All Chapters of อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย: Chapter 11 - Chapter 20

“ดี ดีมาก เช่นนั้นเจ้าขับเกวียนเข้าไปอีกหน่อย เดี๋ยวข้าจะแจ้งให้หัวหน้าพ่อครัวออกมารอรับแล้วนำไปชั่งน้ำหนัก เนื้อพวกนี้ต้องจัดการทันทีไม่สามารถปล่อยเอาไว้นาน ๆ ได้ เพราะจะทำให้เนื้อด้อยคุณภาพ”“ขอรับหลงจู๊”อั้นปาขับเกวียนไปยังด้านหลัง เมื่อไปถึงก็พบว่ามีหัวหน้าพ่อครัวยืนรออยู่แล้ว ทุกส่วนของสัตว์อสูรวิญญาณสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ทำให้มีราคาแพง หมูป่าอสูรวิญญาณถึงแม้จะเป็นสัตว์อสูรระดับต่ำแต่ยังสามารถขายได้ถึงจินละ 50 ตำลึง ทั้งสองตัวมีน้ำหนักรวมกัน 1,000 จิน ขายได้เงิน 50,000 ตำลึง เงินจำนวนนี้สำหรับชาวบ้านธรรมดาถือว่าเป็นเงินจำนวนมากมายมหาศาล แต่สำหรับผู้ฝึกตนแล้วเงินจำนวนนี้ไม่พอให้พวกเขาแลกเปลี่ยนเป็นศิลาวิญญาณเพื่อใช้ในการฝึกฝนเลยด้วยซ้ำหลังจากรับเงินจากหลงจู๊แล้วสองพ่อลูกก็ขับเกวียนมุ่งหน้าไปตลาด อั้นปาซื้อของตามความต้องการของลูกชาย ไม่ว่าจะเป็นผ้าสำหรับทำเสื้อผ้าใหม่ให้กับทุกคนในบ้าน ข้าวสาร แป้ง เครื่องปรุง เครื่องเทศ น้ำมัน น้ำตาล เกลือ ผ้าห่ม ของใช้จำเป็นในบ้านทุกอย่างที่บ้านสกุลฉือขาดแคลน วันนี้อั้นปาได้ซื้อจนครบ นอกจากนี้เขายังซื้อข้าว แป้งสาลี แป้งข้าวโพด กลับไปเป็นจำนวน

“สำหรับเราชาวบ้านธรรมดาถือว่ามากมาย แต่ท่านอย่าลืมว่าพวกเราไม่ได้มีเพียงชาวบ้านธรรมดา แต่ยังไม่สามารถเทียบได้กับคนพวกนั้น พวกเราแค่มีอาหารเพียงพอ มีเสื้อผ้าอบอุ่น ลูก ๆ เติบโตมาย่างดี เท่านี้ก็พอแล้ว”“ขอบใจเจ้าน้องสาม พี่เขยสัญญาว่าจะดูแลครอบครัวให้ดีเจ้าอย่าได้กังวล”“พี่เขย ตอนนี้พวกท่านเพิ่งเกิดเรื่องได้ไม่นาน เสบียงอาหารที่มีควรเก็บรักษาให้ดี หากที่หมู่บ้านนี้ไม่ปลอดภัยพวกท่านควรหาที่อยู่ใหม่ พวกท่านตัดสินใจเยี่ยงไรก็ส่งข่าวบอกข้า ข้าจะกลับบ้านก่อน”“ตกลง เจ้ารีบกลับไปเถอะ ป่านนี้พ่อตากับแม่ยายคงเป็นห่วงแล้ว”หลังจากที่อั้นปาขับเกวียนออกมาจากหมู่บ้านหลี่เจียโกว ครอบครัวของพี่เขยได้ปรึกษากันว่าพวกเขาจะยังไม่สร้างบ้านในตอนนี้ รอดูว่าเหตุการณ์ต่าง ๆ ในหมู่บ้านจะเป็นเยี่ยงไรต่อไป ตอนนี้ยังมีหลายครอบครัวที่ถูกขโมยเสบียงอาหาร ส่วนเสบียงอาหารที่อั้นปานำมาให้นั้นตอนนี้พวกเขาได้ขุดหลุมลึกลงไปในดินในห้องนอนใหญ่ นำเสบียงอาหารทั้งหมดที่ได้มาไปใส่เอาไว้แล้วปิดทับด้วยแผ่นไม้และเสื่อไม้ไผ่ตามลำดับ ขั้นตอนสุดท้ายยกตู้ที่ใช้เก็บเสื้อผ้ามาวางทับลงไปก็เป็นอันเสร็จสิ้นครอบครัวของพี่เขยทุก ๆ วันจะนำ

“น้องสาม วัวของเจ้าเองก็ไม่ใช่วัวป่าธรรมดาใช่หรือไม่ ข้ามองเยี่ยงไรก็รู้สึกแปลก ๆ ทุกที”“เป็นวัวอสูรวิญญาณขอรับพี่เขย”“ข้าก็ว่าแล้วเชียว เงินนี้ข้ากับพี่สาวของเจ้าจะรับเอาไว้ หาไม่แล้วเจ้าเด็กอ้วนนั่นคงแกล้งร้องไห้อีก เจ้าเด็กจอมเสแสร้งนั่น น่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อย"“พี่สาว พี่เขย พวกท่านเก็บข้าวของเงินทองให้ดี หมู่บ้านหลี่เจียโกวมีโจรมางัดแงะบ้านเพื่อขโมยอาหารและของมีค่าในตอนที่ไม่มีผู้ใดอยู่บ้าน บ้านพี่สาวรองก็ถูกขโมยเช่นกัน ตอนที่ข้าไปถึงเมื่อวานหลานชายทั้งสองเกือบจะหมดสติเพราะหิวแล้ว”“มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นด้วยรึ แล้วน้องสาวเป็นเยี่ยงไรบ้าง"“พี่สาวคนที่สองสบายดีขอรับ ที่หมู่บ้านของข้า ครอบครัวเราก็ถูกหัวหน้าหมู่บ้านไม่ชอบขี้หน้า ข้าไม่รู้ว่าวันข้างหน้าพวกเขาจะทำให้ครอบครัวของเราเดือดร้อนหรือไม่”“เกิดเรื่องอันใดขึ้นรึ”อั้นปาได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กับพี่สาวและพี่เขยฟัง อั้นจิ่วเองก็ออกไปเล่นกับพี่ชายลูกพี่ลูกน้องแล้ว เด็กอ้วนถูกพี่ชายอุ้มขึ้นหลังไปวิ่งเล่นรอบ ๆ บ้าน หลังจากฟังสิ่งที่อั้นปาเล่ามาทั้งหมด ลู่จื้อหยวนเองก็อดเป็นห่วงครอบครัวของพ่อตาไม่ได้ พวกเขาเป็นเพียงชาวบ้านธ

“ดูท่าว่าเถี่ยจู้กับน้องชายจะไปแจ้งข่าวให้พ่อเฒ่าฉือรู้แล้ว พวกเราจะทำเยี่ยงไรดี หรือว่าพวกเราจะเข้าเมืองไปแจ้งทางการดี”“มันจะไม่ทันเอาน่ะสิ เอาแบบนี้ก็แล้วกันพวกเราก็ไปช่วยสนับสนุนบ้านสกุลฉือเถอะ พวกเจ้าคิดดูนะ วันนี้หัวหน้าหมู่บ้านต้องการปล้นข้าวสาลีบ้านสกุลฉือ แล้วครั้งต่อไปล่ะจะไม่ใช่ถึงคราวของพวกเรารึ”“นั่นสิ ไปพวกเราไปกัน วันนี้ข้าจะอยู่ข้างบ้านสกุลฉือ”“เช่นนั้นก็ไป”ชาวบ้านที่อยู่ในเขตรอบนอกต่างหยิบอาวุธของตัวเองเท่าที่จะหาได้ วิ่งไปยังที่นาของบ้านสกุลฉือเพื่อหนุนหลังให้บ้านสกุลฉือทันที ในปีนี้ถ้าไม่ได้วัวของบ้านสกุลฉือมาช่วยไถนา อีกทั้งยังเก็บค่าเช่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เดิมทีอั้นปาไม่ต้องการเก็บค่าเช่าวัวเสียด้วยซ้ำแต่พวกชาวบ้านยืนยันว่าจะต้องจ่ายค่าเช่าวัว หากไม่มีวัวของบ้านสกุลฉือพวกเขาก็ไม่สามารถเพาะปลูกได้ทันเวลา เมื่อเพาะปลูกไม่ทันเวลาจะเอาอาหารที่ไหนมาเลี้ยงปากท้อง วันนี้ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้นพวกเขาที่เป็นชาวบ้านในเขตรอบนอกทั้งสามสิบครอบครัวจะอยู่เคียงข้างบ้านสกุลฉือนับแต่นี้ไป หากวันนี้หัวหน้าหมู่บ้านอยากปล้นข้าวสาลีพวกเขาก็พร้อมที่จะลุกขึ้นสู้ วันนี้พวกเขามาปล้นบ้

“นายน้อยท่านจะไปเก็บสมุนไพรเมื่อไหร่ขอรับ”ต้าฮุยถามขึ้นมา“รอให้ข้าช่วยท่านพ่อจัดการเรื่องต่าง ๆ ในหมู่บ้านอีกสักสองสามวัน อ้อจริงสิ ข้าอยากได้สัตว์อสูรวิญญาณระดับสูงมาประจำที่หมู่บ้านคอยดูแลความปลอดภัยของชาวบ้าน เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นในระหว่างที่ข้าไม่อยู่หมู่บ้าน ก่อนที่ท่านพ่อกับท่านปู่จะสามารถบำเพ็ญเพียรได้ จำเป็นที่จะต้องมีคนมาคอยดูแลความปลอดภัยของชาวบ้าน”“ได้ขอรับนายน้อย ประเดี๋ยวข้าจะกลับไปที่ป่าอสูรวิญญาณคืนนี้แล้วย้ายกองกำลังของเราลงมาอยู่ที่หมู่บ้านบางส่วน”“เช่นนั้นฝากด้วยล่ะ ลำบากเจ้าแล้ว”“เป็นหน้าที่ของข้าขอรับ”“พวกเจ้า จับกุ้งแม่น้ำให้มากหน่อย วันนี้ข้าจะทำอาหารอร่อย ๆ มื้อใหญ่ ปลาก็เอาตัวที่ใหญ่ที่สุดนะ”“ได้เลยขอรับนายน้อย”อั้นจิ่วเล่นน้ำ จับปลา จับกุ้ง เอากลับมาบ้านให้ท่านแม่ทำอาหาร แต่สำหรับอาหารพิเศษอั้นจิ่วจะเป็นคนเตรียมเครื่องปรุง ให้ท่านแม่เป็นคนทำ ในระหว่างที่บ้านสกุลฉือกินมื้อค่ำอย่างเอร็ดอร่อย อั้นจิ่วมีสิ่งที่เขาสงสัยและอยากจะถามท่านแม่อยู่หนึ่งเรื่อง แต่เขาไม่รู้ว่าจะถามท่านแม่ดีหรือไม่ตั้งแต่อั้นจิ่วเกิดมาเขาไม่เคยเห็นญาติพี่น้องของท่าน