บททั้งหมดของ อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย: บทที่ 151 - บทที่ 160

“นี่ตาเฒ่า เจ้าเพิ่งจะมาใหม่ คงยังไม่รู้สัจธรรมของดินแดนแห่งนี้สินะ” แม่ทัพใหญ่แค่นเสียงหยัน แววตาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของข้ารับใช้ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชน “สำนักกระบี่ของเจ้าน่ะ มีหัวไชเท้าทองคำให้กินแทนข้าวหรือไม่ สำนักของเจ้า มีน้ำล้างสระเป็ดปราณวิญญาณให้ดื่มจนทะลวงจุดคอขวดหรือไม่ เจ้าสามารถเสกให้คนธรรมดากลายเป็นมหาราชันย์ยุทธ์ได้ภายในเวลาไม่ถึงเดือนหรือไม่เล่า”ผู้อาวุโสชราเบิกตากว้าง อึกอักตอบไม่ถูก “นะ นั่นมันของวิเศษระดับตำนานทั้งสิ้น สำนักกระบี่เมฆาของข้า แม้จะยิ่งใหญ่ แต่โอสถเหล่านั้นก็มีเพียงเจ้าสำนักเท่านั้นที่มีสิทธิ์ครอบครอง”“เหอะ กระจอกสิ้นดี” หลินเจี้ยนคังถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเหยียดหยาม“ที่จ้วงซีแห่งนี้ ของพรรค์นั้นน่ะ แค่พวกข้าขยันตักมูลสุกรให้ได้วันละร้อยถัง นายน้อยฉืออั้นจิ่วก็โยนเศษผักก้นครัวมาให้กินจนปราณเดือดพล่านแล้ว พวกข้าคือใคร พวกข้าคือ ผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการมูลสัตว์ปราณวิญญาณระดับสูง ส่วนเจ้าน่ะ เป็นแค่ยามเฝ้าประตู ที่ชั้นต่ำที่สุดในสถานที่แห่งนี้”“ชะ ชั้นต่ำที่สุดงั้นรึ ข้าคือเซียนปฐพีนะ” ผู้อาวุโสชราดิ้นรนจนเชือกฟางบาดเนื้อ กรีดร้องด้วยความไม่ยอมร

“วิชาดูดกลืนเยี่ยงนี้เป็นวิชาอันใดกัน หยุดเดี๋ยวนี้ ถอนค่ายกล” เจ้าสำนักตื่นตระหนกสุดขีด พยายามตัดการเชื่อมต่อ ทว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว รากพฤกษาโลกาได้ฝังลึกและล็อกเส้นชีพจรของพวกเขาทุกคนไว้ผ่านพลังค่ายกลฉืออั้นจิ่วที่ยืนอยู่เบื้องล่าง กระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย็นเยียบ ปราณกระบี่อันคมกริบและเต็มไปด้วยจิตสังหารนับหมื่นสาย เมื่อถูกดูดซับเข้าสู่รากพฤกษาโลกา มันได้ถูกชำระล้างและกลั่นกรองอย่างรวดเร็วด้วยอำนาจแห่งธรรมชาติอันบริสุทธิ์ เปลี่ยนแปลงพลังทำลายล้างให้กลายเป็นพลังแห่งชีวิตอันอุดมสมบูรณ์และแล้ว ปรากฏการณ์ปาฏิหาริย์ที่สวรรค์ยังต้องสั่นสะท้านก็บังเกิดขึ้น เมฆดำทะมึนที่เกิดจากปราณสังหาร พลันแปรเปลี่ยนเป็นเมฆฝนสีเขียวมรกตที่แผ่กลิ่นอายหอมหวานชื่นใจ ซ่าาา ซ่าาา หยาดพิรุณสีเขียวมรกตที่อัดแน่นไปด้วยปราณวิญญาณบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ชโลมรดลงบนผืนนาและแปลงเกษตรทั่วทั้งหมู่บ้านเถาหยวน ทันทีที่พิรุณกระบี่จำแลงเหล่านี้สัมผัสกับต้นผักกาดหยกและสมุนไพรวิญญาณในแปลง พืชพรรณเหล่านั้นก็พากันสั่นไหวอย่างเริงร่า ดูดซับหยาดฝนและเติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดด ใบของมันทอประกายเรืองรองและอัดแน่นไปด้วยสรรพค

เสียงแหลมปรี๊ดของสตรีวัยกลางคนดังทะลุออกมาจากเรือนใหญ่ ฮูหยินหวัง มารดาของหลินซินเยว่ สวมชุดไหมราคาแพงที่สีซีดจาง เดินกระทืบเท้าออกมาด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเคียดแค้นและริษยา“ตระกูลหลินของเราตกต่ำถึงเพียงนี้แล้ว ท่านยังมัวทำตัวเป็นคนบ้าใบ้อีกหรือ ลูกซินเยว่ก็ตกอยู่ในสภาพตายทั้งเป็นตั้งแต่ศึกต้าเฟิ่ง ตอนนี้คลังสมบัติก็ร่อยหรอ ข้าจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อรังนกมาบำรุงผิวพรรณ ท่านรีบไปขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท ขอเบี้ยหวัดคืนมาเดี๋ยวนี้” ฮูหยินหวังชี้หน้าด่าทอสามีอย่างไร้ความเคารพหลินเจี้ยนคังเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองนางด้วยดวงตาเหม่อลอย ปากพึมพำเสียงแหบพร่า “ปุ๋ย ต้องแยกปุ๋ย กองสีเหลืองอร่ามเอาไว้รดต้นผักกาดหยก นายน้อยสั่งไว้”“ท่านพี่ นายน้อยบ้าบออันใดของท่าน นี่ท่านเสียสติไปแล้วจริง ๆ รึ” ฮูหยินหวังโกรธจนตัวสั่น ง้างมือหมายจะตบหน้าสามีเพื่อเรียกสติทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือของนางกำลังจะฟาดลงไปนั้นเอง ตูมมม บานประตูไม้ขนาดยักษ์ของจวนตระกูลหลิน ถูกแรงอัดอากาศมหาศาลกระแทกจนแตกกระจายเป็นเศษไม้ชิ้นเล็กชิ้นน้อย เศษไม้ปลิวว่อนราวกับคมมีด กรีดเฉือนบ่าวไพร่ที่อยู่ใกล้เคียงจนล้

ด้านหน้าโต๊ะมีป้ายไม้กระดานสลักตัวอักษรสีทองอร่ามขนาดใหญ่ไว้ว่า “ด่านตรวจคนเข้าแดนลับเถาหยวน ค่าบำรุงทาง หินวิญญาณระดับกลางหนึ่งหมื่นก้อนต่อหนึ่งท่าน”“หนึ่งหมื่นก้อน หินวิญญาณระดับกลางหนึ่งหมื่นก้อน นี่มันปล้นกันชัด ๆ” คุณชายชุดขาวจากนิกายเมฆาคราม ชี้หน้าด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยว “แดนลับบรรพกาลเป็นสมบัติของฟ้าดิน ถือกำเนิดขึ้นนอกเขตหมู่บ้านเถาหยวน พวกเจ้ามีสิทธิ์อันใดมาล้อมรั้วและเก็บค่าผ่านทางมหาโหดเยี่ยงนี้”ผู้อาวุโสชุดเทาจากสำนักดาบคลุ้มคลั่งก็ก้าวออกมาสมทบ แววตาวาวโรจน์ “ถูกต้อง ต่อให้ตระกูลฉือของพวกเจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่จะมาผูกขาดสมบัติสวรรค์ไว้ผู้เดียว ย่อมเป็นการตั้งตนเป็นศัตรูกับชาวยุทธ์ทั่วหล้า หลีกทางไปซะ หาไม่แล้ว อย่าหาว่าพวกข้าใจร้าย”ชาวยุทธ์นับพันคนเริ่มส่งเสียงโห่ร้องกดดัน พวกเขาคิดว่าด้วยจำนวนคนที่มหาศาล ย่อมสามารถบีบบังคับให้เด็กน้อยวัยห้าขวบยอมถอยกรูดได้ทว่า ฉืออั้นจิ่วเพียงแค่ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ก่อนจะปรายตามองกลุ่มผู้ประท้วงด้วยสายตาเย้ยหยัน “สมบัติของฟ้าดินงั้นรึ ช่างไร้เดียงสาสิ้นดี” เด็กน้อยวางถ้วยชาลง “พวกเจ้าแหกตาดูป้ายโฉนดที่ดินในมือข้าเสียก

ทว่า ท่ามกลางวิกฤตที่ฟ้าดินกำลังจะถล่มทลาย ณ ลานหินหน้าจวนตระกูลฉือ ฉืออั้นจิ่ว เด็กน้อยวัยห้าขวบผู้มีใบหน้าจิ้มลิ้ม กลับยืนเอามือไพล่หลัง แหงนหน้ามองหมู่เมฆทัณฑ์สวรรค์สีม่วงทองด้วยดวงตาที่ลุกวาวประดุจเห็นก้อนทองคำบริสุทธิ์หล่นจากฟ้า ไม่มีร่องรอยแห่งความหวาดกลัวปรากฏบนใบหน้าแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และหน้าเลือดที่สุดในสามพิภพ“ฮ่า ๆ ๆ ประเสริฐ ประเสริฐยิ่งนัก ข้ากำลังบ่นอยู่พอดีว่าถ่านไม้ปราณวิญญาณในเตาครัวมันให้ความร้อนไม่สม่ำเสมอ วันนี้สวรรค์ช่างรู้ใจ ส่งเชื้อเพลิงระดับบรรพกาลลงมาให้ข้าถึงหน้าประตูบ้าน” ฉืออั้นจิ่วหัวเราะร่า ก่อนจะหันไปตวาดสั่งการขุนพลอสูรเสียงดังกังวาน “ต้าเฮย มัวยืนบื้ออยู่ทำอันใด รีบไปแล่เนื้อสุกรปราณวิญญาณส่วนอกและสามชั้น หั่นเป็นชิ้นหนา ๆ แล้วนำมาเสียบด้วยหลาวไม้ไผ่เหล็กกล้า เอามาตั้งไว้กลางลานหินนี่เดี๋ยวนี้”“รับบัญชาขอรับนายน้อย” ต้าเฮยอสูรหมีขนเหล็กรับคำสั่งเสียงแข็งขัน มันรีบวิ่งตึงตังเข้าไปในโรงครัว ไม่นานนักก็แบกหลาวไม้ไผ่ขนาดยักษ์ยาวสามจั้งที่เสียบก้อนเนื้อสุกรสีแดงสดแทรกไขมันชิ้นโต น้ำหนักรวมนับหมื่นชั่ง ออกมาปักตั้งตระหง่านไว้กลางลานหินฉืออ