วยความฮึกเหิม จู่ ๆ ก็เกิดเหตุการณ์วิปริตผิดอาเพศขึ้นพร้อมกัน“อั่ก อ๊ากกก” แม่ทัพทัพหน้าผู้หนึ่งแผดเสียงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเขากระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปนขึ้นมาจนเห็นเป็นสีเขียวมรกตชัดเจนปราณวิญญาณที่เขาเพิ่งดูดซับมาจากโอสถหัวไชเท้า พลันแปรสภาพกลายเป็น รากไม้ที่มีชีวิต มันชอนไชฝังรากลึกลงไปในจุดตันเถียน เข้ายึดครองเส้นเอ็นและกระดูกทุกซี่ในร่างกายมิใช่เพียงเขาคนเดียว ทหารองครักษ์เสื้อแพรทั้งหนึ่งแสนนายก็มีสภาพตกอยู่ในฝันร้ายเฉกเช่นเดียวกัน ร่างกายของพวกเขาสั่นสะท้าน อาวุธหลุดร่วงจากมือ นัยน์ตาที่เคยดุดันเกรี้ยวกราด บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวเรืองรองและเลื่อนลอยดุจวิญญาณหลุดออกจากร่างพวกเขาไม่ได้ตาย จิตสำนึกของพวกเขายังคงรับรู้ทุกสิ่งอย่า

ยามเว่ย (13.00-15.00 น.) ณ ลานกว้างหน้าคอกสุกรปราณวิญญาณของจวนตระกูลฉือ แดดร่มลมตก บรรยากาศแสนจะผ่อนคลาย ทารกแฝดวัยสิบเดือน อาหลง และ อาหู กำลังคลานเตาะแตะไล่จับตั๊กแตนใบไม้ทองคำ แมลงปราณวิญญาณ กันอย่างสนุกสนานตามประสาเด็กน้อย อาหลงสวมเอี๊ยมสีแดง อาหูสวมเอี๊ยมสีน้ำเงิน เนื้อตัวอวบอ้วนขาวจั๊วะน่าทะนุถนอมทว่าทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านเถาหยวนพลันมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน เมฆสีครามม้วนตัวจับกลุ่มกันเป็นพายุหมุน แรงกดดันอันมหาศาลของ เซียนปฐพี แผ่ซ่านลงมากดทับผืนดินจนต้นไม้ใบหญ้าต้องลู่ล้มลงราบกับพื้น สัตว์อสูรในป่าหมอกต่างหมอบกราบตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัวต่อพลังจากเบื้องบนเปรี้ยง สายฟ้าสีครามฟาดฟันลงมายังลานกว้าง เผยให้เห็นร่างของ ผู้อาวุโสกระบี่คลุ้มคลั่ง ที่ยืนเหยียบกระบี่บินลอยตัวอยู่เหนือพื้นดินราวสามจั้ง ท่วงท่าของเขาสูงส่ง เย่อหยิ่ง และโอหังประดุจเทพเจ้าที่ทอดตามองมดปลวก“หึ แผ่นดินเบื้องล่างช่างสกปรกและไร้ซึ่งปราณวิญญาณเสียจริง” ผู้อาวุโสชราแค่นเสียงหยัน สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนจะสะดุดเข้ากับพืชผักที่เปล่งประกายในจ้วงซี “โอ้ ไม่เลว ที่แท้ของวิเศษระดับสวรรค์ก็ถูกซุกซ่อนอยู