All Chapters of อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย: Chapter 21 - Chapter 30

“ไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้ข้าจะให้ท่านพ่อไปหาช่างในเมืองมาช่วยสร้างอาคารสามชั้นขนาดใหญ่จะได้มีห้องหับเพียงพอให้พวกเขาอยู่ ”“มันจะไม่เอิกเกริกเกินไปหรือขอรับ”“อาคารสามชั้นขนาดใหญ่นี้จะสร้างขึ้นตรงเชิงเขาติดกับสวนผลไม้ ไม่ได้สร้างในหมู่บ้าน พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ถึงจะเอิกเกริกแล้วเยี่ยงไร พวกเราจำเป็นต้องกลัวผู้ใดด้วยรึ”“แต่ว่า นายน้อยขอรับ ในเมืองนี้ของข้ามั่นใจว่าไม่มีผู้ใดสามารถเอาชนะพวกเราได้ แต่ว่าพวกเราเองก็ไม่มีข้อมูลของสำนักต่าง ๆ ในมือของนายน้องมีของดีมากมาย หากพวกเขาร่วมมือกันพวกเราก็อาจจะสู้พวกเขาไม่ได้นะขอรับ”“เช่นนั้นเจ้าก็ส่งคนออกไปสืบ หาข้อมูลของสำนักต่าง ๆ มาให้ข้า รู้เขารู้เราดีที่สุด ที่สำคัญข้าจะทำให้พวกเขารู้เอาไว้ว่าชาวนาเช่นพวกเราก็หาใช่จะให้พวกเขามารังแกได้ง่าย ๆ”“ขอรับนายน้อย ประเดี๋ยวข้าจะส่งเหยี่ยวขนเหล็กออกไปเพื่อหาข่าว”“ดีมาก เอาล่ะ พาไก่พวกนี้กลับไปเล้าไก่ที่ท่านพ่อสร้างเอาไว้ จำไว้ว่าพวกเจ้าต้องขยันออกไข่ให้มาก ส่วนเรื่องอาหารรับรองว่าข้าจะเตรียมของดี ๆ เอาไว้ให้พวกมันได้กินจนอิ่มแน่นอน”“ขอรับนายน้อย”อั้นจิ่วกลับเข้าบ้านไป จากนั้นก็ไปหาท่านพ่อของเขาตามท

เช้าวันต่อมา วันนี้เป็นวันที่สำนักเมฆาเปิดทำการทดสอบเพื่อรับศิษย์ สถานที่ที่เข้ารับการทดสอบคือศาลบรรพชนของหมู่บ้านดอกท้อ การมาถึงของสำนักเมฆาได้รับความสนใจจากชาวบ้านเป็นอย่างมาก ชาวบ้านในหมู่บ้านดอกท้อต่างส่งบุตรหลานของตัวเอาเข้าร่วมการทดสอบในครั้งนี้เป็นจำนวนมาก ยกเว้นชาวบ้านจากหมู่บ้านเถาหยวนที่ไม่ได้ส่งบุตรหลานเข้าร่วมการทดสอบในครั้งนี้ การเดินทางมารับศิษย์ครั้งนี้ของสำนักเมฆาไม่ได้มาเพียงหมู่บ้านดอกท้อเพียงหมู่บ้านเดียว แต่พวกเขาได้ไปทำการทดสอบในหมู่บ้านใกล้เคียงไปหมดแล้ว เหลือเพียงหมู่บ้านดอกท้อที่อยู่ไกลสุดติดกับภูเขา นอกจากหมู่บ้านดอกท้อแล้วก็มีหมู่บ้านเถาหยวนด้วย ผู้ที่เดินทางมาควบคุมการทดสอบในครั้งนี้คือ ผู้อาวุโสลำดับที่ห้าของสำนักเมฆา อยู่ในระดับตัดวิญญาณขั้นกลาง มาพร้อมกับศิษย์สายตรงของเขา การมาครั้งนี้ทางสำนักคาดหวังเอาไว้ว่าจะได้ต้นกล้าที่ดีกลับไป สำนักเมฆาถือว่าเป็นสำนักที่อยู่ในอันดับล่างสุดของเมืองนี้ ผู้คนที่มีความสามารถก็เลือกที่จะเดินทางไปเข้าร่วมกับสำนักต่าง ๆ ตามความสามารถของตัวเอง สำนักเมฆาจึงจำเป็นต้องออกมาเสาะหาต้นกล้าในหมู่บ้านชาวนาอันห่างไกล ทางสำนักหวังเพ

“ขอรับนายน้อย เช่นนั้นพวกข้าขอลา"“เอาล่ะ ตอนนี้เรื่องทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยดีไม่มีปัญหาอันใดแล้ว เช่นนั้นก็ออกเดินทางกันเถอะ จะว่าไปแล้วข้าก็รู้สึกหิวขึ้นมานิดหน่อย เดี๋ยวพวกเรากินอะไรง่าย ๆ ก่อนก็แล้วกัน”“เช่นนั้นข้าจะไปล่าไก่ฟ้ากับกระต่ายป่ามาย่างให้นายน้อยกินประทังหิวก่อนก็แล้วกันขอรับ”“ตกลง เช่นนั้นข้าจะเก็บสมุนไพรรอที่นี่”“ต้าเฮย เจ้าก่อไฟรอข้าเลย ข้าไปไม่นาน”“ตกลง”อั้นจิ่วเดินเก็บสมุนไพรที่จำเป็นในการหลอมยาสำหรับสัตว์อสูรวิญญาณ ตอนนี้ยาสำหรับใช้ในการดูดซับของสัตว์อสูรวิญญาณนั้นยังต้องหลอมอีกเป็นจำนวนมาก สมุนไพรเองก็ต้องเก็บเป็นจำนวนมากเช่นเดียวกัน ดังนั้นแต่ละครั้งที่สัตว์อสูรวิญญาณได้รับยาอั้นจิ่วจะให้พวกเขานำสมุนไพรมาแลกเปลี่ยนด้วย ทำเช่นนี้เพื่อเป็นการลดภาระในการเก็บสมุนไพรของเขาด้วยหลังจากที่ต้าเฮยกับต้าฮุยทำอาหารเสร็จแล้ว อั้นจิ่วกินกระต่ายย่างไปหนึ่งตัวจากนั้นก็ขึ้นไปนอนบนหลังของต้าฮุยแล้วออกเดินทางต่อ ข้อเสียของการเป็นเด็กห้าขวบก็คือ เมื่อถึงเวลากินก็จะหิว เมื่อถึงเวลานอนก็จะง่วง ไม่สามารถต้านทานได้ แม้ว่าระดับพลังยุทธ์ของเขาจะสูงสั่งมากก็ตามที ทั้งสามเดินทางผ่าน

“พวกเจ้า ปล่อยคนเดี๋ยวนี้ ข้าแนะนำว่าพวกเจ้าอย่าได้ยื่นมือเขามาสอดเรื่องของสำนักพยับหมอก มิเช่นนั้นแล้วชีวิตของพวกเจ้าเองก็ไม่อาจรักษาเอาไว้ได้”“เช่นนั้นรึ เจ้าเก่งถึงเพียงนั้นเชียวรึ” อั้นจิ่วยืนกอดอกปรายตามองศิษย์สำนักพยับหมอกด้วยสายตาที่ดูถูกดูแคลน“เจ้าเด็กนี่ ฟันน้ำนมของเจ้างอกหรือยัง ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา เกรงว่าพวกเจ้าคงจะไม่ใช่คนของเมืองนี้ ข้าแนะนำว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัว อย่าได้ทำตัวเป็นคนดียื่นมือเข้ามาสอด”“แล้วไงล่ะ ข้าจะสอดมือแล้วเจ้าจะทำอันใดข้ารึ ข้าจะยุ่งแล้วเจ้าจะทำอันใดข้ารึ หรือเห็นว่าข้าเป็นเพียงเด็กน้อยห้าขวบคิดว่าข้าจะสู้พวกเจ้าไม่ได้รึ ตาต่ำ”“ข้าให้หน้าพวกเจ้าแล้ว แต่พวกเจ้าไม่รักษาโอกาสนี้เอาไว้ อย่าหาว่าข้ารังแกเด็ก”“ผู้ใดจะรังแกผู้ใดกันแน่ เจ้าคิดว่าเจ้าเก่งมากเลยรึ พวกเจ้ามันก็แค่พวกนิสัยไม่ดี โจรห้าอิแปะเท่านั้น เจ้าคิดจะขู่ผู้ใดกัน ตั้งแต่นายน้อยผู้นี้เกิดมา คนที่ขู่นายน้อยผู้นี้ ตอนนี้หลุมศพของพวกเขาหญ้าขึ้นสูงสามหมี่แล้ว (3 เมตร)”“ข้าขอเตือน เจ้าอย่าเข้ามาแทรกแซงงานของพวกเรา”“พวกนิสัยไม่ดีเช่นพวกเจ้ามีสิทธิ์อันใดมาสั่งเรารึ หากนายน้อยผู้นี้คิดจะสอ

“ผู้อาวุโสใหญ่ ครั้งนี้นับว่าพวกเขารนหาที่ตายแล้ว เดิมทีพวกเขาก็ใช้อำนาจข่มเหงศิษย์ร่วมสำนัก เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว สำนักของเราจะได้สะอาดขึ้น”“พวกเราทำได้แค่ฟื้นฟูสำนักรอท่านเจ้าสำนักกลับมาเท่านั้น พวกเจ้าที่มีชีวิตอยู่อย่าได้ริเดินทางไปในทางที่ไม่ดี พวกเจ้าดูเอาไว้ จุดจบของผู้อาวุโสห้ากับรองเจ้าสำนักเป็นเยี่ยงไร จำเอาไว้เป็นบทเรียน”“ศิษย์ทราบแล้วขอรับ”ส่วนอั้นจิ่วนั้นหลังจากกลับไปก็ไม่ได้กลับไปที่ซือเค่อไหลในทันที เขามุ่งหน้าไปที่จวนเจ้าเมืองเพื่อจัดการทำความสะอาดอีกครั้ง หากเจ้าเมืองสารเลวผู้นี้ยังคงอยู่ ในตอนที่ร้านค้าผักผลไม้วิญญาณของเขาเปิดทำการคงโดนสูบเลือดสูบเนื้อเป็นแน่ ขุนนางกังฉินผู้นี้ไม่สมควรมีชีวิตอยู่ให้เป็นภัยกับชาวเมือง หลังจากจัดการสำนักพยับหมอกแล้ว อั้นจิ่วก็ตรงไปที่จวนเจ้าเมืองซือโจว ขุนนางสารเลวผู้นี้นอกจากจะขูดรีดภาษียังค้ามนุษย์อีกด้วย หญิงสาวชาวบ้านหลายร้อยคนถูกคนของเจ้าเมืองขายไปยังหอนางโลม ที่ดิน บ้าน ร้านค้า ถ้าเกิดว่าเขาถูกตาต้องใจ ก็จะใช้วิธีการต่าง ๆ เพื่อให้ได้มาเป็นของตัวเอง แต่เจ้าเมืองซือโจวอย่างเจิ้งจิ้งตงไม่มีทางได้รู้เลยว่าในอนาคตอันใกล้นี้ สิ่งต