All Chapters of อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย: Chapter 31 - Chapter 40

ลึกเข้าไปในป่าหมอกทมิฬ ห่างจากเส้นทางหลักไม่ไกลนัก เสียงอาวุธปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ กลุ่มคนในชุดเครื่องแบบสีขาวขลิบฟ้าอันเป็นเอกลักษณ์ของสำนักเมฆาจำนวนห้าคน กำลังถูกล้อมกรอบโดยกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำปิดหน้ากว่ายี่สิบคนสถานการณ์ของฝั่งสำนักเมฆาย่ำแย่ถึงขีดสุด ศิษย์ชายสองคนนอนจมกองเลือดสิ้นใจไปแล้ว ส่วนที่เหลืออีกสามคนต่างมีบาดแผลฉกรรจ์ทั่วร่าง โดยเฉพาะหญิงสาวผู้เป็นแกนนำกลุ่ม นางมีใบหน้างดงามแต่บัดนี้ซีดเผือด ริมฝีปากเปรอะเปื้อนเลือดแดงฉาน นางคือกูซูหยวน ศิษย์เอกแห่งยอดเขาโอสถของสำนักเมฆา"ส่งหญ้าวิญญาณเจ็ดแฉกมาให้ข้า แล้วข้าอาจจะพิจารณาไว้ศพพวกเจ้าให้สวยงามหน่อย" หัวหน้ากลุ่มชายชุดดำตะโกนก้อง เสียงของมันแหบพร่าและเต็มไปด้วยจิตสังหาร"ฝันไปเถอะ" กูซูหยวนกัดฟันตอบ แววตาเด็ดเดี่ยว "หญ้าวิญญาณนี้ข้าเสี่ยงชีวิตนำมาเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของท่านอาจารย์ ต่อให้ต้องตาย ข้าก็ไม่มีวันมอบให้พวกเจ้า สำนักพรรคมารอย่างพวกเจ้า 'หอโลหิตทมิฬ' ดีแต่ใช้วิธีสกปรก""หึ ปากดีนักนะนังหนู ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตาย ข้าก็จะสงเคราะห์ให้"หัวหน้าชายชุดดำสะบัดดาบใหญ่ในมือ ปราณสีแดงฉานร

“ไอหยา เด็กน้อยช่างมีน้ำใจจริง ๆ รีบกลับบ้านเถอะ ย่าของเจ้าชะเง้อคอรอจนคอจะยาวเป็นห่านอยู่แล้ว” ปู่หวังหัวเราะร่า ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นดูมีความสุข โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า ฟืนที่ตัวเองแบกอยู่นั้นคือ 'ไม้แก่นวิญญาณอัคคี' ที่มีมูลค่าสูงจนสามารถซื้อเมืองได้ทั้งเมือง แต่ปู่หวังกลับเอาไปเผาต้มน้ำอาบทุกวันเพราะมันให้ความร้อนดีรถม้าเคลื่อนตัวช้า ๆ ผ่านใจกลางหมู่บ้าน ชาวบ้านร้านตลาดต่างหยุดงานและส่งยิ้มให้ขบวนรถม้า ทุกคนในหมู่บ้านเถาหยวนต่างรักใคร่เอ็นดูอั้นจิ่ว เด็กน้อยผู้กตัญญูและขยันขันแข็งเมื่อมาถึงจวนหลังใหญ่ท้ายหมู่บ้าน อั้นจิ่วก็รีบกระโดดลงจากรถม้า กลิ่นหอมของอาหารลอยโชยมาแตะจมูก“กลิ่นแกงจืดรากบัว”ดวงตาของเด็กน้อยเป็นประกาย "ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว"ประตูเรือนเปิดออก ร่างของสตรีวัยกลางคนผู้มีใบหน้างดงามและอ่อนโยนก้าวออกมา นางสวมชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่าย แต่ผิวพรรณกลับผุดผ่องราวกับหยกเนื้อดี ท้องที่นูนใหญ่บ่งบอกว่าใกล้ถึงกำหนดคลอดเต็มที"จิ่วเอ๋อร์.." หลินฮูหยินยิ้มกว้าง นางอ้าแขนรับร่างเล็กที่วิ่งเข้ามากอดเอวอย่างระมัดระวัง“ท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านที่สุดเลย” อั้นจิ่วซุกหน้าลงกับ

ภายในห้องคลอด กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นสมุนไพร หลินถานอินนอนบิดกายอยู่บนเตียง ใบหน้างดงามบัดนี้ซีดเผือด เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก ท่านย่าเจียงหลันกำลังเช็ดตัวให้ลูกสะใภ้และคอยปลอบประโลม"อดทนหน่อยนะถานอิน เด็กคนนี้แข็งแรงมาก แข็งแรงเกินไปเสียด้วยซ้ำ" ท่านย่าเจียงหลันพึมพำ สีหน้าเคร่งเครียด นางสัมผัสได้ว่าทารกในครรภ์มีพลังปราณปั่นป่วนรุนแรง"ท่านแม่" อั้นจิ่ววิ่งเข้ามาเกาะขอบเตียง"จิ่วเอ๋อร์ แม่เจ็บ หลินถานอินกัดฟันแน่นอั้นจิ่วเอื้อมมือเล็ก ๆ ไปจับชีพจรมารดา ทันใดนั้นดวงตาเขาก็เบิกกว้าง “แย่แล้ว พลังธาตุหยางของน้องแฝดรุนแรงเกินไป ร่างกายท่านแม่ที่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดารับไม่ไหวแน่”ใช่แล้ว อาหารทิพย์และสมุนไพรวิญญาณที่เขาแอบบำรุงมารดามาตลอด ทำให้ทารกในครรภ์วิวัฒนาการจนมีกายหยาบที่ทรงพลังดุจสัตว์อสูรบรรพกาล แต่มันกำลังจะฉีกร่างแม่ของเขาข้างนอกห้อง ฉืออั้นปาเดินวนไปวนมาหน้าประตูเหมือนหนูติดจั่น มือไม้สั่นเทา "ท่านพ่อ.. ถานอินจะเป็นอันใดหรือไม่ เหตุใดเสียงเงียบไปแล้ว"ท่านปู่ฉือชีวางมีดลง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "เจ้าใจเย็น ๆ จะได้หรือไม่ เชื่อมือแม่เจ้าเถอะ นางทำคลอดวัวคลอดหมูมา

อั้นจิ่วปัดฝุ่นที่เสื้อเบา ๆ แววตาซุกซนวาบผ่านดวงตา "ดี ข้ากำลังเบื่อ ๆ อยู่พอดี ต้าเฮย ยกน้ำชาขึ้นไป วันนี้ข้าจะเจรจาการค้าเสียหน่อย"ชั้นสอง หอโอสถเถาหยวนชายฉกรรจ์หน้าบากสวมชุดฝึกยุทธลายพยัคฆ์นั่งกระดิกเท้าอยู่บนเก้าอี้ไม้หนานมู่อย่างถือดี ด้านหลังมีลูกสมุนยืนทำหน้าถมึงทึงอีกสี่ห้าคน"นี่พวกเจ้าทำอันใดอยู่ ไม่ได้ยินที่ข้าบอกให้ไปตามเจ้าของร้านตัวจริงมารึ ข้าไม่ต้องการคุยกับพวกมดปลวก มันเสียเวลาทำมาหากินข้าไม่รู้รึ" ชายหน้าบากตะคอกเสียงดัง"ขออภัยที่ให้รอนาน พี่ชายท่านนี้ใจร้อนเสียจริง"เสียงใส ๆ ดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กของเด็กชายวัยประมาณห้าขวบเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย ตามด้วยชายร่างสูงใหญ่ที่ถือถาดน้ำชาชายหน้าบากขมวดคิ้ว "เด็กเมื่อวานซืน ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม นี่ใช่ที่ของเจ้ารึ ที่ข้าให้ไปตามเจ้าของร้าน ไม่ใช่ให้เอาหลานมาวิ่งเล่น"อั้นจิ่วนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว ยกขาขึ้นไขว่ห้าง "ข้าคือฉืออั้นจิ่ว เจ้าของกิจการผักปราณทั้งหมดภายใต้ชื่อหอโอสถเถาหยวน มีธุระอันใดก็ว่ามา"เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ ก่อนที่กลุ่มชายฉกรรจ์จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคล

เสียงร้องโวยวายดังระงมไปทั่ว แต่ไม่มีใครได้ยินเสียงของกันและกัน ค่ายกลลวงตาทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ แยกศัตรูออกจากกันเป็นส่วน ๆ ให้หลงทิศหลงทาง วนเวียนอยู่ในความหวาดกลัว แต่ทว่า นั่นเป็นเพียงแค่อาหารเรียกน้ำย่อยบนระเบียงเรือนไม้ที่ตั้งอยู่บนเนินเขาเหนือหมู่บ้าน อั้นจิ่วนั่งขัดสมาธิอย่างผ่อนคลาย เบื้องหน้าเขามีชามกล้วยบดละเอียดและถ้วยน้ำชาหอมกรุ่น เขากำลังป้อนกล้วยให้น้องชายฝาแฝดทั้งสองอย่างใจเย็น"อ้าปากเร็วเจ้าหมูน้อย ""แอ้ แอ้" อั้นหลงและอั้นหูเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างมีความสุข แต่จู่ ๆ ทั้งสองก็หยุดชะงัก ชี้มือป้อม ๆ ไปทางหน้าหมู่บ้าน ราวกับสัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายรับรู้ถึงผู้บุกรุก"ชู่ว เด็กดี ไม่ต้องสนใจหรอก" อั้นจิ่วยิ้มบาง ๆ พลางเช็ดมุมปากให้น้องชาย แววตาที่มองไปยังทิศทางนั้นเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "แค่แมลงเม่าบินเข้ากองไฟ พี่ชายเพิ่งจะซ้อนทับค่ายกลสังหารมังกรลงไปเมื่อวานนี้เอง พอดีเลย จะได้ทดสอบอานุภาพเสียหน่อย ว่าจะคมกริบสมชื่อหรือไม่"เด็กหนุ่มยกมือข้างหนึ่งขึ้น แล้วดีดนิ้วเบา ๆก็เกิด “เสียงดังเปรี้ยง”ภายในม่านหมอกโลหิต สายฟ้าสีทองนับพันสายฟาดผ่าลงมาราวกับห่าฝน แต่ละสายไม่ได้ฟาดลงมาสะเปะ