All Chapters of ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง: Chapter 21 - Chapter 30

ฮั่วเหลียนเฉิงกัดฟันพูด "ต่อให้ล้างสะอาดแค่ไหน มันก็ยังเหม็นอยู่ดี!"ซูว่านอิงไม่สนใจเขา หยิบอาหารขึ้นมาแล้วเดินจากไปฮั่วเหลียนเฉิงถูกทิ้งไว้ตรงนั้น เขาเดินจากไปอย่างโกรธจัด ฮึ่ม! เขาจะไม่มีวันแตะอาหารจานนั้นเด็ดขาด ซูว่านอิงเดินไปที่ห้องครัว เตรียมกระดูกหมู แล้วเคี่ยวด้วยไฟอ่อนจากนั้นก็เริ่มทำเครื่องในหมู เริ่มจากล้างลำไส้ใหญ่หมูให้สะอาดด้วยน้ำสะอาดก่อน แล้วนำไปลวกในน้ำเดือดอีกครั้ง จากนั้นก็หยิบผักดองไปแลกกะหล่ำปลีดองกับป้าหลี่ สุดท้ายก็ไปที่สวนผักเพื่อเก็บพริกไว้ใช้ต่อ มื้อกลางวันครอบครัวฮั่วมีอาหารสองอย่างและน้ำแกงหนึ่งอย่างตามปกติ คือตุ๋นกะหล่ำปลี กับกะหล่ำปลีดองผัดไส้ใหญ่ และน้ำแกงกระดูกหมูเมื่อฮั่วเหลียนเฉิงนั่งลงและเห็นเครื่องในหมู เขารู้สึกคลื่นไส้ แม้จะไม่ได้กลิ่นแปลกๆ อย่างที่คิด แต่แค่คิดว่าเป็นเครื่องในหมูก็ทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้จนอยากอาเจียนออกมา เขากำลังจะถามนางว่าทำไมถึงนำอาหารจานนี้มาวางบนโต๊ะ แต่ก็ถูกขัดจังหวะโดยทานแม่ของเขาเสียก่อน"อาหารวันนี้หอมจัง! ให้ข้าเดาดูสิว่าเสี่ยวอิงทำอาหารอร่อยอันใด" แม่ฮั่วได้กลิ่นหอมของอาหารจานนี้อีกครั้งแล้วถามว่า"ใช่ไส้หมูหรือหรื

ซูว่านอิงอยากเลี้ยงไก่เพราะครอบครัวต้องกินเนื้ออยู่แล้ว จึงประหยัดกว่าการซื้อกินอยู่ตลอดเวลา นอกจากนี้ไก่ยังสามารถออกไข่ได้เท่านี้ก็จะมีไข่กินซูว่านอิงขอไก่จากป้าหลี่สักสองสามตัว แล้วก็ล้อมรั้วกั้นบริเวณหลังบ้านไว้เพื่อเลี้ยงไก่ โชคดีที่ซือซือมาช่วย ไม่งั้นนางคงทำคนเดียวไม่ได้แน่เมื่อคืนที่ผ่านมา ซูว่านอิง เปิดหนังสือ “นู๋เจี๋ย” (คำแนะนำสำหรับผู้หญิง) ขึ้นมาอ่าน และพบว่าเป็นตำราที่สอนหลักธรรมชีวิตแก่ผู้หญิง นางคิดว่าหนังสือเล่มนี้ครอบคลุมประเด็นความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและการแต่งงานได้ดี แต่การที่หนังสือเน้นย้ำให้ผู้หญิงต้องยอมจำนน ยอมตาม และให้ความสำคัญกับสามีเป็นอันดับแรก ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจและไม่เห็นด้วยกับมุมมองนี้ ซูว่านอิงวางหนังสือลงและไม่ได้อ่านอีกเลยต่อมานางหยิบ “บันทึกของโหลวหลาน” ขึ้นมาอ่าน และรู้สึกประทับใจในเนื้อหาทันทีหนังสือเล่มนี้บรรยายถึงขนบธรรมเนียมและผู้คนของโหลวหลาน อาณาจักรที่เจริญรุ่งเรืองซึ่งตั้งอยู่ในทะเลทรายทางตะวันตกเฉียงเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ชายแดนทางเหนือและทางใต้ ดึงดูดพ่อค้าให้มาเยือน ผู้คนจากหลากหลายเชื้อชาติมารวมตัวกันที่นั่น ก่อให้เกิดภาพแห่งความเ

เมื่อหลี่หมิงจื้อเห็นซูหรูอี้ที่ร่างกายมอมแมม เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเป็นหญิงสาวที่เขาคิดถึง ซูหรูอี้เล่าถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น โดยตัดส่วนที่นางทำให้หลินผิงหมดสติแล้วหันกลับมาฟาดเขาจนตายออกไป บอกเพียงว่านางเพลังมือฆ่าหลินผิงขณะป้องกันตัวหลังจากได้ยินดังนั้น หลี่หมิงจื้อก็รู้สึกตกใจ โกรธ กลัว โล่งใจ และปวดใจอย่างที่สุด เขาอยากจะฉีกหลินผิงเป็นชิ้นๆเขากอดคนรักไว้ คางพาดบนศีรษะของนาง ลูบหลังของนางเบาๆ เขาปลอบนาง “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ข้าอยู่นี่...”เมื่อเห็นว่าซูหรูอี้เริ่มรู้สึกตัวขึ้นบ้าง เขาจึงพูดว่า “เจ้าต้องจำสิ่งที่ข้าบอกไว้นะ เมื่อคืนเจ้าไม่ได้เจอใครเลยและยังนอนอยู่ในห้องอีกต่างหาก ไม่เคยได้คุยกับหลินผิง ไม่เคยมาหาข้าเลย จำได้หรือไม่”ซูหรูอี้ได้ยินคำพูดของลูกพี่ลูกน้อง ดูเหมือนจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น “ลูกพี่ลูกน้อง อย่า...”หลี่หมิงจื้อขัดขึ้นมา “เจ้าไม่ได้ทำอันใดผิด เป็นหลินผิงนั่นแหละที่ผิด! เชื่อข้าสิ ข้าจะจัดการเอง ไม่มีอันใดเกิดขึ้น เชื่อข้า”หลี่หมิงจื้อซื้อชุดให้ซูหรูอี้และจ้างรถม้าพาไปส่งยังจุดใกล้หมู่บ้าน เขาให้เงินคนขับรถม้าและให้เก็บเป็นความลับ จากนั้นเขาก็บอกให้ซูหรูอี้

ฮั่วเหลียนเฉิงก็รู้สึกว่าสถานการณ์ซับซ้อนขึ้นเช่นกัน เขาและหลี่หมิงจื้ออยู่ในห้องขังเดียวกันในเช้าวันนั้น และเมื่อได้ยินว่ามีคนมาตามหา เขาก็รีบกลับบ้านโดยไม่ขออนุญาตด้วยซ้ำ เขาสงสัยว่าเหตุการณ์นี้น่าจะเกี่ยวข้องกับคนที่มาในวันนั้น ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน ฮั่วเหลียนเฉิงเชื่อว่าหลี่หมิงจื้อเป็นคนใจเย็นมาก เป็นคนที่จะไม่ทำลายชีวิตตัวเองเพียงเพราะความโกรธที่พลุ่งพล่านชั่วขณะแต่ฮั่วเหลียนเฉิง ไม่เคยชอบยุ่งเรื่องของผู้อื่น แม้ว่าทั้งเขาและหลี่หมิงจื้อจะพักอยู่ห้องเดียวกัน แต่พวกเขาก็ไม่ค่อยลงรอยกัน และมิตรภาพของพวกเขาก็ไม่ได้ลึกซึ้งนัก ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากหลี่หมิงจื้อได้สารภาพไปแล้ว เขาจึงไม่จำเป็นต้องสนใจในเรื่องนี้วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และวันนี้ นักเรียนใหม่คนหนึ่งเดินทางมาถึงโรงเรียนจุนซาน นามสกุลของนักเรียนใหม่คือ อู๋ และชื่อจริงของเขาคือ ฉี เขาไม่ได้รับการตอบรับจากการสอบเข้าประจำปีของโรงเรียน ว่ากันว่าพ่อของเขาเป็นเพื่อนเก่าของอาจารย์ใหญ่ และเมื่อเขามาถึง อาจารย์ใหญ่ได้จัดการสอบให้เขาเป็นการส่วนตัว ความรู้ของเขาได้รับการยอมรับจากอาจารย์หลายคนของโรงเรียน

ระหว่างทางกลับ หมออดถอนหายใจในใจไม่ได้ว่า เด็กสาวคนนี้ดูธรรมดา แต่นางกลับมีกิริยามารยาทที่สุขุมเยือกเย็น ซึ่งแตกต่างจากผู้หญิงในหมู่บ้านมาก ครอบครัวนี้โชคดีที่มีลูกสะใภ้ที่แสนดีเช่นนี้หลังจากซูว่านอิงกลับมา นางก็ให้เงินป้าหลี่เป็นค่าน้ำชาและของขวัญขอบคุณที่ช่วยไปตามหมอ ป้าหลี่ปฏิเสธอยู่พักหนึ่งสุดท้ายถึงได้ยอมรับเงินไปเมื่อซูว่านอิงเข้าไปในห้องของแม่สามี แม่สามีก็เพิ่งตื่น เมื่อแม่ฮั่วได้ยินเรื่องราวในคืนนั้น ความรักที่แม่มีต่อลูกสะใภ้ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น นางกุมมือซูว่านอิงเอาไว้แน่นพลางพูดว่าว่า "ต้องขอบคุณเสี่ยวอิงที่ช่วยชีวิตแม่เอาไว้ หาไม่แล้วแม่คงตายไปแล้ว"ซูว่านอิงยิ้มและตอบว่า "เป็นโชคดีของท่านแม่ที่รอดพ้นเรื่องร้ายๆมาได้ ต่อไปนี้ก็จะมีแต่เรื่องดีๆท่านแม่สบายใจได้เลยเจ้าค่ะ ท่านหมอบอกว่าอาการป่วยของท่านแม่เป็นแค่อาการเล็กๆน้อยๆเท่านั้น อีกไม่กี่วันท่านแม่จะหายดี"นางไม่ได้ตั้งใจจะบอกความจริงกับน้องสามีหรือกับแม่สามี เพราะซือซือยังเด็กมาก การรู้ความจริงนี้ยิ่งทำให้ท่านแม่กังวลมากขึ้นไปอีก"ซือซือเจ้าอยู่ดูแลท่านแม่ที่บ้านให้ดี เดี๋ยวข้าจะไปซื้อยามาในเมืองหย่งโจว แล้วจะรีบ