บททั้งหมดของ อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย: บทที่ 61 - บทที่ 70

แสงตะวันยามสายสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องของเมืองหลวง ทว่าความร้อนแรงของแสงแดดมิอาจเทียบได้กับความร้อนแรงของข่าวลือที่กำลังแพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอย“เจ้าได้ยินหรือไม่ เมื่อคืนจวนราชครูหลิวเกิดเพลิงไหม้ปริศนา สมบัติในคลังหายเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เศษเงิน”“ข้าได้ยินมาว่า ท่านราชครูตกใจจนสติฟั่นเฟือน กลายเป็นคนบ้าใบ้ไปเสียแล้ว” “สวรรค์มีตา ขุนนางกังฉินย่อมได้รับผลกรรม”ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่ของชาวเมือง ฉืออั้นจิ่วในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตา เดินทอดน่องโบกพัดจีบอยู่กลางตลาดด้วยสีหน้าแช่มชื่น ราวกับเรื่องราวเมื่อคืนมิได้เกี่ยวข้องอันใดกับตนแม้แต่น้อยเดินตามหลังเขามาติด ๆ คือชายชราผมเผ้ารุงรัง ยาจกเมามาย ที่เดินโซซัดโซเซพร้อมไหสุราในมือ และชายร่างยักษ์สูงใหญ่อย่างต้าฮุยทว่าสภาพของต้าฮุยในวันนี้ชวนให้ผู้พบเห็นต้องกลั้นขำ เพื่อให้ดูกลมกลืนกับมนุษย์ตามความต้องการของนายน้อย ราชันย์หมาป่าผู้ยิ่งใหญ่จำต้องสวมชุดพ่อบ้านสีดำรัดรูป รัดจนเสื้อผ้าแทบปริ เนื้อตัวที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามดูอึดอัดขัดตา ใบหน้าคมเข้มถมึงทึงตลอดเวลาเพราะความรำคาญ ทำให้เขายิ่งดูเหมือนองครักษ์ทมิฬผู้โหดเหี้ยมที่พร้อมจะหักคอใค

“ส่วนต้าฮุย เจ้าไปป่าวประกาศเรียกลูกค้ามา"“เรียกลูกค้า” ต้าฮุยเลิกคิ้ว “นายน้อย คนเมืองหลวงหวาดกลัวตึกร้างนี่จะตาย เล่าลือกันว่ามีผีที่ดุร้ายมาก ใครมันจะกล้าเข้ามา”ฉืออั้นจิ่วสะบัดพัดจีบ กางม้วนกระดาษแผ่นใหญ่ที่เขียนด้วยพู่กันจีนตัวบรรจงออกมาแปะที่หน้าประตู ข้อความในกระดาษเขียนว่า “ฉลองเปิดหอโอสถเถาหยวนสามวันแรก ตรวจรักษาอาการเจ็บป่วยโดยไม่คิดมูลค่าแม้แต่แดงเดียว พร้อมแจกโอสถสมานแผลทองคำให้ผู้ยากไร้คนละหนึ่งขวด”“ของที่ได้มาเปล่า ๆ ย่อมดึงดูดผู้คนได้เสมอ” ฉืออั้นจิ่วยิ้มกริ่ม “มนุษย์นั้นมีความโลภและความตระหนี่ถี่เหนียวเป็นพื้นฐาน ต่อให้เป็นบ้านผีสิง หากมีของดีแจกให้เปล่า พวกเขาก็จะแห่กันมาดุจแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ”และเป็นดังที่คาดการณ์ เพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ข่าวเรื่องรักษาโดยไม่รับเงินก็แพร่สะพัดไปทั่วตลาด ชาวบ้านร้านตลาด คนยากคนจน หรือแม้แต่จอมยุทธ์พเนจรที่บาดเจ็บ ต่างเริ่มมาชะโงกหน้ามองดูด้วยความสนใจระคนสงสัย“รักษาไม่คิดเงินจริงหรือ”“แต่ที่นี่มันตึกผีสิงนะ เข้าไปแล้วจะได้กลับออกมาหรือไม่”“พวกเจ้าดูสิ ชายร่างยักษ์สองคนที่ยืนเฝ้าประตู น่ากลัวยิ่งนัก”ในขณะที่ฝูงชนกำลังลังเล เสี

“ข้ารู้” ฉืออั้นจิ่วรินชาให้ศิษย์ “พวกแมลงวันที่เสียผลประโยชน์ ย่อมต้องบินมาตอมเป็นธรรมดา”“ข้าเกรงว่าพวกมันจะใช้วิธีสกปรกวิถีชาวยุทธ์มาจัดการท่าน” จ้าวเฟิ่งเทียนกำหมัดแน่น “ข้าจึงนำ ‘ป้ายหยกมังกร’ มามอบให้ท่าน หากเกิดเหตุฉุกเฉิน ท่านสามารถใช้ป้ายนี้สั่งการกองทหารรักษาเมืองได้ทันที”ฉืออั้นจิ่วมองป้ายหยกในมือจ้าวเฟิ่งเทียน แล้วส่ายหน้าเบา ๆ “เก็บไว้เถิดศิษย์ข้า เจ้าอย่าลืมว่าข้าเป็นเพียงชาวนาที่บังเอิญรู้วิชาแพทย์เท่านั้น จะไปสั่งการทหารหลวงได้อย่างไร อีกอย่าง” ดวงตาของฉืออั้นจิ่วเป็นประกายวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง“ดูเหมือนว่า แขกที่เจ้ากังวล จะมาถึงเร็วกว่าที่คิดเสียแล้ว”ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บสิ้นคำกล่าว บรรยากาศรอบหอโอสถเถาหยวนพลันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เสียงฝีเท้าแผ่วเบานับสิบสายดังขึ้นบนหลังคาและตรอกซอกซอยรอบร้าน เงาร่างในชุดรัดรูปสีม่วงเข้มจำนวนมากกระโดดลงมาปิดล้อมอาคารไว้ทุกทิศทาง กลิ่นเหม็นคาวคลุ้งของสัตว์มีพิษโชยมาตามลม จนต้นไม้ประดับหน้าร้านเริ่มเหี่ยวเฉาลงทันตาเห็น“พรรคเบญจพิษ” จ้าวเฟิ่งเทียนขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืนทันที มือคว้าไปที่กระบี่ข้างเอว “บังอาจนัก กล้าบุกรุกเขตเมืองหลวงเยี่ยงนี้

“ขอรับ” ต้าฮุยรับคำอย่างดีใจ รีบหนีจากโต๊ะบัญชีที่น่ากลัวยิ่งกว่าสนามรบส่วนที่หน้าประตูร้าน ต้าเฮย ราชันย์หมีขนเหล็กยืนกอดอกนิ่งสนิทดุจขุนเขาไท่ซาน ร่างกายสูงใหญ่สีดำทมิฬแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เขาไม่ต้องเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว เพียงแค่ใช้ดวงตาไร้อารมณ์จ้องมอง ลูกค้าที่คิดจะแซงหรือโวยวายก็พากันเข่าอ่อน ทรุดลงไปกองกับพื้น หรือไม่ก็รีบยัดเงินใส่มือต้าฮุยแล้ววิ่งหนีไปทันที“ระเบียบวินัยดีเยี่ยม” ฉืออั้นจิ่วพยักหน้าพึงพอใจ “ต้าเฮยช่างมีพรสวรรค์ด้านการต้อนรับจริง ๆ”ทว่า ความสงบสุขท่ามกลางความวุ่นวายย่อมอยู่ได้ไม่นาน เสียงร้องไห้โหยหวนดังระงมแทรกเสียงผู้คนดังมาแต่ไกล“ฮือ ๆ ๆ ๆ ท่านพ่อ ท่านพ่อตายตาไม่หลับ”“ฆาตกร หอโอสถเถาหยวนนี้มันคือร้านขายยาพิษ คืนชีวิตบิดาข้ามา”ฝูงชนที่กำลังมุงซื้อยาแตกฮือออกเป็นสองฝั่ง เปิดทางให้ขบวนแห่ศพเคลื่อนเข้ามา ชายฉกรรจ์สี่คนหามแคร่ไม้ไผ่ที่มีร่างไร้วิญญาณคลุมด้วยผ้าขาวเข้ามาวางโครมที่หน้าหอโอสถ ตามมาด้วยกลุ่มสตรีและบุรุษที่แต่งกายชุดไว้ทุกข์ ร้องห่มร้องไห้ปานจะขาดใจ และที่ยืนแสยะยิ้มอยู่ด้านหลังฝูงชนนั้นคือ หลงจู๊จาง แห่งหอโอสถสวรรค์ ที่วันนี้

ฉืออั้นจิ่วก้าวออกมาด้านหน้า ยกมือขึ้นเล็กน้อย เสียงเซ็งแซ่ของผู้คนพลันเงียบกริบลงทันตา “เรียนแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน” น้ำเสียงของเขากังวานใส เปี่ยมด้วยพลังวัตรที่ส่งไปถึงหูทุกคนอย่างชัดเจน “ข้าพเจ้า ฉืออั้นจิ่ว เจ้าของหอโอสถเถาหยวน รู้สึกซาบซึ้งในเมตตาจิตที่ทุกท่านมารอคอยกันอย่างเนืองแน่นเยี่ยงนี้”“เพื่อให้เกิดความยุติธรรมแก่ทุกฝ่าย วันนี้ทางร้านจะเปิดประมูลป้ายหยกเถาหยวนรุ่นแรก จำนวนจำกัดเพียงห้าสิบป้ายเท่านั้น ผู้ที่ครอบครองป้ายนี้ จะได้รับสิทธิ์ในการซื้อโอสถต่อชะตาและยาอายุวัฒนะเป็นลำดับแรก ทั้งยังได้รับการตรวจรักษาจากข้าพเจ้าเป็นกรณีพิเศษ”“ราคาเริ่มต้นที่ หนึ่งหมื่นตำลึงทอง”สิ้นเสียงประกาศ ฝูงชนต่างฮือฮา ตาลุกวาวด้วยความโลภ “ข้าเอา ข้าให้หนึ่งหมื่นห้าพันตำลึงทอง” เศรษฐีพุงพลุ้ยเจ้าของกิจการค้าข้าวตะโกนสวนขึ้นมาทันที ชูถุงเงินใบใหญ่ขึ้นเหนือหัว “หมื่นห้าพัน กระจอกนักข้าให้สองหมื่น ข้าต้องการยารักษาโรคปวดหลังของท่านแม่ข้า” ขุนนางกรมโยธาเกทับ “หลีกไป พวกเจ้ามันพวกเบี้ยน้อย ข้าให้สามหมื่นตำลึงทอง ข้าจะเอาไปฝากท่านพ่อตา”บรรยากาศการประมูลดุเดือดเลือดพล่านยิ่งกว่าสนามรบ เหล่าคหบดีต่า