All Chapters of ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง: Chapter 121 - Chapter 130

“คำพูดที่เคยเขียนไว้ วาจาที่เคยเอ่ยปาก บอกว่าจะให้ลบล้างทิ้งไปก็ทำได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ” แล้วการรอคอยอย่างทรมานตลอดสามปีของนางล่ะ มันมีความหมายอันใดกัน? ทุกครั้งที่เขาตอบจดหมายกลับมา นางเฝ้าตั้งตารอคอยจดหมายฉบับต่อไปแทบจะในวินาทีถัดมา เมื่อได้รับจดหมาย นางก็ค่อยๆ แกะซองออกอย่างทะนุถนอม อ่านตัวอักษรทุกตัวอย่างตั้งใจ ทว่าในเนื้อความเหล่านั้น กลับไม่มีแม้แต่คำเดียวที่เขียนถึงนาง ตลอดสามปีที่ผ่านมา นางต้องวนเวียนอยู่กับความรู้สึกคาดหวัง ผิดหวัง แล้วก็กลับมาคาดหวังใหม่อีกครั้ง ทั้งๆ ที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าเขาจงใจเมินเฉย แต่นางก็ยังอดไม่ได้ที่จะแอบหวัง จนกระทั่งจดหมายฉบับนั้นเมื่อสามปีให้หลัง ได้มาพังทลายความหวังทั้งหมดของนางลงจนย่อยยับน้ำเสียงที่เย็นชาของซูว่านอิง ทำให้ความหวาดกลัวเริ่มเกาะกินหัวใจของฮั่วเหลียนเฉิง “เมื่อสองปีก่อน ศึกชิงบัลลังก์ระหว่างองค์ชายรองและฮ่องเต้องค์ปัจจุบันยังไม่มีผู้ใดรู้ผลแพ้ชนะที่แน่ชัด ในเมื่อข้าเลือกที่จะสวามิภักดิ์ต่อฮ่องเต้ ย่อมหมายความว่าข้าได้นำชีวิตและอนาคตของครอบครัวไปแขวนไว้บนเส้นด้ายแล้ว ส่วนพี่สาวของเจ้าก็เป็นที่โปรดปรานขององค์ชายรอง หากพวกเราแยกทา

เขาเบนสายตากลับมาสบตากับนาง นัยน์ตาที่เคยลึกล้ำและเงียบสงบดุจผืนน้ำลึก บัดนี้กลับฉายแววซับซ้อนยากจะคาดเดา ประกายความรักอันลึกซึ้งทอแสงวาบผ่าน ทว่าลึกลงไปกลับซ่อนเร้นความปวดร้าวและโศกเศร้าที่ไม่อาจปกปิดไว้ได้ ความรู้สึกนานัปการที่อัดแน่นอยู่ในดวงตาคู่นั้น พุ่งตรงเข้ากระแทกใจนางอย่างจังซูว่านอิงทนรับสายตาเช่นนั้นไม่ไหว จึงจำต้องเบือนหน้าหนี เขาหยิบเตาพกอุ่นมือขึ้นมา ยัดใส่มือนางอย่างเงียบๆ โดยไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดผ่านไปครู่หนึ่ง รถม้าก็แล่นหลุดพ้นจากย่านการค้าที่จอแจ เสียงโหวกเหวกโวยวายค่อยๆ เลือนหายไป ความเงียบงันภายในรถม้ากลับทำให้นางรู้สึกอึดอัดชอบกล ซูว่านอิงพยายามจะหาเรื่องชวนคุยเพื่อทำลายบรรยากาศที่น่ากระอักกระอ่วนนี้ ทว่าเพิ่งจะอ้าปากพูดไปได้แค่สองสามคำ เขาก็พูดตัดบทขึ้นมาเสียดื้อๆ ราวกับไม่อยากจะสนทนากับนางให้มากความ หรือว่าเขาจะโกรธนางกันนะ?ปกติแล้วฮั่วเหลียนเฉิงแทบจะไม่เคยแสดงอารมณ์โกรธเกรี้ยวให้ใครเห็น เขามักจะเก็บงำความรู้สึกไว้ในใจเงียบๆ เวลาที่รู้สึกไม่สบอารมณ์ เขาก็มักจะขลุกตัวอยู่ในห้องหนังสือ เอาแต่เขียนพู่กันระบายอารมณ์จนกระดาษหมดไปเป็นปึกๆ ความหงุดหงิดในใจจึงจะค่อย

นี่เป็นครั้งแรกที่นางถูกจูบอย่างเร่าร้อนถึงเพียงนี้ ร่างกายของนางอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรง สองมือพยายามผลักไสแผงอกกว้างของเขาอย่างสุดกำลัง ทว่าก็ไร้ผล ด้วยความร้อนใจ นางจึงตัดสินใจกัดริมฝีปากของเขาอย่างแรง จนกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปากในที่สุดฮั่วเหลียนเฉิงก็ยอมผละริมฝีปากออก เขาจ้องมองนางด้วยนัยน์ตาที่แดงก่ำราวกับสัตว์ป่า แววตาดุดันและบ้าคลั่งของเขาทำให้นางรู้สึกหวาดหวั่นจนตัวสั่นทว่าวินาทีต่อมา เขาก็ซุกหน้าลงซอกไซ้ริมฝีปากไปตามลำคอระหงของนาง ขบเม้มดูดดุนจนเกิดเป็นรอยรักสีแดงช้ำเป็นจ้ำๆ ซูว่านอิงพยายามดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต ทว่าก็ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการของเขาได้ สุดท้ายนางจึงต้องยอมแพ้ ปล่อยให้เขาซุกไซ้ดูดดึงผิวเนื้อของนางตามอำเภอใจ นางพยายามกลั้นเสียงครางกระเส่าที่น่าอับอายไว้สุดฤทธิ์ กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ภายในห้องจึงหลงเหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบา และเสียงหอบหายใจอันหนักหน่วงของคนทั้งสองสายลมหนาวพัดกระหน่ำอยู่ภายนอก หน้าต่างที่ปิดไม่สนิทดีนักส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นระยะ ฮั่วเหลียนเฉิงจัดแจงเสื้อผ้าบนร่างให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวลงจากเตียงไปปิดหน้าต่างให้สนิท รอยแผลที่ริ

ซือซือเดินตามหลังซูว่านอิงลงจากรถม้า พอเข้าไปในห้องด้านในและถอดหมวกคลุมหน้าออก ก็เผยให้เห็นรอยฟกช้ำดำเขียวบริเวณหางคิ้วและหางตา ซ้ำยังมีรอยข่วนสีแดงเป็นทางยาวหลายรอยบริเวณรอยต่อระหว่างลำคอกับปลายคางซูว่านอิงค้นหายาลดอาการบวมและสลายรอยฟกช้ำบนตู้ยาของซือซือที่เต็มไปด้วยขวดยาวางเรียงราย ปกติแล้วซือซือชอบหมกมุ่นอยู่กับการปรุงยาพวกนี้ ยาในตู้ล้วนเป็นยาที่นางลงมือปรุงเองตามตำราแพทย์ทั้งสิ้น“พี่สะใภ้ ตู้ชั้นที่สาม ขวดเล็กๆ สีแดงชาดขวดที่ห้าจากริมสุดนั่นแหละเจ้าค่ะ”เมื่อเปิดฝาออก กลิ่นสมุนไพรเข้มข้นก็โชยเตะจมูก ซูว่านอิงป้ายเนื้อยาออกมาเล็กน้อยแล้วค่อยๆ ทาลงบนบาดแผลของซือซือ“ซี๊ดดด”บริเวณที่บวมแดงมีรอยถลอกเล็กๆ พอสัมผัสโดนเนื้อยาที่เย็นเฉียบและแสบสัน ความเจ็บปวดก็แล่นจี๊ดขึ้นมาทันที“ทีตอนนี้ล่ะมารู้สึกเจ็บ แล้วตอนอยู่ที่สนามม้า ทำไมถึงได้ใจร้อนวู่วามปานนั้นเล่า”ซือซือกัดฟันข่มความเจ็บ พลางสบถด่าด้วยความเคียดแค้นไม่ได้รับความเป็นธรรม “พวกลูกผู้ดีเสเพลพวกนั้น อาศัยบารมีตระกูลตัวเองมาทำตัวกร่าง รังแกเกี้ยวพาราสีหญิงสาวชาวบ้าน แถมยังมาด่าว่าข้าแส่ไม่เข้าเรื่อง หาว่าข้าเป็นแค่หมอหญิงต่ำต้อยท

ฤดูวสันต์ ฤดูกาลแห่งสรรพสิ่งที่ฟื้นคืนชีพ หิมะบนหลังคาเริ่มละลาย ต้นไม้เริ่มผลิใบอ่อน ในที่สุดคดีกบฏขององค์ชายรองก็มีบทสรุปผู้ที่มีส่วนร่วมสำคัญในคดีกบฏขององค์ชายรองล้วนถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยการแล่เนื้อถลกหนัง ส่วนผู้ที่เหลือล้วนถูกเนรเทศไปยังชายแดน ทว่าด้วยความพยายามไกล่เกลี่ยช่วยเหลือของฮั่วเหลียนเฉิง ซูหรูอี้จึงรอดพ้นจากโทษประหารชีวิต และถูกตัดสินให้เพียงแค่เนรเทศไปชายแดนเหนือเท่านั้นข่าวนี้แพร่สะพัดกลับไปถึงเมืองหย่งโจว หลี่เหนียงเสียใจอย่างหนักจนถึงขั้นสลบไป ซูหรูอี้คือบุตรสาวที่นางรักและทะนุถนอมมากที่สุด เมื่อต้องมาตกระกำลำบากเช่นนี้ นางย่อมไม่อาจทำใจยอมรับได้ หัวใจของนางเจ็บปวดเจียนตาย นางหลงลืมคำเตือนของซูว่านอิงที่เคยกำชับให้เก็บตัวเงียบๆ ไปจนสิ้น นางไม่สนแม้กระทั่งเสียงห้ามปรามของบิดาซู หอบหิ้วเถียนเถียนเดินทางเข้าเมืองหลวงมาหาซูว่านอิง คุกเข่าร้องห่มร้องไห้น้ำตาอาบหน้าอยู่เบื้องหน้านาง“ว่านอิงเอ๋ย ซูหรูอี้เป็นพี่สาวแท้ๆ ของเจ้านะ ดินแดนทางเหนืออันแสนทุรกันดารนั่นมีหิมะตกตลอดทั้งปี ไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้เลย พี่สาวของเจ้าไม่เคยต้องทนลำบากมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย นางจะไปทนรั