All Chapters of ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง: Chapter 11 - Chapter 20

วิธีการเป่าลมเข้าปาก ข้าจะหาวิธีตรวจสอบให้ วันนี้ข้ามีงานต้องทำมากมาย ข้าต้องขออภัยที่ไม่ได้ไปส่งเจ้า" ฮั่วเหลียนเฉิงเดินออกจากตระกูลซูกลับบ้านในใจของเขารู้สึกหนึกอึ้งหลังจากที่ฮั่วเหลียนเฉิงจากไป บ้านตระกูลซูก็เรียกซูหรูอี้มาพบ หลี่เหนียงซึ่งยืนอยู่ข้างๆ สามีของนางรู้สึกได้ถึงความโกรธของเขา นางจึงไม่กล้าพูดอันใด ปล่อยให้ซูต้าเฉียงซักถามลูกสาวเพียงคนเดียวซูต้าเฉียงมองซูหรูอี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย แล้วถามว่า "เมื่อเช้านี้เจ้าอยู่ที่ใดรึ""ท่านพ่อ เมื่อคืนข้าเป็นหวัดและรู้สึกไม่ค่อยสบาย ข้าจึงอยู่แต่ในบ้านและนอนหลับตลอดเวลา ข้าไม่ได้ออกไปที่ใดจนกระทั่งได้ยินเสียงคนเข้ามาเมื่อครู่นี้เอง" ซูหรูอี้ตอบด้วยเสียงสูงซูต้าเฉียงนึกขึ้นได้ว่าตอนที่พวกเขาเพิ่งเข้ามา เขาเห็นลูกสาวออกมาจากห้องในชุดใหม่ที่ดูง่วงนอน น้ำเสียงของเขาอ่อนลง แล้วพูดต่อว่า"เจ้าขอให้เสี่ยวเถียนไปพบฮั่วเหลียนเฉิงหรือ"" อันใดนะเจ้าคะ เหตุใดข้าต้องขอให้น้องสาวไปพบคุณชายฮั่วด้วยเจ้าคะ" ซูหรูอี้แสร้งทำสีหน้างุนงง ซูต้าเฉียงเห็นว่าซูหรูอี้ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องนี้ เขาจึงคิดว่าคงได้แต่ถามเสี่ยวเถียนว่าเกิดอันใดขึ้นกันแ

สิ่งที่หลี่เหนียงไม่รู้ก็คือ หลู่ ฮั่วเหลียนเฉิงไม่อยากเตรียมของขวัญหมั้นเช่นนี้ แต่เป็นคำพูดของท่ารนแม่ของเขาที่ทำให้เขาเปลี่ยนใจคืนก่อนที่เขาจะไปมอบของขวัญหมั้นให้ตระกูลซู แม่ของเขาเรียกเขาเข้ามาและมอบสร้อยข้อมือทองคำคู่หนึ่งให้เขา พร้อมกับบอกว่าเป็นของขวัญหมั้นของเขาฮั่วเหลียนเฉิงไม่พอใจ นั่นเป็นของขวัญที่ท่านย่าของเขามอบให้ท่านแม่ ผู้หญิงคนนั้นไม่คู่ควรกับของขวัญเหล่านั้น แม่ฮั่วรู้จักลูกชายดีที่สุด แม้จะตาบอด แต่หัวใจของเธอก็เข้มแข็ง เธอเข้าใจความขุ่นเคืองและความขุ่นเคืองของลูกชาย จึงแนะนำเขาว่า"เหลียนเฉิง ไม่ว่าซูว่านอิงจะทำอะไรในอดีต นางก็คือคนที่เจ้าจะใช้ชีวิตด้วย ไม่ว่าจะร่ำรวยหรือยากจน เมื่อนางแต่งงานเข้ามาในครอบครัวของเรา นางก็จะเป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัวเรา หากไม่นับการกระทำในอดีตของนาง เจ้าย่อมรู้ถึงสภาพการณ์ของครอบครัวเรา นางจะต้องทุกข์ทรมานอย่างแน่นอน เช่นเดียวกับเจ้า นางถูกเลี้ยงดูโดยพ่อแม่ ดังนั้นเจ้าต้องไม่เข้มงวดกับนางมากเกินไป จำไว้ นางคือภรรยาของเจ้า และเจ้าก็คือหนึ่งเดียว"ฮั่วเหลียนเฉิงฟังคำพูดของท่านแม่ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และเข้าใจความหมายของนาง ซูว่านอ

ซูว่านอิงนำน้ำชาไปยังห้องโถงกลาง พบว่าแม่ฮั่วได้นั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว ฮั่วเหลียนเฉิง เดินเข้ามาทันที และทันใดนั้น สมาชิกตระกูลฮั่วก็มาถึง ซูว่านอิงมองแม่ฮั่ว และในที่สุดก็รู้ว่าใครคือผู้ที่ถ่ายทอดความสง่าของฮั่วเหลียนเฉิง แม่ฮั่วกับฮั่วเหลียนเฉิงดูคล้ายกันมาก ทั้งคู่มีดวงตาเหมือนเหยี่ยวและจมูกโด่ง เสื้อผ้าของแม่ฮั่วทำจากผ้าเนื้อหยาบ ทำให้แม่ฮั่วมองดูแก่ไปนิดหน่อยนางนั่งตัวตรงพร้อมรอยยิ้ม ยังคงรักษากิริยามารยาทไว้ได้แม้มองไม่เห็นใคร แม่ฮั่วมีกิริยาท่าทางที่ค่อนข้างเรียบง่าย ซูว่านอิงรู้สึกประทับใจในความใจดีของนาง แม่ฮั่วถามอย่างอ่อนโยนว่า "ซูว่านอิงอยู่ที่นี่หรือไม่" ซูว่านอิงรีบตอบทันทีตอบว่า "อยู่เจ้าค่ะ ข้าขอโทษจริงๆ วันแรกที่มาที่นี่ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยยังมาสายอีกต่างหาก" แม่ฮั่วยิ้มจางๆ แล้วพูดว่า "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร วันนี้เป็นวันแรกของเจ้า เจ้ายังไม่ค่อยคุ้นเคยกับที่นี่ เดี๋ยวก็ชินไปเอง อีกอย่าง ในครอบครัวของเราไม่มีใครตื่นเช้าหรอก เจ้าไม่ต้องตื่นเช้าหรอกนะ เด็กๆ น่าจะนอนให้มากขึ้น" ซูว่านอิงคิดในใจว่า "แม่สามีคุยด้วยง่ายจริงๆ ตอนที่ยังอยู่กับบ้านตระกูลซู ถ้านอนตื่นสาย ท่านแม

ฮั่วเหลียนเฉิงและน้องสาวต่างมีสีหน้าที่แตกต่างกันออกไปขณะกินอาหารที่ซูว่านอิงทำ แม่ฮั่ววางตะเกียบลงบนจานนางยิ้มและชมว่า "เสี่ยวอิงทำอาหารวันนี้ใช่ไหม อร่อยมาก"ซูว่านอิงดีใจที่ได้ยินคำชมจากแม่สามี อาหารของตระกูลฮั่วไม่ดีเสมอมา ก่อนที่พวกเขาจะเสื่อมถอยลง พวกเขามีพ่อครัวที่บ้าน แต่นั่นก็นานมาแล้วต่อมาเมื่อแม่ฮั่วยังสายตาดีอยู่ นางจึงเป็นคนทำอาหาร แต่ในฐานะลูกสาวคนโตของตระกูลนักปราชญ์ นางกลับไม่มีพรสวรรค์ด้านการทำอาหาร และอาหารก็ไม่น่ารับประทานต่อมาเมื่อนางสายตาเริ่มมองไม่เห็น ฮั่วซือซือจึงรับหน้าที่ทำอาหารแทน แต่นางยังเด็กและไม่มีใครสอน การทำอาหารของนางจึงแทบจะกินไม่ได้ครอบครัวฮั่วซึ่งไม่ได้ลิ้มรสอาหารที่แท้จริงมานานต่างรู้สึกยินดีและปลื้มปิติกับอาหารอันโอชะของซูว่านอิงบางคนถึงกับเงียบงัน แต่ก็กินอย่างเงียบๆซูว่านอิงรู้สึกภาคภูมิใจเมื่อเห็นว่าทุกคนกินอาหารที่เธอทำเสร็จแล้ว และนำจานไปล้างอย่างมีความสุขตลอดช่วงบ่ายและเย็นฮั่วเหลียนเฉิงมอบหมายงานมากมายให้นางทำอย่างไม่เกรงใจ แต่ละงานนางทำได้อย่างดีไร้ที่ติ ไร้ซึ่งความไม่พอใจใดๆ สิ่งนี้ทำให้เขาผู้ซึ่งพยายามกลั่นแกล้งนางรู้สึกพ่ายแพ้

ซูว่านอิงตั้งใจจะกินอาหารดีๆ เช้าวันรุ่งขึ้นจึงออกไปซื้อผักในมือของนางถือตะกร้าเอาไว้ ซูว่านอิงถามป้าหลี่ข้างบ้านและได้ทราบว่าแผงขายเนื้อในหมู่บ้านอยู่ที่หน้าหมู่บ้าน ตระกูลฮั่วอยู่ในสุดของหมู่บ้านซูเจียโกว นางจะต้องเดินไปไกลอย่างไรก็ตาม ตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมา นางเคยไปมาเพียงสองที่เท่านั้น คือตระกูลซู และตระกูลฮั่ว ส่วนหน้าหมู่บ้านอยู่ที่ไหน นางไม่รู้จริงๆ โชคดีที่ป้าหลี่กำลังจะไปซื้อของ นางจึงพาซูว่านอิงไปด้วยเสียทีเดียวซูว่านอิงเดินตามหลังป้าหลี่ ป้าหลี่หันกลับมาพูดกับนางเป็นระยะๆ แต่ซูว่านอิงไม่ได้ตั้งใจฟังสักเท่าไหร่ เพียงตอบกลับป้าหลี่เป็นครั้งคราวเท่านั้นนางมองทิวทัศน์ข้างทางและรู้สึกว่าที่นี่ไม่คุ้นเคยเลย นี่คือสถานที่ที่นางอาศัยอยู่มาสิบสี่ปีหรือ? ซูว่านอิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าซูว่านอิงไม่ค่อยตอบอะไร ป้าหลี่ก็คิดว่านางเป็นคนพูดน้อย และอดสงสารฮั่วเหลียนเฉิงไม่ได้ชายหนุ่มรูปงามอย่างเขาจะแต่งงานกับคนหน้าตาไร้ค่า อ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ แถมยังเงียบขรึมเช่นนี้ได้อย่างไร หากนางมีลูกสาว นางคงไม่ยอมให้ฮั่วเหลียนเฉิงแต่งงานกับซูว่านอิงเป็นแน่ แต่นางกับหลี่เหนียงมาจากหมู่บ้