All Chapters of ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง: Chapter 71 - Chapter 80

นางควรเข้าไปตอนนี้หรือไม่ ซูว่านอิงวางมือบนประตู แต่ก็ยังไม่ผลักเปิด เสียงพูดคุยดังมาจากในห้องเป็นระยะ แต่เบาเกินกว่าที่ซูว่านอิงจะได้ยินชัดเจนเวลาผ่านไปนาน ประตูก็ถูกผลักเปิดจากด้านใน ฮั่วเหลียนเฉิงเดินออกมาซูว่านอิงไม่กล้าสบตาสามี นางกลัวสายตาตำหนิของสามี เป็นนางเองที่ดูแลซือซือไม่ดีพอ ถ้านางยืนยันจะไปกับเขา เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นพวกเขายืนประจันหน้ากันครู่หนึ่ง โดยไม่ขยับตัวหรือพูดอะไร นางทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงเงยหน้าขึ้นรับคำตำหนิของสามีแต่แล้วนางก็พบว่าสายตาของสามีไม่มีวี่แววตำหนิใด ๆ แต่จะพูดอย่างไรดี ซูว่านอิงก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย"ซือซือสบายดี” ฮั่วเหลียนเฉิงพูดขึ้นในที่สุด“ซือซือสบายดี โล่งอกไปที” ซูว่านอิงกุมอกแน่น ในที่สุดนางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก“ข้าเสียใจเรื่องซือซือ ข้าดูแลนางไม่ดีพอ” ซูว่านอิงก้มหน้าลงแท้จริงแล้วนางต้องรับผิดชอบสถานการณ์ของซือซือ และหากสามีของนางดุนาง นางก็ยอมรับได้ ฮั่วเหลียนเฉิงมองซูว่านอิงที่ก้มหน้าลง “ไม่ใช่ความผิดของเจ้า อย่าได้โทษตัวเอง”นี่ยังใช่ฮั่วเหลียนเฉิงหรือ นี่ไม่ใช่นิสัยของสามี นางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับคำพูดของเขาฮั่วเหลียนเ

"อืม" สีหน้าของซูว่านอิงแดงขึ้นเล็กน้อย นางหิวมากจนไม่มีอารมณ์จะกังวลเรื่องมารยาทบนโต๊ะอาหารฮั่วเหลียนเฉิงพูดขึ้นอย่างกะทันหันว่า "ยื่นมือออกมาสิ"ซูว่านอิงไม่เข้าใจว่าฮั่วเหลียนเฉิงหมายถึงอะไร แต่นางก็ทำตามที่เขาบอก ทันใดนั้นมือของนางก็รู้สึกหนักอึ้ง ซูว่านอิงมองไปเห็นสร้อยข้อมือที่แม่ให้มาเขาได้มันกลับมาได้อย่างไร นางยังคิดที่จะไปหอนั่นเพื่อแลกสร้อยข้อมือจากหญิงสาว แล้วสามีของนางได้มันมาได้อย่างไรกัน ซูว่านอิงหยิบมันขึ้นมาดูใกล้ ๆ พบว่าเป็นสร้อยข้อมือที่แม่ของนางให้มาจริง ๆหรือสามีของนางรู้อยู่แล้วว่าวันนี้นางไปหอคอยชุนอวี้ และนางก็ยกสร้อยข้อมือให้คนอื่นไปแล้ว... ก่อนที่ซูว่านอิงจะรู้ตัว ฮั่วเหลียนเฉิงก็พูดว่า“เก็บไว้เถอะ อย่าเอาไปให้ใครอีก” พูดจบเขาก็กลับไปอ่านหนังสือต่อ การสอบใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ และวันนี้เขาแทบไม่ได้อ่านหนังสือเลยซูว่านอิงมองหลังสามีที่ผอมลงแต่ก็มุ่งมั่นมากขึ้นจากความขยันหมั่นเพียรของเขา นางรู้สึกสับสนมาก เป็นเพราะสามีของนางหรือเปล่าที่ทำให้นางและซูเฉียนสามารถพาซือซือออกจากบ้านของซูได้อย่างราบรื่นในวันนี้ ? ตกดึก ซูว่านอิงเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับผ้าห่มผืนใหญ่

เพราะเหตุใด ทำไมคุณชายรองของตระกูลซูถึงต้องพิการ ไม่ เขาไม่เชื่อ สาวใช้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อเห็นสีหน้าอันน่าขยะแขยงของคุณชายรองซูเสียงจากงานบ้านข้าง ๆ ค่อย ๆ เงียบลง อาจเป็นเพราะว่าพวกเขาเบื่อที่จะดุด่า ซูเฉียนแตะหู ลุกขึ้น ยืดตัว และหาว เขานอนอยู่เกือบทั้งวัน กระดูกของเขาเริ่มปวดเล็กน้อย ถึงเวลาที่ต้องขอให้หญิงสาวในหอนวดไหล่ให้ หลังจากคลานออกจากหลุม เขามองกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลซูแล้วเลิกคิ้วขึ้นชายคนนั้นไม่แข็งแกร่งพอจริง ๆ และคนใต้บังคับบัญชาของเขาก็ยังไร้ความสามารถเช่นเคย คุณชายสามแห่งตระกูลซูเดินโซเซเข้าไปในหอคอยชุนอวี้ แล้วเขาก็เข้าไปในห้องของหญิงสูงศักดิ์ เตียวอู่ ภายใต้สายตาเยาะเย้ยและอิจฉาของกลุ่มชายชั้นล่างห้องนี้เงียบผิดปกติ ต่างจากเสียงดังอึกทึกที่ชั้นล่าง ในห้องนั้น เจ้าของร้านอู๋กำลังรออยู่แล้ว เมื่อเห็นซูเฉียนเข้ามา เจ้าของร้านอู๋ก็ยื่นสมุดบัญชีในมือให้ซูเฉียนอย่างระมัดระวัง พลางสังเกตสีหน้าของซูเฉียนอย่างลับ ๆ ซูเฉียนหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาพลิกดูทีละหน้า ยิ่งมองก็ยิ่งหดหู่"เหตุใดเดือนนี้กิจการโรงรับฝากเงินถึงย่ำแย่เช่นนี้"สีหน้าของเจ้าของ

"แต่ข้าเล่นไม่เก่ง !""ไม่เป็นไร"“…"ปรากฏว่าซูว่านอิงเล่นหมากรุกได้แย่มาก หลังจากเล่นไปได้สักพัก ไม่ว่าฮั่วเหลียนเฉิงจะพยายามสอนนางอย่างไร นางก็ยังแพ้อย่างรวดเร็วและน่าเศร้า สิ่งที่หายากคือฮั่วเหลียนเฉิงยังคงอยากเล่นกับนางต่อไป"สามี เลิกเล่นกันเถอะ ความสามารถของข้าแค่พอดูได้ ลืมเรื่องเล่นหมากรุกไปได้เลย”"ไม่เป็นไรหรอก เจ้าเล่นไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็เก่งขึ้นเอง” เขาหยิบหมากรุกบนกระดานขึ้นมา"พรุ่งนี้ข้าจะหาคู่มือหมากรุกให้เจ้า ช่วงนี้ข้าว่าง ถ้าเจ้าไม่เข้าใจก็ถามข้าได้ ถ้าข้าไม่อยู่ก็ถามท่านแม่ก็ได้” หืม ? เขาอยากให้นางเป็นยอดฝีมือหมากรุกอย่างนั้นหรือ นางไม่มีพรสวรรค์หรอก"แบบนี้เจ้าก็จะได้ไม่เล่นแย่ไปกว่านี้”หลังจากนั้น ฮั่วเหลียนเฉิงก็ไม่ได้เล่นหมากรุกกับนางอีกต่อไป เขาสอนนางทีละขั้นตอน เริ่มจากรูปแบบไม่ตายตัวและรูปแบบตายตัว ฮั่วเหลียนเฉิงสอนได้ดีมาก หลังจากคืนนั้น ซูว่านอิงก็ได้เรียนรู้อะไรมากมาย"ถ้าข้าสอบผ่านครั้งนี้ ข้าอาจจะได้ไปเรียนที่สำนักฮั่นหลินในเมืองหลวง" ฮั่วเหลียนเฉิงพูดขึ้นอย่างกะทันหันซูว่านอิงตกใจมากเมื่อได้ยินดังนั้น นางทวนคำพูดของฮั่วเหลียนเฉิงในใจ ก่อนจะมองเขาด้ว

นับตั้งแต่ข่าวเรื่องฮั่วเหลียนเฉิงสอบผ่านจวี่เหรินแพร่สะพัดออกไป ผู้คนที่แวะเวียนมาเยือนถึงจวนก็มีไม่ขาดสาย ต่างพากันกล่าวขานว่าเจี้ยหยวนในปีนี้นอกจากจะเปี่ยมไปด้วยความรู้ความสามารถแล้ว ยังมีรูปโฉมหล่อเหลาสง่างาม กริยาท่าทางผึ่งผายราวกับหยกงามด้วยเหตุนี้ ผู้ที่มาเยือนจึงมิได้มีเพียงเหล่าบัณฑิตหรือขุนนางเท่านั้น ทว่ายังมีแม่สื่อแม่ชักเดินทางมาเพื่อทาบทามสู่ขอเป็นการเฉพาะอีกด้วย ต่อให้ได้ยินว่าฮั่วเหลียนเฉิงแต่งภรรยาแล้วก็ยังไม่ยอมถอดใจตามคำกล่าวอ้างของพวกนาง แต่งภรรยาแล้วก็ยังหย่าร้างได้นี่นา หรืออย่างแย่ที่สุดก็ยังมีคุณหนูอีกมากที่ยอมลดตัวมาเป็นภรรยารอง หรือแม้กระทั่งอนุภรรยาบรรดาแม่สื่อที่มาทาบทามล้วนถูกมารดาฮั่วเชิญกลับไป หรือไม่ก็ถูกซือซือไล่ตะเพิดออกไปจนหมดสิ้น แม่สามีเกรงว่านางจะคิดมาก จึงเรียกนางไปพูดคุยเรื่องนี้เป็นการส่วนตัว“เหลียนเฉิงเป็นบุตรชายของข้า เขาเป็นคนเช่นไรข้าย่อมรู้ดีที่สุด เขาไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นเป็นอันขาด อีกทั้งข้าก็จะไม่มีวันยอมให้เรื่องเหลวไหลปานนี้เกิดขึ้นอย่างแน่นอน ดังนั้นว่านอิง เจ้าอย่าได้เก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจเลยนะ”ส่วนคำพูดของซือซือนั้นค่อนข้า