All Chapters of อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย: Chapter 41 - Chapter 50

"หมู่บ้านเถาหยวน" หลิวชิงชิงทวนคำ หน้าของนางซีดลงกว่าเดิม ข่าวลือเรื่องความโหดเหี้ยมของหมู่บ้านนี้เป็นที่เลื่องลือไปทั่ว"เถ้าแก่" อั้นจิ่วเอ่ยเสียงเย็น "ข้าไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมฉุน ๆ ของพี่สาวคนนี้เลย มันทำให้ท่านแม่ข้าเวียนหัว ท่านช่วยจัดการให้ข้าหน่อยได้หรือไม่""ได้ขอรับ ได้ทันที" เถ้าแก่หันขวับไปหาหลิวชิงชิง สีหน้าเคร่งขรึม "คุณหนูหลิว เชิญท่านออกไปก่อนเถิด ร้านเราต้อนรับเฉพาะลูกค้าทรงเกียรติ ส่วนคนที่ดูถูกผู้อื่น เราไม่ต้อนรับ"“ในเมื่อเจ้าดูถูกชาวนานัก ก็อย่ากินข้าวที่ชาวนาปลูกสิ บรรพบุรุษของผู้ใดบ้างที่ไม่เคยเป็นชาวนา” อั้นจิ่วพูดออกมาเสียงเย็น"เจ้า พวกเจ้ากล้าไล่ข้า ท่านพ่อข้าต้องรู้เรื่องนี้" หลิวชิงชิงกระทืบเท้าด้วยความอับอายขายหน้า ก่อนจะสะบัดก้นวิ่งออกจากร้านไปท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของลูกค้าคนอื่น ๆ"สะใจจริง ๆ" ฉืออั้นปาหัวเราะร่า "ลูกพ่อ เจ้าเก่งมาก"อั้นจิ่วยิ้มบาง ๆ "เงินแก้ปัญหาได้ทุกอย่างขอรับท่านพ่อ เอาล่ะ ท่านแม่ เลือกผ้าต่อเถิด เหมาให้หมดร้านเลยก็ได้ บ้านเราไม่ขาดแคลนเงินเล็กน้อยแค่นี้หรอกนะขอรับ เลือกเพิ่มอีกหน่อยจะได้ตัดชุดใหม่ให้ท่านปู่กับท่านย่าด้วย"ยามพลบค่ำ

“ก็แค่หมู่บ้านชาวนาที่ดินดีไปหน่อย” อั้นจิ่วตอบเลี่ยง ๆ นั่งลงรินชา “ท่านหายดีเมื่อไหร่ ข้าจะให้คนไปส่งที่ถนนใหญ่ แต่ข้าขอเตือน อย่าแพร่งพรายเรื่องหมู่บ้านของข้าออกไป ข้าชอบความสงบ ไม่อยากให้พวกน่ารำคาญจากเมืองหลวงมาวุ่นวาย”จ้าวเฟิ่งเทียนมองลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงอำนาจที่ซ่อนอยู่ “ข้าให้สัญญา และข้าเป็นหนี้ชีวิตเจ้า หนี้บุญคุณครั้งนี้ จ้าวเฟิ่งเทียนจดจำไว้ในใจเสมอ วันหน้าหากเจ้าต้องการความช่วยเหลือ ขอเพียงเอ่ยปาก แคว้นต้าเฟิ่งจะไม่ปฏิเสธเจ้า”“โอ้ เป็นถึงรัชทายาทจริงด้วยสินะ” อั้นจิ่วแสร้งทำเป็นเพิ่งรู้ “เช่นนั้น ตอนนี้ข้าต้องการความช่วยเหลืออย่างหนึ่ง”“ว่ามาเถิด จะให้ข้าประทานทองคำ ที่ดิน หรือตำแหน่งขุนนาง” จ้าวเฟิ่งเทียนยืดอกพร้อมตอบแทนอั้นจิ่วยิ้มเจ้าเล่ห์ “ข้าอยากให้ท่านช่วยเขียนป้ายหน้าร้านให้ข้าหน่อย ลายมือระดับเชื้อพระวงศ์น่าจะเรียกแขกได้ดี ข้าจะเอาไปติดที่หน้า 'สวนผลไม้เถาหยวน' ที่กำลังจะเปิดใหม่ในเมืองหลวง”จ้าวเฟิ่งเทียนชะงัก “แค่นั้นรึ”“แค่นั้นแหละ ข้าเป็นพ่อค้านะ การหาเงินสำคัญที่สุด”องค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าเฟิ่งถึงกับหลุดขำออกมาเสียงดัง “ฮ่า ๆ ๆ

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหมอกบางเบาที่ปกคลุมเมืองหลวง เสียงระฆังบอกเวลาดังกังวานไปทั่วเมือง ปลุกให้เมืองใหญ่แห่งนี้ตื่นจากการหลับใหลภายในห้องพักชั้นบนสุดของโรงเตี๊ยมเมฆาเคลื่อน ฉืออั้นจิ่วค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น เขาบิดขี้เกียจเล็กน้อยพลางสูดกลิ่นหอมของข้าวต้มและหมั่นโถวที่เสี่ยวเอ้อร์นำมาวางไว้หน้าห้องเมื่อสักครู่ หลังจากจัดการธุระส่วนตัวและรับประทานมื้อเช้าจนอิ่มหนำสำราญแล้ว เขาก็หยิบพัดจีบเล่มโปรดขึ้นมาเคาะเบา ๆ ที่ฝ่ามือ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูความวุ่นวายของถนนสายหลัก"ส่งองค์รัชทายาทกลับวังไปแล้ว ภาระหนักอึ้งก็หมดไปอีกหนึ่ง” เขาพึมพำกับตัวเอง "ต่อไปก็ถึงเวลาสร้างรังของตัวเองเสียที จะให้บุรุษรูปงามเช่นข้าต้องร่อนเร่พเนจร นอนโรงเตี๊ยมไปตลอดก็คงดูไม่จืดกระมัง”เป้าหมายในวันนี้ชัดเจนว่าต้องไปที่กรมครัวเรือน ฉืออั้นจิ่วเดินทอดน่องไปตามถนนอย่างไม่รีบร้อน เขาแวะดูแผงขายเครื่องประดับ ชิมขนมข้างทาง จนกระทั่งมาถึงอาคารหลังใหญ่ที่ดูเคร่งขรึม โอ่อ่า ป้ายหน้าประตูเขียนตัวอักษรสีทองว่า กรมครัวเรือน สถานที่ซึ่งกุมบังเหียนเรื่องที่ดินและทรัพย์สินของแผ่นดินเมื่อก้าวเท้าเข้าไป บรรยากาศภ

ฉืออั้นจิ่วยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนเนินเขาเตี้ย ๆ ที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของหุบเขาหมอกม่วงได้ทั่วทั้งบริเวณ ลมยามเช้าพัดชายเสื้อคลุมสีครามของเขาให้สะบัดพลิ้ว เส้นผมสีดำขลับปลิวไสว ขับเน้นใบหน้าคมคายให้ดูสง่างามดุจเทพเซียนที่ลงมาจุติ ทว่าในแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยการคำนวณมูลค่าและความคุ้มค่าในการลงทุนอย่างเต็มเปี่ยม“พื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล” เขาพึมพำกับตนเอง พลางกวาดสายตามองซากปรักหักพังและดงหญ้ารกชัฏเบื้องล่าง “ดินมีความเป็นกรดเล็กน้อยจากแร่ธาตุภูเขาไฟ แต่นั่นเหมาะอย่างยิ่งสำหรับการปลูกสมุนไพรฤทธิ์ร้อนและผลไม้วิญญาณ แหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์ ฮวงจุ้ยก็ดีเยี่ยม ขาดอย่างเดียวคือ ความเจริญ โชคดีที่ก่อนเกิดใหม่วิญญาณของข้าได้ล่องลอยไปโลกอนาคตได้นำแนวคิดเกษตรแผนใหม่มาปรับใช้ได้”เด็กน้อยถอนหายใจยาว ก่อนจะหันกลับไปมองเหล่าผู้ติดตาม ที่นั่งจับเจ่าอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ภาพที่เห็นชวนให้รู้สึกขัดตายิ่งนักต้าฮุย ราชันย์หมาป่าโลกันตร์ ผู้ที่ยุทธภพต่างหวาดเกรง กำลังนั่งแคะฟันด้วยกิ่งไม้แห้งอย่างเบื่อหน่าย ราชันย์หมีเกราะศิลา กำลังนอนกรนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว น้ำลายยืดเป็นทาง ราชินีอสรพิษมรกต กำลังใช้เล็บที่แหลม

กาลเวลาในโลกของผู้บำเพ็ญเพียรมักผ่านไปรวดเร็วดุจสายน้ำไหล แต่สำหรับหุบเขาหมอกม่วง แห่งนี้เพียงแค่ราตรีเดียวที่ผันผ่าน กลับสร้างความเปลี่ยนแปลงราวกับปาฏิหาริย์เมื่อแสงอรุณรุ่งสาดส่องลงมาจากฟากฟ้า ทะลุผ่านม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมหุบเขา ฉืออั้นจิ่วตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด กลิ่นหอมหวานล้ำลึกชนิดหนึ่งลอยอบอวลเข้ามาในห้องนอน มันไม่ใช่กลิ่นดอกไม้ทั่วไป แต่เป็นกลิ่นที่กระตุ้นให้เส้นชีพจรลมปราณในกายเต้นตุบ ๆ ด้วยความตื่นตัว ราวกับร่างกายกำลังเรียกร้องหามัน“กลิ่นอันใดกัน หอมยิ่งนัก หอมจนข้าแทบจะอดใจไม่ไหว”ฉืออั้นจิ่วลุกขึ้นจากเตียง ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์สีครามเรียบง่ายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินออกมาที่ระเบียงเรือนชั้นสองภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาเขาถึงกับต้องขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อให้แน่ใจว่าตนเองมิได้ฝันไป หรือโดนวิชาลวงตาของใครเล่นงานแปลงดินที่เมื่อวานยังว่างเปล่า มีเพียงเมล็ดพันธุ์แห้ง ๆ ที่เพิ่งหย่อนลงไป บัดนี้กลับเขียวชอุ่มไปด้วยพืชผักที่เจริญเติบโตอย่างงดงามจนน่าตกตะลึงต้นคะน้าหยกสวรรค์แต่ละต้นสูงเท่าเอว ใบสีเขียวเข้มเป็นมันวาวราวกับหยกเนื้อดี แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมหน้าดิน