جميع فصول : الفصل -الفصل 30

เย็นนั้นเอวาได้กลับพร้อมกับเฟยสองคน แถมเขายังอาสาขับรถเองจนเธอรู้สึกเกรงใจมากเลยด้วย ถึงเธอจะนั่งเกร็งแต่บอสของเธอกลับดูอารมณ์ดีมากจนพูดไปยิ้มไปตลอดทางไม่หยุด และมุมแบบนี้ก็เป็นครั้งแรกที่เอวาได้เห็นจากเขาอีกเช่นกัน บอสที่เธอเคยมองว่าไม่มีวันเอื้อมถึงและอยู่คนละโลกกับเธอ กลายเป็นคนที่มานั่งข้างๆและเผยนิสัยในหลายมุมที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนทีละนิด จนชั่วขณะหนึ่งเอวาที่เก็บความชอบมากมายไว้หลายปีก็เกิดความโลภขึ้นมา ถ้าหากเธอได้รู้จักบอสในทุกๆด้านของเขาทั้งหมดก็คงจะดี ถ้าหากเธอเป็นเพียงคนเดียวที่ได้เห็นตัวตนของเขาแบบนี้ก็คงจะดี เธออยากปฏิบัติต่อเขาอย่างเป็นธรรมชาติ อยู่กับเขาได้อย่างสบายใจโดยไม่ต้องคอยขีดเส้นกั้น อยากแสดงออกทุกอย่างที่คิดโดยไม่ต้องกลัวว่าจะถลำลึกลงไป แต่เพราะมันไม่มีวันเป็นแบบนั้นไปได้อย่างที่เอวารู้ดีมาตลอด เธอเลยได้แต่เตือนสติตัวเองอยู่ทุกครั้งที่เผลอคิดเพ้อเจ้อขึ้นมา ว่าต่อให้เธออยู่ใกล้จนไร้ช่องว่างขนาดไหน หวง เฟยที่แสนสมบูรณ์แบบคนนี้ ก็ไม่มีวันเป็นคนของเธอได้ในชีวิตจริง “เอวา เอวาครับ” “คะบอส” เอวาสะดุ้งเมื่อถูกเรียกจากคนข้างหน้าที่

“คะ ใช่ค่ะ” เอวาสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิดเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง เธอหันไปมองก่อนจะเบิกตาโตด้วยความตกใจ เมื่อเห็นหน้าคนที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นอีกครั้งในชีวิตนี้ “ใช่จริงๆด้วย จำพี่ได้มั้ยครับ” “พี่ตุลย์…” เอวาเรียกชื่อคนตรงหน้าออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ ขณะที่เขาค่อยๆเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มที่ยินดี เอวากลับสมองตื้อไปหมดและไม่สามารถเก็บสีหน้าที่กำลังตกใจได้เลย “ดีใจจัง ไม่เจอมาหลายปีเลย” “ค่ะ พี่สบายดีใช่มั้ยคะ” เอวารีบปรับสีหน้าและยิ้มออกมาเมื่อเขามาหยุดตรงหน้า ถ้าจะพูดให้ถูกคือไม่ได้เจอกันมาตั้งแต่ที่ตุลย์เรียนจบ และหายไปจากชีวิตเอวาราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่เลยต่างหาก “ครับ เราก็เหมือนกันใช่มั้ย” “ค่ะ…” เอวาตอบออกไปได้แค่นั้น ก่อนจะมองใบหน้าที่ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนักแถมยังดูดีกว่าเมื่อก่อนอย่างเหม่อลอย เขาดูโตขึ้นแต่ยังคงสุภาพและมีรอยยิ้มที่อ่อนโยนเหมือนเดิม “เอวายังเหมือนเดิมเลยนะครับ” “พี่ตุลย์ก็เหมือนกันค่ะ…” เอวายิ้มแห้งพลางหลบสายตาที่เป็นประกายสดใสของตุลย์ บทสนทนาที่แทบไม่เข้าหัว

“งั้นวันนี้เราแยกย้ายกันก่อนมั้ยคะ พอดีเอวานัดเพื่อนไว้คืนนี้ด้วยค่ะ” เอวาบอกเมื่อทานมื้อเย็นกันเสร็จได้สักพักแล้ว เธอนัดหลินเอาไว้ก็จริงแต่เพราะวันนี้เพิ่งทะเลาะกับเฟยมาเลยมีเรื่องกวนใจเยอะจนไม่มีสมาธิจะคุยต่อ “โอเคครับ เอวาดูเหนื่อยมากเลยอย่าลืมพักผ่อนเยอะๆนะครับ” “ค่ะ พี่ตุลย์ก็เหมือนกันนะ” —------------------------------ “ทำไมหน้าเป็นงั้นอ่ะ” หลินมองหน้าเอวาที่ดูเซื่องซึมก่อนจะยื่นแก้วที่บรรจุไวน์สีแดงเข้มให้ “หงุดหงิดมาก มากที่สุดเลยด้วย” “ถึงได้ชวนมาดื่มทั้งที่ไม่ใช่วันหยุดเนี่ยนะ ทะเลาะกับบอสแกมาล่ะสิ” หลินบอกอย่างรู้ทันพลางหย่อนตัวลงนั่งข้างๆเพื่อนที่ยกแก้วดื่มรวดเดียวหมด “อือ คนบ้าอะไรปากเสียชะมัดเลย” เอวาบ่นออกมาพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ “แกดูเสียใจมากกว่าโกรธอีกนะเอวา” “เสียความรู้สึกมากกว่าเถอะ ตัวเองมีคนที่เลือกไว้อยู่แล้วแท้ๆยังจะมาทำหวงทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกันอีก” ยิ่งพูดก็ยิ่งน้อยใจจนต้องรินไวน์ดื่มอีกแก้วจนหลินรีบห้าม “เฮ้ย ค่อยๆดิวะ เดี๋ยวก็เมาจริงๆลุ

ยามเย็นที่พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ เอวากับตุลย์เดินเลาะชายหาดไปเรื่อยๆเพื่อซึมซับบรรยากาศที่ไม่ได้สัมผัสมานาน เธอตกลงมากับตุลย์และถึงที่นี่ตั้งแต่ช่วงสายๆ ตั้งใจว่าจะใช้เวลาด้วยกันหนึ่งวันโดยที่เอวาปฏิเสธการค้างคืนแบบที่ตุลย์ชวนตอนแรก เลยเปลี่ยนแผนเป็นทานข้าวด้วยกันและรอดูพระอาทิตย์ตกก่อนจะเดินทางกลับกลางคืนแทน ทั้งคู่อยู่ในชุดสบายๆ เดินข้างกันไปเรื่อยๆบนชายหาดที่ค่อนข้างเงียบสงบ ก่อนที่ตุลย์จะหยุดเท้าลงเมื่อห่างจากผู้คนมาพอแล้ว เอวาหยุดตามและหันไปมองพระอาทิตย์ที่กำลังอ่อนแสงลงเรื่อยๆ มันสวยงามแต่ก็ดูเหงาจนรู้สึกวูบโหวงในใจอย่างบอกไม่ถูก ตุลย์หันมามองใบหน้าด้านข้างของเอวาที่ถูกพระอาทิตย์ย้อมจนดูสวยยิ่งกว่าเดิม เขายิ้มออกมาเมื่อแน่ใจกับความรู้สึกที่ยังไม่ชัดเจนมาหลายวัน ก่อนจะเริ่มพูดกับเอวาเมื่อคิดว่าถึงเวลาที่เหมาะสมแล้ว “คิดว่าเอวาจะไม่ยอมมาซะอีก พี่ดีใจที่มาด้วยกันนะครับ” “พอดีอยากมาพักด้วยแหละค่ะ ไม่ได้มาทะเลนานมากแล้วจริงๆ” เอวายิ้มออกมายามที่มองไปยังผืนทะเลกว้างใหญ่ตรงหน้า ขณะที่ตุลย์สูดหายใจเข้าลึกและเข้าเรื่องที่อยากพูดทันที “ที่

“ลงมา” เฟยเดินอ้อมมาเปิดประตูรถฝั่งที่เอวานั่งแล้วออกคำสั่ง ทั้งคำพูดห้วนๆและน้ำเสียงแข็งกระด้างล้วนเป็นครั้งแรกที่เอวาเคยเห็น ไหนจะสีหน้าที่ดูก็รู้ว่าไม่ได้ล้อเล่นก็ทำเอาเธอไม่กล้าปฏิเสธและลงมาจากรถโดยดี “จะไปไหนคะ เราคุยกันตรงนี้ก็ได้…บอส!” เอวาถามพลางยื้อตัวเองอย่างตกใจเมื่อลงมายืนได้ก็ถูกเฟยจูงมือเดินเข้าไปในบ้านพักทันที แต่แรงของเธอจะไปสู้อะไรกับคนตัวโตอย่างเฟยได้ เขาบังคับพาเธอเข้ามาในบ้านและปิดประตูเสียงดังจนเธอสะดุ้ง ก่อนจะดึงเธอเข้าไปกลางบ้านที่เป็นห้องโถงกว้างและมีโซฟาตัวใหญ่อยู่หน้าทีวี “ปล่อยนะคะ คุณทำแบบนี้ทำไม!” เอวาสะบัดแขนออกจากมือของเฟยพลางตะคอกถามอย่างหมดความอดทน เขาทั้งใช้กำลังบังคับและไม่ยอมอธิบายอะไรสักนิดจนเธอเริ่มโมโหขึ้นมาเหมือนกัน ทั้งสองคนมองตากันด้วยความโกรธอย่างไม่มีใครยอมใครก่อนเฟยจะคว้าไหล่เล็กของเอวามาเขย่าแล้วตะคอกถามเสียงดัง ราวกับอารมณ์ที่เก็บกดมาหลายวันประทุออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ “ผมต่างหากที่ต้องถาม คุณกำลังทำอะไรกันแน่เอวา ทั้งยกเลิกข้อตกลงอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งหลบหน้าแถมยังมาเดินหน้าระรื่นกับไอ้แฟนเก่านั่นอีก”