บททั้งหมดของ ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง: บทที่ 41 - บทที่ 50

อย่างไรก็ตาม หลังจากเหตุการณ์นี้ นางรู้สึกว่าทัศนคติของพี่สาวคนที่สองที่มีต่อนางนั้นยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ ซูว่านอิงสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังในแววตาของซูหรูอี้ ซูว่านอิงไม่รู้ว่าอะไรทำให้พี่สาวคนที่สองขุ่นเคืองใจ จึงพยายามหลีกเลี่ยงให้มากที่สุด แทบจะไม่ได้กลับไปบ้านพ่อแม่ของนางเลยอีกเหตุการณ์หนึ่งคือมีขโมยเข้ามาขโมยในหมู่บ้านซูเจียโกว ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนให้ซูว่านอิงตื่นรู้ เงินหลายร้อยตำลึงของนางไม่ปลอดภัยอีกต่อไปในบ้าน หลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว นางจึงตัดสินใจฝากเงินที่หามาได้ไว้ในโรงรับฝากเงิน โดยเก็บเงินไว้เพียงเล็กน้อยเอาไว้ใช้จ่ายในบ้าน ซูว่านอิงยังวางแผนที่จะซื้อบ้านในเมืองหย่งโจว แต่ด้วยความคิดถึงการสอบเข้าราชสำนักของสามี ซึ่งต้องใช้จ่ายเงินจำนวนมากมายมหาศาล ทำให้ต้องเปลี่ยนใจเมื่อรู้ว่าสามีได้รับบาดเจ็บจากเรื่องเงิน ซูว่านอิงจึงบอกเขาเกี่ยวกับงานปักของนาง เขาไม่ได้ถามอันใดมากนัก เพียงแต่บอกให้นางเก็บเงินที่หามาได้เอาไว้เองฮั่วเหลียนเฉิงไม่คาดคิดมาก่อนว่างานปักอันวิจิตรงดงามที่เคยเป็นที่นิยมในเมืองหย่งโจวนี้ แท้จริงแล้วเป็นของภรรยาของเขา เมื่อซูว่านอิงให้ผ้าเช็ดหน้าแก่เขา เขาก

ตอนที่ซูเฉียนมาถึง ท่านพ่อของเขาเพิ่งกลับมาตอนที่เขากำลังจะออกไปคืนเงินให้ซูว่านอิง เมื่อท่านพ่อสังเกตเห็นอาการบาดเจ็บของเขา และจับเขาไปดุด่า เขามาช้าไป เมื่อเขามาถึงซูว่านอิงก็ไม่อยู่ตรงนี้แล้ว แต่เขารอจนมืดค่ำหวังว่านางจะกลับมา แต่ไม่มีวี่แววของนาง เขาจึงคิดว่าซูว่านอิงคงกลับไปแล้วจริง ๆซูเฉียนประหลาดใจที่ได้ยินชื่อซูว่านอิง เขาสงสัยว่านางคือคนที่ขายวิธีการปักผ้าให้กับเจ้าของร้านอู๋หรือไม่ เอาเถอะ ตอนนี้เขาหานางไม่เจอแล้ว ถึงเจอก็เถอะเขาก็ไม่สามารถถามตรง ๆ ได้ เขาควรกลับไปถามซูเอ๋อร์ให้รู้เรื่องของซูว่านอิงจะดีกว่าโรงเรียนจุนซานฮั่วเหลียนเฉิงรับเสื้อผ้าและอาหารที่ซูว่านอิงส่งมาให้ และรู้สึกหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ถูก อู๋ฉีเห็นว่าเขาอารมณ์ไม่ดี จึงแซวว่า"เจ้าไปทำให้นางขุ่นเคืองหรือ ? นางมาถึงหน้าประตูโรงเรียนแล้ว แต่ไม่ยอมเข้ามาหาเจ้า"ฮั่วเหลียนเฉิงเหลือบมองอู๋ฉีอย่างเย็นชา อู๋ฉีเม้มริมฝีปาก เขาทะเลาะกับภรรยาตัวเองและปฏิเสธที่จะยอมรับ แล้วจะอายทำไม ? การทะเลาะกันเป็นครั้งคราวเป็นเรื่องของสามีภรรยา คนน่าเบื่อคนนี้ไม่รู้อะไรเลย !วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็ใกล้ถึงวันปีใหม

เมื่อเห็นซูว่านอิงจดจ่ออยู่กับการอ่าน ฮั่วเหลียนเฉิงก็คิดว่ามันเป็นหนังสือที่น่าสนใจทีเดียว เมื่อมองดูปกก็พบว่าเป็นแค่บันทึกการเดินทางธรรมดา ๆ เขาสงสัยว่าทำไมหญิงสาวคนนี้ถึงจดจ่ออยู่กับการอ่านมากขนาดนั้น แต่เขาก็สังเกตเห็นว่าขนตาของนางยาวและโค้งงอน เป็นภาพที่งดงาม ฮั่วเหลียนเฉิงถามอย่างไม่ใส่ใจว่า"เหตุใดเจ้าถึงฝากสิ่งของเอาไว้กับคนเฝ้าประตูเสมอเวลาที่เจ้านำของไปส่งให้ข้า"ซูว่านอิงจดจ่ออยู่กับการอ่านมากจนนางใช้เวลาสักพักกว่าจะรู้ตัวว่าเขากำลังคุยกับนางอยู่ เมื่อนึกถึงคำถามของสามี นางจึงลังเลว่าจะบอกเขาดีไหมว่าตอนนั้นนางไม่อยากพบเขาจริง ๆ และนั่นเป็นเหตุผลที่ว่าเหตุใดนางจึงไม่นำของเข้าไปให้เขาเอง นางจึงตัดสินใจบอกเขาว่า“ตอนที่ข้าไปถึงพวกท่านคงกำลังเรียนกันอยู่ในห้องเรียน ข้าไม่อยากรบกวนเวลาเรียนของท่าน ก็เลยฝากเอาไว้กับท่านลุงที่หน้าประตูให้นำไปส่งให้ท่าน" ซูว่านอิงคิดว่านี่เป็นข้ออ้างที่ดี"จริงรึ""จริงเจ้าค่ะ การเรียนของท่านสำคัญที่สุด" ซูว่านอิงยิ้มอย่างประจบประแจงฮั่วเหลียนเฉิงเหลือบมองนาง รู้สึกว่ารอยยิ้มของนางนั้นเสแสร้ง คำพูดของนางล้วนไม่จริง แต่เขาไม่ได้กดดันอะไรทั้งคู่จึง

ฮั่วเหลียนเฉิงรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยที่เห็นนางมานั่งดูพวกเขาเล่นหมากรุกกันอย่างเปิดเผย แต่เมื่อเห็นนางสวมเสื้อคลุมสีแดง แก้มแดงระเรื่อ ซึ่งดูรื่นเริงมาก เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ซูว่านอิงไม่รู้ว่าพฤติกรรมของตัวเองไม่เป็นไปตามกฎเกณฑ์ในสายตาคนอื่น นางมัวแต่จดจ่ออยู่กับกระดานหมากรุกที่บัดนี้สามีของนางเสียเปรียบอู๋ฉีประหลาดใจที่เห็นฮั่วเหลียนเฉิงยอมรับพฤติกรรมของซูว่านอิง ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะใกล้ชิดกันมากกว่าที่เขาคิด หลังจากเดินหมาก เขาก็จิบชาร้อนพลางยิ้ม“พี่ฮั่ว วันนี้ฝีมือหมากรุกของท่านตกต่ำลง ดูเหมือนจิตใจของท่านจะไม่ได้จดจ่ออยู่กับเรื่องนี้” เขาเคยแข่งกับฮั่วเหลียนเฉิงมาหลายครั้ง แต่ไม่เคยชนะเลยสักครั้ง ฮั่วเหลียนเฉิงเคยชนะเขามาหลายครั้งแล้ว ไม่เคยแสดงความอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่เคยปล่อยเขาไป ดูเหมือนว่าในที่สุดวันนี้เขาก็จะชนะฮั่วเหลียนเฉิงเงียบไป ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินหมาก วิถีการเล่นหมากรุกทั้งหมดเปลี่ยนไป เขาพูดอย่างใจเย็นว่า"จริงรึ"เมื่อเห็นว่าฮั่วเหลียนเฉิงกำลังจะชนะ ซูว่านอิงก็ปรบมือและโห่ร้องแสดงความยินดี "สามีข้า ท่านยอดเยี่ยมมาก"อู๋ฉีเอนหลังแล้วพูดว่า "เจ้าช

โชคของซูว่านอิงนั้นยิ่งใหญ่จริง ๆ แต่มันก็เป็นของซูหรูอี้เช่นกัน นางเชื่อว่าด้วยคุณสมบัติของฮั่วเหลียนเฉิง สถานะของซูว่านอิงในฐานะภรรยาของเขาคงอยู่ได้ไม่นาน ซูเถียนเถียนน่าจะเป็นคนเดียวในตระกูลซูที่มีความสุขกับซูว่านอิงฮั่วเหลียนเฉิงกลับบ้านในบ่ายวันรุ่งขึ้น เขารู้ล่วงหน้าสองวันว่าเขาได้อันดับหนึ่งในการสอบในครั้งนี้ แต่เขาก็ไม่ได้ภูมิใจ เพราะรู้ว่าการสอบระดับมณฑลและระดับเมืองครั้งต่อไปจะเป็นการสอบที่แท้จริงเขาไม่ได้กลับบ้านทันทีหลังจากรู้ผล เพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับการสังสรรค์กับเพื่อนร่วมชั้นและเจ้าหน้าที่จึงไม่มีเวลา เมื่อจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จแล้วเขาก็กลับบ้านทันทีเมื่อเข้าไปในบ้าน ฮั่วเหลียนเฉิงตรงไปยังห้องของท่านแม่ฮั่ว ซึ่งเขาอยู่ที่นั่นนานกว่าครึ่งชั่วยามก่อนจะออกมาฮั่วเหลียนเฉิงดึงซูว่านอิงเข้าไปในห้อง ก่อนที่นางจะทันได้กล่าวคำแสดงความยินดีที่เตรียมไว้ เขาก็พูดขึ้นมาว่า"เราจะย้ายพรุ่งนี้ เจ้าควรเตรียมตัวให้ดี"ข่าวนี้น่าตกใจยิ่งกว่าตอนที่นางได้ยินว่าเขาสอบได้อันดับหนึ่งเสียอีก เหตุใดต้องย้าย ในเมื่อทั้งหมดก็ผ่านไปด้วยดี"เราอยู่กันดีอยู่แล้วนี่ เหตุใดเราต้องย้ายด้วยล่ะเจ้าค