All Chapters of ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง: Chapter 51 - Chapter 60

"พี่ชายของเจ้าเป็นพี่ชายแท้ ๆ หรือไม่""แน่นอน พี่ชายคนรองเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของซูเฉียน พี่ชายคนรองปฏิบัติต่อซูเฉียนเป็นอย่างดีและให้เงินซูเฉียน" ซูเฉียนดูไม่พอใจกับคำถามของซูว่านอิงมากเมื่อได้ยินเช่นนี้ ซูว่านอิงก็รู้ว่าซูเฉียนมีใจให้พี่ชายคนรองอย่างลึกซึ้ง นางจึงลดน้ำเสียงลง "คือข้าหมายความว่าเจ้ากับพี่ชายคนรองของเจ้าเกิดจากแม่เดียวกันใช่หรือไม่"ซูเฉียนดูเหมือนจะคิดอะไรออก เสียงแหบพร่า น้ำตาเอ่อคลอ เขาพูดว่า "เปล่า ท่านแม่ของซูเฉียนเสียชีวิตไปนานแล้ว"ดูเหมือนว่านางจะเดาถูก ซูว่านอิงพูดต่อ "แล้วแม่ของซูเฉียนทิ้งจุ่ยเซียนโหลวไว้ให้ซูเฉียนใช่ไหม"ครั้งนี้ซูเฉียนเงียบ พยักหน้าเบา ๆ ซูว่านอิงสัมผัสได้ถึงแผนการร้ายที่ซ่อนอยู่ในทันทีและลังเลว่าควรจะถามต่อหรือไม่ในที่สุดเหตุผลของนางก็เปลี่ยนไปเป็นความอยากรู้อยากเห็น "เล่าเรื่องวัยเด็กของเจ้าให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่ ถ้าเจ้าไม่มีความสุขก็ไม่ต้องเล่าก็ได้"จากคำพูดที่เลื่อนลอยของคนโง่ ซูว่านอิงจินตนาการถึงละครชีวิตขึ้นมา พ่อของซูเฉียนเป็นนักปราชญ์รูปงาม ส่วนแม่ของเขาเป็นหญิงสาวผู้สันโดษ เกิดในตระกูลพ่อค้าผู้มั่งคั่งในหย่งโจวในฐานะลูกสาวคนเด

“ท่านแม่” ซูว่านอิงร้องเรียก หลี่เหนียงหันกลับไปเห็นซูว่านอิงหิ้วตะกร้าอยู่ นางเหลือบมองเนื้อในตะกร้า สีหน้าของนางเปลี่ยนไป แต่นางก็รีบหลบสายตา ยิ้มและพูดกับซูว่านอิงว่า“เสี่ยวอิง ลูกซื้อผักมาเยอะเลย”ซูว่านอิงคิดว่าน้ำเสียงของท่านแม่ฟังดูแปลก ๆ เล็กน้อย“ท่านแม่เจ้าคะ เข้าไปข้างในก่อนเจ้าค่ะ มีอะไรจะพูดก็ให้เข้าไปพูดกันข้างในบ้าน”ซูว่านอิงเดินนำหน้าเข้าไปในบ้าน หลี่เหนียงเดินตามหลังนางไปติด ๆ เมื่อเข้าไปแล้ว หลี่เหนียงก็มองผังบ้านแล้วถอนหายใจนางไม่คิดเลยว่าฮั่วเหลียนเฉิงหลังจากที่สอบได้อันดับหนึ่งแล้ว จะมีเงินซื้อบ้านที่ใหญ่โตและสวยงามเช่นนี้ในเมืองหย่งโจวได้ เขาคงกินดีอยู่ดีแน่ ๆ หลี่เหนียงจำได้ว่าเห็นซูว่านอิงถือตะกร้าผักอยู่ที่ประตู...“แม่สามีของเจ้าไม่อยู่บ้านรึ เหตุใดถึงไม่เห็นนางเลย” นี่เป็นสิ่งแรกที่หลี่เหนียงถามซูว่านอิงหลังจากที่พวกเขานั่งลง“ท่านแม่สามีรู้สึกไม่ค่อยสบาย ยังไม่ตื่นเลย”สุขภาพของแม่ฮั่วเป็นที่กังวลใจของตระกูลฮั่วมาโดยตลอด แม้ว่าอาการจะดีขึ้นบ้างหลังจากย้ายมาเมืองหย่งโจวและได้รับการรักษาจากหมอชื่อดังอย่างหมอฉิน แต่แม่สามีกลับมีไข้สูงเมื่อไม่กี่วันก่อน ถึงแ

หลังจากที่หลี่เหนียงเดินออกจากประตูบ้านตระกูลฮั่ว ซูว่านอิงก็เดินตามหลังไปอย่างเงียบ ๆ ซูว่านอิงรู้สึกสับสนมากว่าทำไมท่านแม่ของนางถึงไม่ยอมพูดถึงบ้านของพวกเขา และท่าทางของท่านแม่ก็แปลกมากเช่นกัน นางจึงตัดสินใจค้นหาคำตอบหลังจากเดินตามหลี่เหนียงไปสักพัก ซูว่านอิงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ นี่ไม่ใช่เส้นทางไปบ้านไอ้โง่นั่นเหรอ ท่านแม่กับคนอื่น ๆ อยู่ในตระกูลซูหรือเปล่า ไม่ ไม่ควรเป็นแบบนั้น พวกเขาจะเกี่ยวข้องกับตระกูลซูได้เยี่ยงไรจนกระทั่งซูว่านอิงเห็นหลี่เหนียงก้าวเข้าประตูหลังของตระกูลซู นางจึงมั่นใจว่าซูหรูอี้และคนอื่น ๆ อาศัยอยู่ในตระกูลซูจริง ๆ ซูว่านอิงจำได้ว่าซูเฉียนเคยบอกนางมาก่อนว่าแม่เลี้ยงของเขามีน้องสาวที่เป็นพระสนมในวัง ซูว่านอิงเชื่อมโยงการเลือกคัดเลือกของซูหรูอี้กับตระกูลซูได้อย่างคร่าว ๆซูว่านอิงหันกลับไปและอยากจะกลับบ้าน แต่เมื่อนางหันกลับไป ซูว่านอิงก็เห็นใบหน้าผี นางกลัวจนแทบจะร้องไห้ออกมา เมื่อรู้สึกตัวก็เห็นว่าเป็นซูเฉียน ไอ้โง่คนนั้น"พี่ว่านอิง มองอะไรอยู่หรือ" ใบหน้าของซูเฉียนเต็มไปด้วยฝุ่นผงมากกว่าเดิม ทำให้เขาดูเหมือนผีมากยิ่งขึ้นซูว่านอิงรู้สึกหวาดกลัวกับรู

"ลุกขึ้นมากินอะไรสักหน่อยเถอะ”ฮั่วเหลียนเฉิงวางอาหารลงบนโต๊ะแล้วเดินไปที่เตียง “ไม่ล่ะ” ซูว่านอิงส่ายหัว “ข้าไม่หิว” นางไม่รู้สึกอยากอาหารเลย ฮั่วเหลียนเฉิงนั่งลงที่หัวเตียงแล้วถาม “ยังเจ็บอยู่หรือไม่” “ข้าดื่มน้ำน้ำตาลทรายแดงแล้ว ตอนนี้ไม่เจ็บแล้ว” “เช่นนั้นก็ลุกขึ้นมากินอะไรสักหน่อย ถึงจะไม่หิวก็กินน้ำแกงอุ่น ๆ ก็พอแล้ว ถ้าเกิดหิวจะทำให้เจ้ารู้สึกไม่สบายตัวมากขึ้น”เสียงของฮั่วเหลียนเฉิงเบาลงกว่าปกติ แต่ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ซูว่านอิงกำลังจะปฏิเสธ แต่เขาก็พูดว่า “ถ้าเจ้าลุกไม่ไหวข้าสามารถป้อนเจ้าได้” ฮั่วเหลียนเฉิงบอกว่าจะป้อนอาหารให้นางหรือ ซูว่านอิงรู้สึกว่ามันฟังดูแปลก ๆ เล็กน้อย จึงตัดสินใจทำเอง นางตัดสินใจลุกจากเตียงมากินข้าวด้วยตัวเอง ความเจ็บปวดนั้นกินเวลานานจนนางรู้สึกไม่มั่นคง ฮั่วเหลียนเฉิงเอื้อมมือไปช่วย แต่ซูว่านอิงเอื้อมมือไปจับเสาเตียงเพื่อลุกจากเตียงฮั่วเหลียนเฉิงดึงมือกลับอย่างเงียบ ๆ ซูว่านอิงดื่มน้ำแกงเข้าไป ท้องของนางรู้สึกอุ่นสบาย ความอยากอาหารกลับมาแล้ว นางจึงกินอาหาร ฮั่วเหลียนเฉิงนั่งลงข้าง ๆ ซูว่านอิง มองนางกิน ซูว่านอิงเหนื่อยล้าจากความเจ็บปวดจนมองข้าม

นางไม่เคยบอกใครว่าขนมชิ้นนี้ชื่อเค้กชาเขียว มีเพียงผู้ที่เดินทางมาจากยุคปัจจุบันเท่านั้นที่จะรู้จักชื่อนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ซูว่านอิงยังมีฝีมือการปักผ้าสามมิติสมัยใหม่ แต่ดูเหมือนนางจะไม่ใช่คนยุคปัจจุบัน เหลือเพียงความเป็นไปได้เดียว ฮูหยินซู ครุ่นคิดและถามว่า"ผู้ใดเป็นคนบอกชื่อขนมชิ้นนี้ให้เจ้า และผู้ใดสอนการปักผ้าอันวิจิตรบรรจงให้เจ้าหรือ"ซูว่านอิงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "นี่ไม่ใช่เค้กชาเขียวหรอกหรือเจ้าคะ" นางสังเกตเห็นว่าท่านฮูหยินซูขมวดคิ้วกับคำพูดของนาง จึงพูดต่อ "ข้าตกน้ำเมื่อปีที่แล้ว แล้วหัวฟาดพื้นจำอะไรไม่ได้เลย ได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วยเถิด ฮูหยิน"เมื่อได้ยินเช่นนี้ ท่านฮูหยินซูก็จมดิ่งสู่ห้วงความคิดอีกครั้งซูว่านอิงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่แน่ใจว่าจะพูดอะไรต่อไปดี และไม่แน่ใจว่าฮูหยินซูพอใจคำตอบของนางหรือไม่ ทันใดนั้น ซูว่านอิงก็ได้กลิ่นไหม้..."อ๊ะ !" นางร้องออกมา รีบวิ่งไปที่เตา เปิดฝาหม้อดูก็พบว่ามันปกติดี มีเพียงข้าวที่ก้นหม้อที่เสียหาย ส่วนข้าวที่อยู่ด้านบนยังกินได้ นางจึงพูดว่า"ไม่เป็นไร ยังกินได้" นางไม่ได้ยินเสียงตอบกลับใด ๆ จึงหันไปเห็นฮูหยินซูยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ซูว่