All Chapters of ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง: Chapter 61 - Chapter 70

ฮูหยินซูรู้สึกเห็นใจอย่างสุดซึ้งต่อเพื่อนร่วมเดินทางข้ามเวลาของนาง ซึ่งไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับการมาถึงของนางในปัจจุบัน ฮูหยินซูจึงซักถามอย่างละเอียดเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรอบ ๆ การตกน้ำของซูว่านอิงด้วยเหตุผลบางอย่าง นับตั้งแต่ฮูหยินซูถามคำถามเหล่านี้ นางเริ่มรู้สึกไว้วางใจและสนิทสนมกับฮูหยินซูอย่างอธิบายไม่ถูก ดังนั้น แทนที่จะรู้สึกขุ่นเคืองกับคำถามของนาง ซูว่านอิงจึงตอบคำถามเหล่านั้นอย่างจริงจังมากขึ้นนางจำอะไรไม่ได้เลยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่จะตกลงไปในน้ำ นางจึงเล่าให้ฟังตามที่ได้ยินมาจากคนอื่น แน่นอนว่านางไม่ได้บอกว่านางเป็นคนขอให้ซูเถียนเถียนไปหาฮั่วเหลียนเฉิงในวันนั้น เพราะอย่างไรไงมันก็ไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจ...เมื่อได้ยินดังนั้น ฮูหยินซูก็ถามตรง ๆ ว่า "เหตุใดฮั่วเหลียนเฉิงถึงไปที่นั่นแต่เช้าตรู่ล่ะ""เอ่อ..." ซูว่านอิงพยายามหาข้ออ้าง"พวกเขาบอกว่าเจ้าไปที่นั่นเพื่อตามหาเขา ใช่หรือไม่" หยินซูถามพลางมองซูว่านอิงซูว่านอิงไม่คิดว่าฮูหยินซูจะเดาสิ่งที่นางปกปิดเอาไว้ได้ จึงก้มหน้าลงอย่างเขินอายเล็กน้อย พลางคิดว่าจะยอมรับหรือหาข้ออ้างดี ๆ ที่จะรอดตัวไปดีในที่สุด หลังจา

"ถ้าจำอะไรไม่ได้ก็แล้วไปเถอะ กลับเข้าไปนั่งข้างในเถอะ ข้ายังต้องเอาข้าวไปให้ท่านพ่อกับน้องชายของเจ้าอยู่" หลี่เหนียงใจร้อนกับคำถามของซูว่านอิงซูว่านอิงจึงเสนอว่า "ข้าจะเอาข้าวไปให้ท่านพ่อกับน้องชายเอง""ไม่ต้อง" หลี่เหนียงปฏิเสธทันที พร้อมเสริมว่า "เจ้าแต่งงานแล้ว อย่าวิ่งเล่นข้างนอกทั้งวัน มันไม่งาม"ซูว่านอิงครุ่นคิดในใจว่า เหตุใดนางแค่ส่งอาหารให้พ่อตัวเองถึงได้กลายเป็นเรื่องไม่งามได้ และท่านแม่ของนางทำตัวแปลกมากจริง ๆ ในวันนี้แน่นอนว่าซูว่านอิงไม่ได้พูดคำนี้ออกมา หลังจากใช้เวลาร่วมกันสักพัก ซูว่านอิงก็เข้าใจนิสัยของหลี่เหนียงดี คนที่มีนิสัยแบบนี้บังคับไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าเสี่ยวเถียนต้องมีเรื่องเกิดขึ้น และหลี่เหนียงก็ไม่อยากให้นางรู้ซูว่านอิงเพิ่งกินข้าวเสร็จตอนที่หลี่เหนียงสั่งให้นางออกไป แน่นอนว่านางมีเหตุผล นางกังวลว่าจะเดินทางกลับเข้าเมืองช้าและไม่ปลอดภัย แล้วเหตุใดนางถึงไม่อยู่ต่ออีกสองวันล่ะ แต่หลี่เหนียงก็พาลูกสาวไปที่ทางเข้าหมู่บ้านด้วยตัวเอง พร้อมกับให้ไข่กับกะหล่ำปลีดอง คำพูดอำลาทำให้ซูว่านอิงประหลาดใจมาก หลี่เหนียงบอกลูกสาวอย่างสุภาพว่าอย่ากลับมาเว้นแต่มีธุระสำคัญหลั

เมื่อซูว่านอิงกลับถึงห้อง นางพบฮั่วเหลียนเฉิงกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องนอน ไม่ใช่ในห้องหนังสือ เมื่อเห็นซูว่านอิงเข้ามา เขาก็พูดอย่างใจเย็นว่า“วันนี้ข้าซื้อชุดให้ซือซือ แล้วก็ซื้อให้เจ้าสองชุดด้วย” เขาเหลือบมองชุดที่สั้นเกินไปสำหรับความสูงของซูว่านอิงแล้วพูดว่า“อย่าใส่เสื้อผ้าที่ไม่พอดีตัว”แสดงว่านางถูกปฏิเสธงั้นหรือ ไม่ใช่ว่านางไม่มีเสื้อผ้าใส่ แต่เพราะช่วงนี้นางโตเร็วมาก เสื้อผ้าที่ซื้อเดือนหนึ่ง เดือนถัดไปก็ใส่ไม่ได้ นางจึงยอมแพ้และพอใจกับสิ่งที่มี เพราะเสื้อผ้าสำเร็จรูปราคาแพงนางเดินเข้าไปเห็นเสื้อผ้าสองชุดวางอยู่บนเตียง ชุดหนึ่งสีเหลืองอ่อน อีกชุดสีเขียวอ่อน นางชอบสีและเนื้อผ้าของมันอยู่แล้วฮั่วซือซือเคยบ่นกับนางเกี่ยวกับรสนิยมการซื้อของของฮั่วเหลียนเฉิงมาก่อน ตอนแรกนางจึงกังวลเกี่ยวกับเสื้อผ้าที่เขาเลือกไว้แต่ก็ยังต้องลองใส่ดูถึงจะรู้ผล"สามีเจ้าคะ ข้าขอลองชุดหน่อย อย่าหันหลังกลับมามอง""ตกลง" ฮั่วเหลียนเฉิงตอบ ซึ่งถือเป็นการตกลงเขาได้ยินเสียงซูว่านอิงเปลี่ยนเสื้อผ้า ใจเขารู้สึกคันยุบยิบเล็กน้อย เขาไม่สามารถจดจ่อกับตำราเรียนในมือได้ และเฝ้ารอที่จะได้เห็นซูว่านอิงใส่ชุดใหม่

ทำไมภรรยาของท่านอาจารย์ถึงชอบซูว่านอิงมากขนาดนี้ ทั้งที่เพิ่งพบกันแค่ครั้งเดียว ในความรู้สึกของเขา ภรรยาของท่านอาจารย์แทบไม่เคยชวนใครไปทานข้าวเย็นที่บ้านเลย ยิ่งซูว่านอิงที่เพิ่งจะเคยพบกันแค่ครั้งเดียวด้วยแล้วยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่"ข้าไปไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละเจ้าค่ะ" ความจริงแล้วนางอยากไป ถึงได้เจอฮูหยินซูแค่ครั้งเดียว แต่นางก็ชอบฮูหยินซูอย่างบอกไม่ถูก ซูว่านอิงยังไม่เข้าใจว่าทำไมฮูหยินซูถึงพูดแบบนั้นกับนางในการพบกันครั้งแรก คำพูดของฮูหยินซูวันนั้นทำให้นางสับสน และตอนนี้นางก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ"เท้าของเจ้าได้รับบาดเจ็บได้เยี่ยงไร เกิดอันใดขึ้นรึ" ฮั่วเหลียนเฉิงดึงขวดยาออกมาจากแขนเสื้อ เขาไปขอยานี้จากหมอฉินโดยเฉพาะ และมันได้ผลดีมากสำหรับอาการเคล็ดขัดยอกและฟกช้ำ"ข้าเผลอล้มตอนที่ไปซื้อเค้กเมื่อเช้านี้” นางรู้สึกผิดเล็กน้อยเมื่อพูดแบบนี้ และเอามือแตะคิ้วตัวเองโดยไม่รู้ตัว"จริงรึ” ฮั่วเหลียนเฉิงถามเบา ๆ สอดนิ้วเข้าไปในขวดยา เกี่ยวไว้ ปลายนิ้วเปื้อนยาสีเขียว จากนั้นเขาจึงทายาในมือลงบนข้อเท้าที่บวมและแดงของซูว่านอิง ยาให้ความรู้สึกเย็นเมื่อทาลงบนบริเวณที่บวมและแดง ทำไมนางถึงรู้สึกว่าน้ำเ

"ตระกูลซูไหน""ตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองหย่งโจว ชายคนนั้นคือนายน้อยรองของตระกูลซู” สวี่เหนียงจื่อคว้าแขนเสื้อของซูว่านอิงไว้ด้วยความงุนงง “เราไปหาเจ้าหน้าที่ทางการกันดีหรือไม่""ไม่ได้” ซูว่านอิงปฏิเสธเสียงแข็ง ด้วยอิทธิพลของตระกูลซู การไปที่สำนักงานของทางการตอนนี้คงเป็นการเสียเวลา ไม่เพียงแต่จะไม่ช่วยซือซือได้เท่านั้น แต่ยังทำลายชื่อเสียงของนางอย่างหมดสิ้นอีกด้วย แล้วตระกูลซูก็จะยืนกรานว่าพวกเขาไม่อยู่ที่นั่น ซึ่งจะทำให้เรื่องซับซ้อนยิ่งขึ้นนายน้อยรองของตระกูลซูคนนี้ต้องเป็นพี่ชายรองที่ซูเฉียนเคยบอกนาง คนที่หลอกล่อเขาให้เข้ามาในร้านอาหาร เขาไม่เพียงแต่ไร้ยางอายเท่านั้น แต่ยังน่ารังเกียจอีกด้วย เขาจะกล้าลักพาตัวคนแบบนี้ได้อย่างไร ? เมื่อนึกถึงสิ่งที่ซือซือผู้ซึ่งปกติเป็นคนมีมารยาทและมีเหตุผลต้องเผชิญ ซูว่านอิงก็รู้สึกราวกับถูกฆาตกรรม ซือซือยังเด็กมาก เขาจะกล้าทำอย่างนั้นได้อย่างไร ?"ท่านได้บอกเรื่องนี้กับผู้ใดหรือไม่"สวี่เหนียงส่ายหน้าและพูดว่า "ไม่" นางรู้ถึงผลกระทบของเรื่องนี้ต่อหญิงสาว จึงลังเลที่จะพูด"ดี" วิธีนี้จะช่วยให้นางไม่ต้องลำบากมากนัก "เอาล่ะ ฟังข้านะ ท่านห้ามบอกเรื