All Chapters of ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง: Chapter 31 - Chapter 40

ซูว่านอิงรออยู่ข้างนอกครู่หนึ่ง พลางสงสัยว่าฮั่วเหลียนเฉิงจะออกมาหรือไม่ ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าต้องไปซื้อเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ นางได้ยินมาว่าแม่สามีชอบดูแลดอกไม้และต้นไม้ แต่ก็หยุดไปหลังจากสูญเสียการมองเห็น หากปลูกดอกไม้และต้นไม้ในสวน แม่สามีของนางคงจะอารมณ์ดีขึ้นมากเมื่อได้กลิ่นหอมของดอกไม้นางนึกขึ้นได้ว่าเห็นร้านขายดอกไม้อยู่ทางนี้ น่าจะมีเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ด้วย แต่สามีของนางห้ามเธอออกไป เมื่อคิดดูแล้วรู้สึกว่าร้านขายดอกไม้อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ และน่าจะกลับมาได้ก่อนที่สามีจะออกมา ซูว่านอิงจึงเดินไปที่ร้านขายดอกไม้เมื่อฮั่วเหลียนเฉิงออกมา เขาไม่เห็นซูว่านอิง เขารู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อคิดว่านางจำอะไรไม่ได้ เขานึกขึ้นได้ว่ามีข่าวลือในโรงเรียนว่ามีกรณีเด็กสาวถูกลักพาตัวไปหลายกรณีในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย เขาถามคนเฝ้าประตูของสถาบันว่าเห็นซุว่านอิงหรือไม่ แต่คนเฝ้าประตูกลับบอกว่าไม่ได้สังเกตเห็น เขาคิดในใจว่าไม่ดีแน่ ปกติแล้วหญิงสาวคนนี้ดูโง่เง่า แล้วถ้านางถูกลักพาตัวไปจริงๆ ล่ะ จะเกิดอันใดขึ้น เขาเริ่มตามหาซูว่านอิงทันที ถามทุกคนที่เขาพบแถวโรงเรียนว่

เขาเก็บกระดาษแผ่นนั้นไว้และพูดอย่างใจเย็นว่า "ถ้านางกลับมาที่ร้านอีก ให้ใครมาแจ้งข้า"เตียวอู่ตอบว่า "เจ้าค่ะคุณชาย"คุณชายเฉินซานเห็นว่าเตียวอู่ลังเลที่จะออกไป จึงพูดว่า "ไปได้แล้ว"เตียวอู่มีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย แต่นางก็ยังคงกลับไปที่เตียงและลดม่านลง สักพักหนึ่ง เสียงครางของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังมาจากเตียง คุณชายเฉินซานยังคงดูสมุดบัญชีโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าจนกระทั่งรุ่งสางณ บ้านตระกูลซูซูหรูอี้ยังคงทำใจไม่ได้กับเรื่องของลูกหลี่หมิงจื้อ แต่การแสดงให้เห็นว่านางโศกเศร้าเกินไปก็ไม่ดีนัก ทุกวันนางต้องทนทุกข์ทรมานกับความรู้สึกผิดและคิดถึงลูกพี่ลูกน้องมาก แต่ยังแสร้งทำเป็นว่าสบายดีหลี่เหนียงกังวลใจมากช่วงนี้ ช่วงนี้เป็นช่วงฤดูทำนาที่วุ่นวาย มีงานทำที่บ้านมากมาย แต่ซุว่านอิงกับซูว่านโหรวแต่งงานออกเรือนไปแล้ว ช่วยเหลืออันใดนางไม่ได้ ส่วนซูหรูอี้ก็ไม่เคยทำงานในไร่นา ตอนนี้เหลือแค่นางกับเสี่ยวเถียนเท่านั้น ซูหรูอี้รู้ถึงความกังวลของหลี่เหนียงจึงเสนอว่า "ท่านแม่เหตุใดท่านไม่ขอให้เสี่ยวอิงกลับมาช่วยงานที่บ้านล่ะเจ้าคะ"นับตั้งแต่เหตุการณ์กับหลินผิง นางรู้สึกไม่พอใจซูว่านอิงมาก ถ้าไม่ใช่เพราะซูว่า

หมอฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ได้ยินว่าภรรยาของฮั่วเหลียนเฉิงยังอายุไม่ถึงสิบห้าปี แต่แล้วเขาก็คิดว่า ไม่น่าแปลกใจเลยที่คนชนบทบางคนแต่งงานเร็ว เขาเหมือนคิดอะไรได้บางอย่างและมองฮั่วเหลียนเฉิงด้วยสายตาแปลก ๆ เขาไอสองสามครั้ง กระแอมไอ แล้วพูดว่า“สตรีมักจะมีประจำเดือนตอนอายุสิบสี่หรือสิบห้าปี บางคนก็อายุสิบหกหรือสิบเจ็ดปี คุณชายไม่ต้องกังวล ส่วนสุขภาพของภรรยาท่าน ท่านไม่ต้องกังวลเช่นกัน การมีเพศสัมพันธ์เร็วเกินไปเป็นอันตรายต่อสุขภาพของสตรี รออีกสักสองสามปีก็ดีขึ้น"เมื่อเห็นว่าหมอฉินเข้าใจผิด ฮั่วเหลียนเฉิงงก็รู้สึกอายเล็กน้อยและอธิบายว่า "ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกขอรับ ภรรยาของข้าผอมแห้ง นางตัวเล็กกว่าคนที่เกิดรุ่นราวคราวเดียวกัน แถมผิวพรรณก็ดูไม่ค่อยดีด้วย"ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน ซูว่านอิงและคนอื่น ๆ ก็เดินกลับมา นอกจากนางและฮั่วซือซือแล้ว ยังมีซูหรูอี้ด้วย ซูว่านอิงไม่ได้คาดคิดว่าจะมีแขกมาเยี่ยมที่บ้าน นางยืนอยู่ในลานบ้าน มองพวกเขาด้วยความรู้สึกสับสนชั่วขณะเมื่อฮั่วซือซือวิ่งมาตามนาง ซูว่านอิงกำลังปลูกข้าวในนา นางได้ยินว่าสามีกลับมาพร้อมเรื่องด่วน จึงไม่ได้ถามอะไรมากนัก หลังจากออกมาจากท

เขาไม่คาดคิดว่าซูว่านอิงจะชอบอ่านหนังสือแบบนี้ คงเป็นเพราะท่านแม่ของเขาแน่ ๆ เขาจำได้ว่าตอนที่ท่านพ่ออ่านบันทึกของนักประวัติศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ให้เขาฟังตอนเด็ก ๆ ท่านแม่จะคอยมองจากด้านข้างและแทรกขึ้นมาบ้างเป็นครั้งคราว ต่อมาเมื่อท่านพ่อของเขาเสียชีวิต ท่านแม่มักจะหยิบบันทึกของนักประวัติศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่มาอ่านตลอดทั้งบ่าย"วางไว้ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวข้าวางกลับคืนทีหลัง" ฮั่วเหลียนเฉิงชี้ไปที่เก้าอี้ข้าง ๆ เขาจากนั้นจึงบอกให้นางนั่งลง“นั่งตรงนี้”ซูว่านอิงอึ้งไปครู่หนึ่ง นางคิดว่าสามีจะสั่งให้ออกไป นางนั่งลงตามที่เขาพูด รู้สึกกลัวเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้นั่งใกล้ชิดกับสามีขนาดนี้ และมันให้ความรู้สึกเป็นทางการมาก เกิดอะไรขึ้น ทำไมนางถึงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย นางยอมรับว่ากลัวฮั่วเหลียนเฉิงมาก นางรู้อยู่แก่ใจว่าเขาไม่ชอบนาง ฮั่วเหลียนเฉิงหยิบกาน้ำชาขึ้นมารินชาให้ซูว่านอิง แล้วส่งให้นางคราวนี้ซูว่านอิงไม่เพียงแต่รู้สึกประหม่า แต่ยังรู้สึกแปลก ๆ อีกด้วย เมื่อนางรับถ้วยชา นางก็เผลอไปแตะปลายนิ้วของฮั่วเหลียนเฉิง นิ้วของสามีให้ความรู้สึกเย็นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับถ้วยชาอุ่น ๆ ในมือ“เจ้าทำงานใ

"ไม่มีอันใด ข้าก็แค่ถามเฉย ๆ"ซูเถียนเถียนอยากจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นให้พี่สาวฟังหลายครั้ง แต่นางก็ไม่กล้าพูดออกมา เพราะกลัวว่าถ้าพูดออกไป ทุกคนจะไม่ชอบนาง และจะทำให้พี่สาวคนที่สองเสียใจ จนวันนี้นางตัดสินใจแล้วว่า ถ้าพี่สาวบอกว่าครอบครัวพี่เขยทำไม่ดีกับนาง และบอกว่านางไม่มีที่ยืนในตระกูลฮั่ว ซูเถียนเถียนก็จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นให้พี่สาวฟัง แต่เพราะตอนนี้พี่สาวของนางสบายดีแล้ว นางจึงตัดสินใจเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับเมื่อซูว่านอิงกลับมาถึงบ้านตระกูลฮั่ว แม่สามีและน้องสาวกำลังทานอาหารเช้าอยู่ แต่นางไม่เห็นฮั่วเหลียนเฉิง ซูว่านอิงทักทายพวกเขาและถามว่า"สามีไปที่ใดเจ้าคะท่านแม่ เหตุใดเขาไม่มาทานอาหารเช้าล่ะ""เขายังไม่ตื่น" ฮั่วซือซือตอบ จากนั้นก็พูดต่อไปว่า "พี่สะใภ้ ทำไมไม่นั่งทานข้าวด้วยกันล่ะ" “เจ้าทานกับท่านแม่เถอะ ข้าเพิ่งทานมาจากบ้านซู เดี๋ยวข้าไปเรียกสามีก่อน"ซูว่านอิงคิดว่ามันแปลก ๆ นี่ดูไม่เหมือนนิสัยของฮั่วเหลียนเฉิงเลย ในใจนางคิดว่าสามีตื่นเช้าเสมอ นางยังไม่เคยเห็นเขาตื่นสายมาก่อนซูว่านอิงเคาะประตูห้องหนังสือสองครั้งไม่มีใครตอบ นางจึงผลักประตูเข้าไป ฮั่