All Chapters of อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย: Chapter 51 - Chapter 60

ณ พระราชวังหลวงภายใต้หลังคากระเบื้องเคลือบสีทองอร่ามที่สะท้อนแสงตะวันเจิดจ้า บรรยากาศภายในตำหนักบูรพา ที่ประทับขององค์รัชทายาท กลับมิได้สว่างไสวเฉกเช่นแสงตะวันภายนอก หากแต่ปกคลุมไปด้วยความหนาวเหน็บยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากจิตสังหารอันเงียบงันองค์รัชทายาท จ้าวเฟิ่งเทียน ประทับนั่งอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอมสลักลายพยัคฆ์หมอบ สวมอาภรณ์สีเหลืองอ่อนปักลวดลายมังกรสี่เล็บ พระพักตร์ที่เคยซูบซีดจากอาการบาดเจ็บเมื่อหลายวันก่อน บัดนี้กลับมาเอิบอิ่มทว่าแววตานั้นลึกล้ำดุจมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง พระหัตถ์เรียวยาวประคองถ้วยชาเคลือบสีครามไว้หลวม ๆ ท่วงท่าสง่างามแต่กลับกดดันผู้คนรอบข้างให้หายใจไม่ทั่วท้องเบื้องหน้าพระพักตร์คือขุนนางอาวุโสกรมพิธีการ ใต้เท้าหลิว ผู้ซึ่งบัดนี้เหงื่อกาฬแตกพลั่กไหลย้อยลงมาตามขมับจนเปียกชุ่มชุดขุนนาง เขานั่งคุกเข่าตัวสั่นเทิ้ม ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบพระเนตรมังกร“ใต้เท้าหลิว” สุรเสียงของจ้าวเฟิ่งเทียนราบเรียบ ทว่ากังวานก้องในความเงียบ “ชาถ้วยนี้ เปิ่นไท่จื่อ ตั้งใจชงให้ท่านด้วยตนเอง เหตุใดจึงไม่ดื่มเล่า หรือรังเกียจว่าฝีมือการชงชาของเปิ่นไท่จื่อไม่ได้เรื่อง”“มะ มิกล้าพ่ะย่ะค่ะ กร

สามวันผ่านไป ในที่สุดก็มาถึงวันที่จัดงานเลี้ยงในวัง รุ่งอรุณแห่งวันเฉลิมฉลองมาเยือนเมืองหลวง ท้องนภาสีครามสดใสไร้เมฆหมอก ราวกับสวรรค์เองก็ร่วมยินดีกับการหายประชวรขององค์รัชทายาทจ้าวเฟิ่งเทียน ธงทิวสีแดงชาดและโคมไฟมงคลถูกประดับประดาไปทั่วกำแพงวังสูงตระหง่าน เสียงดนตรีบรรเลงแว่วหวานมาจากตำหนักส่วนใน ทว่าเบื้องหลังความรื่นเริงนั้นคือสมรภูมิที่เงียบงันณ โรงครัวของภัตตาคารจันทร์กระจ่าง ความวุ่นวายโกลาหลกำลังเกิดขึ้น เถ้าแก่หวังเดินวนไปวนมา เหงื่อกาฬไหลอาบใบหน้าอวบอูม ปากก็พร่ำบ่นไม่หยุด “ตรวจดูให้ดี จานชามต้องสะอาด วัตถุดิบห้ามมีรอยช้ำ หากมีสิ่งใดผิดพลาด หัวของพวกเราจะหลุดจากบ่ากันหมด”ท่ามกลางความตื่นตระหนกของเหล่าพ่อครัวและลูกมือ มีเพียงบุรุษผู้หนึ่งที่ยังคงสงบนิ่งดุจน้ำในบ่อลึก ฉืออั้นจิ่วในคราบของผู้ช่วยพ่อครัว สวมชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มโพกศีรษะมิดชิดเพื่อปกปิดใบหน้าอันโดดเด่น กำลังยืนกอดอกพิงเสา มองดูความวุ่นวายด้วยแววตาขบขัน“เถ้าแก่หวัง ท่านจะเดินวนไปมาให้เวียนหัวทำไมกัน” ฉืออั้นจิ่วเอ่ยเสียงเรียบ “วัตถุดิบวิเศษของข้าเตรียมพร้อมแล้ว เหลือเพียงขั้นตอนการปรุงที่ข้าซักซ้อมปรมาจารย์หลี

“มะ มิกล้าขอรับ มิกล้า” เสี่ยวเอ้อร์รีบวิ่งเข้าไปโค้งคำนับ “เพียงแต่วัตถุดิบมีจำกัด พ่อครัวกำลังเร่งมือ”“นี่คือข้ออ้างของพวกเจ้ารึ” ต้วนเลี่ยลุกขึ้นยืน แผ่พลังปราณธาตุไฟร้อนระอุออกมาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว “ข้าได้ข่าวว่าเจ้าเก็บผักชุดที่ดีที่สุดไว้ให้พวกขุนนางบนชั้นห้า ไปเอามาให้ข้าเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นนั้นข้าจะเผาทำลายเหลาอาหารของเจ้าให้วอดวาย”“ช้าก่อน”เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากโต๊ะมุมอับ สายตาทุกคู่หันขวับไปมอง พบชายหนุ่มชุดขาวสามคน นั่งเช็ดกระบี่อย่างใจเย็น บนเสื้อปักลายเมฆาสีคราม ศิษย์เอกแห่ง สำนักกระบี่เมฆาเหิน คู่ปรับตลอดกาลของสำนักอัคคีผลาญฟ้า“ต้วนเลี่ย ที่นี่คือเมืองหลวง มิใช่ป่าเขาที่เจ้าจะมาทำตัวป่าเถื่อนได้” ศิษย์พี่สำนักกระบี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “อีกอย่าง ผักวิญญาณเหล่านี้มีค่าควรเมือง คนถูไถอย่างพวกเจ้า กินไปก็เสียของเปล่า ๆ”“เจ้าว่าอันใดนะ” ต้วนเลี่ยตวาดลั่น ชักดาบหัวตัดเล่มใหญ่ออกมา เปลวเพลิงลุกท่วมใบดาบ “อยากลองดีกับดาบเพลิงของข้าหรือ”“คิดว่าข้ากลัวเจ้ารึ” ฝั่งสำนักกระบี่ก็ไม่ยอมน้อยหน้า ชักกระบี่ออกมาพร้อมกันสามเล่มเคร้งบรรยากาศในเหลาอาหารตึงเครียดถึงขีดสุด

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมสรรพสิ่ง มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ ฉืออั้นจิ่วนั่งจิบสุราดอกท้ออยู่บนหลังคาเรือนพักอย่างสบายอารมณ์ แสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเหมือนจะไร้การป้องกัน แต่ประสาทสัมผัสของเขานั้นตื่นตัวครอบคลุมทั่วทั้งหุบเขาทันใดนั้นวิญญาณแม่ทัพหัวขาดก็ลอยวูบขึ้นมาจากพื้นดิน รายงานด้วยเสียงกระซิบ “นายท่าน มีผู้บุกรุกขอรับ”“อ้อ พวกสำนักอัคคีหรือ” ฉืออั้นจิ่วถามโดยไม่หันไปมอง“มิใช่ขอรับ” วิญญาณแม่ทัพส่ายหน้าที่ถือในเอาไว้มือ “ผู้บุกรุกคนนี้ผ่านค่ายกลเก้าวังมายาเข้ามาได้โดยไม่แตะต้องกลไกแม้แต่ชิ้นเดียว และตอนนี้ เขากำลังนั่งอยู่บนต้นไม้ใหญ่ด้านหลังท่านขอรับ”ฉืออั้นจิ่วชะงักมือที่ถือจอกสุราเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลง ผู้ที่ผ่านค่ายกลระดับนี้เข้ามาได้โดยไม่เกิดความเสียหาย ย่อมมิใช่คนธรรมดา“มาถึงแล้วก็ออกมาเถอะท่านอาวุโส” ฉืออั้นจิ่วเอ่ยขึ้นลอย ๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่กังวาน “แอบดูคนหนุ่มดื่มสุราในยามวิกาล มิใช่วิสัยของยอดคนกระมัง”ฟึ่บเงาร่างสายหนึ่งพุ่งลงมาจากยอดไม้ด้วยความเร็วปานสายฟ้า ลงมายืนประจันหน้ากับฉืออั้นจิ่วบนหลังคาเรือนอย่างแผ่วเบา ราวกับขนนกตกกระทบพื้น เขาคือชายชรา

“เลี่ยฮั่ว” ราชครูหลิวอุทานด้วยความตื่นตะลึง “นี่มันฝีมือของผู้ใดกัน”“ฝีมือข้าเอง”เสียงทุ้มกังวานดังมาจากบนหลังคาเรือนรับรอง ราชครูหลิวเงยหน้าขึ้นมองด้วยความโกรธแค้น พบชายหนุ่มชุดขาวในมือถือพัดจีบ ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ และข้างกายมีชายชราชุดมอซอยืนกระดกเหล้าอยู่“ฉืออั้นจิ่ว” ราชครูหลิวกัดฟันกรอด “เจ้า เจ้ากล้าบุกมาถึงจวนข้าเชียวรึ เจ้าไม่กลัวอาญาแผ่นดินหรืออย่างไร”“อาญาแผ่นดิน อาญาแผ่นดินอันใด ข้าทำอันใดรึ ข้าหาได้ทำอันใดผิด ข้ามิได้ไปล่วงเกินผู้ใด ท่านราชครูอาหารกินมั่วซั่วได้ แต่วาจาไม่สามารถกล่าวออกมามั่วซั่วได้นะขอรับ”ฉืออั้นจิ่วกระโดดลงมายืนที่พื้นอย่างแผ่วเบา ประจันหน้ากับราชครูหลิวและกองทัพองครักษ์นับร้อยโดยไร้ความเกรงกลัว “ท่านราชครู ท่านส่งคนไปเผาบ้านข้า ฆ่าคนงานข้า ถึงขนาดจะถอนรากถอนโคนข้า ข้าในฐานะชาวนาผู้ต่ำต้อย ก็แค่นำของมาคืนให้กับเจ้าของ และมาถามหาความยุติธรรมก็เท่านั้น”“ชาวนาบ้าบออันใดกัน อย่างเจ้านี่เรียกว่าชาวนาได้ด้วยเรอะ” ราชครูหลิวตวาดออกมาด้วยความโกรธจากนั้นเขาก็สั่งให้คนลงมืออีกครั้ง“ฆ่ามัน ฆ่ามันให้หมด ใครตัดหัวมันได้ ข้าให้รางวัลหนึ่งหมื่น