جميع فصول : الفصل -الفصل 39

“ทีนี้ เราจะคุยกันจริงจังได้หรือยังครับ” เฟยถามเอวาด้วยสีหน้าจริงจัง เมื่อจบมื้ออาหารแรกของวันที่ล่วงเลยตอนเที่ยงมาแล้ว เพราะเมื่อคืนนอกจากระบายอารมณ์และความคิดถึงผ่านร่างกายกันค่อนคืน ทั้งสองคนก็พากันหลับยาวเพราะหมดแรงจนไม่ได้พูดคุยอะไรต่อ และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เราจะคุยกันด้วยเหตุผลจริงๆแล้ว “ค่ะ…” “พี่ชอบเอวา ชอบมากๆแล้วก็อยากคบกันจริงจังด้วยครับ” “พี่เฟย…” เอวาเรียกคนตรงข้ามเสียงแผ่ว นอกจากจะตกใจที่เขาพูดตรงๆแล้วยังตกใจที่ได้รู้ความรู้สึกของเฟยด้วย “เรื่องพาทเนอร์ที่พี่ชวนตอนแรกก็แค่ข้ออ้างเพื่อจะเข้าหาเอวาแค่นั้นแหละครับ เพราะถ้าบอกไปตรงๆเอวาคงไม่ยอมคบกับพี่อยู่ดี แต่ตอนนี้พี่ไม่อยากพลาดอีกเพราะงั้น…เรามาคบกันนะครับ” เฟยอธิบายและรุกต่อทันทีโดยไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไป ขณะที่เอวายิ่งได้ฟังก็ยิ่งอึ้งและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เพราะต่อให้ดีใจแค่ไหนคำตอบของเธอก็ยังไม่อาจเปลี่ยนมันได้อยู่ดี “ไม่ได้ค่ะ” “ทำไมครับ” เฟยขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองดวงตาคู่สวยของเอวาที่กำลังสั่นไหวอย่างค้นหาคำตอบ แม้กระทั่งตอนนี

“ตาเฟย!” ภัสสรตะคอกออกมาเสียงดังอย่างที่นานๆครั้งจะได้เห็น แล้วก็เป็นเฟยคนเดียวที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ได้ ท่าทางไม่ยินดียินร้ายและคำพูดไร้จิตสำนึกนั่น ทำเอาเธอเกรี้ยวกราดขึ้นมาจนอยากเข้าไปฟาดลูกชายแรงๆสักที “ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับก่อนเถอะครับ ผมยุ่งมากจริงๆ” “นี่แกจะต่อต้านแม่เหรอ ที่ผ่านมาก็เห็นว่าง่ายมาตลอด แกลืมแล้วเหรอว่าต้องมีแรงสนับสนุนบริษัทถึงจะไปรอด บ้านหนูไอรีนเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดตอนนี้แล้วนะถ้าคนอื่นมาตัดหน้าไปจะทำยังไง” “ก็เอาไปสิครับ ผมไม่ได้ต้องการสักหน่อย” เฟยตอบพลางยักไหล่ ถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่ายเต็มทีกับเรื่องไร้สาระแบบนี้ “รู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา” “รู้ครับ รู้ดีด้วยว่าผมไม่ได้ไร้ความสามารถ แล้วก็พาบริษัทเติบโตได้โดยไม่ต้องพึ่งการแต่งงานอะไรทั้งนั้น ที่ผ่านมาผมก็ทำมาด้วยตัวเองจนถึงตำแหน่งนี้ไม่ใช่เหรอครับ ผมไม่ได้แต่งงานเพื่อเลื่อนขึ้นเป็นประธานสักหน่อย” เฟยอธิบายอย่างใจเย็น และความจริงที่ว่าเฟยขึ้นมาจุดนี้ด้วยความสามารถตัวเองนั้นก็ทำให้คนเป็นแม่ชะงักไป แต่ก็ยังหาเหตุผลมาโน้มน้าวลูกชาย

“ค่ะ…” คำตอบที่ผิดคาดนั้นทำให้เอาเผลอลอบมองใบหน้าของเฟยที่จดจ่ออยู่กับเอกสารในมืออย่างสงสัย ปกติแล้วบอสของเธอจะยกเลิกนัดทุกครั้งถ้าแม่เจ้าตัวเป็นคนนัดเข้ามา แปลกที่ครั้งนี้ยอมไปง่ายๆจนเริ่มสงสัย ว่าครั้งนี้ท่านกรรมการพาผู้หญิงคนไหนมาดูตัวเขาถึงยอมตกลงไปด้วยได้ จู่ๆในใจก็ปวดแปลบขึ้นมาจนต้องรีบหันหลังเดินออกทันที “เดี๋ยวครับ” “คะ?...” เอวาชะงัก ก่อนจะหันกลับไปมองเฟยที่เรียกไว้อีกครั้ง “วันนี้กลับไปรอที่บ้านผมนะครับ สั่งมื้อเย็นทานที่นั่นได้เลยถ้าคุยธุระกับคุณแม่เสร็จผมจะรีบกลับไป” “ได้ค่ะ…” เอวารับคำ ก่อนจะเดินออกมาด้วยใจที่พองโตขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าสวยแย้มยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อนึกถึงค่ำคืนที่ห่างหายกันไปนานในช่วงนี้ —----------------------- “หลับแล้วเหรอครับ” เฟยพูดกับคนที่หลับพิงพนักโซฟาเบาๆ เขากะจะอุ้มคนตัวเล็กเข้าไปนอนในห้องนอนดีๆ แต่เอวากลับลืมตาตื่นขึ้นมาซะก่อน “พี่เฟย…ทำไมกลับดึกจังคะ” เอวาถามด้วยน้ำเสียงงัวเงียพลางหรี่ตามองคนที่นั่งลงข้างๆ ทั้งที่ตั้งใจจะรอเฟยกลับมาแต่ก็เผลอหลับไปเพรา

แสงอาทิตย์ยามเย็นและเสียงคลื่นกระทบฝั่งที่ดังอยู่เป็นระยะตอนนี้ ทั้งสวยงามและชวนให้เพลินตาไม่น้อยหากได้ชื่นชมอย่างจริงๆจังๆ แต่น่าเสียดายที่เอวากลับทำแบบนั้นไม่ได้เต็มที่ เพราะในขณะที่เธอได้เห็นภาพวิวแสนสวยของทะเลยามเย็นอยู่ตรงหน้า แต่ว่าร่างกายกลับถูกเฟยเคี่ยวกรำอย่างหนักมานานจนแทบไม่มีแรงยืนด้วยซ้ำ “อ๊ะ อึก…” “อื้อ ช้าหน่อยพี่เฟย ฮึก” ปั้ก ปั้ก ปั้ก “อ๊า มันลึก อื้อ” เสียงครางหวานแหบแห้งฟังดูอ่อนแรง ดังคลอเสียงน้ำในสระที่กระฉอกลงไปที่พื้นยามที่คนตัวโตขยับเคลื่อนเข้าหาร่างบางไม่หยุด ท่อนลำร้อนที่แข็งขืนยังคงตอกตรึงลงไปในร่องรักอย่างไม่มีทีท่าว่าจะพอแม้จะปลดปล่อยออกมาแล้วหลายครั้งก็ตาม “อีกนิดนะ” “อ๊ะ จะ อ๊า จะเสร็จ อึก” “อีกรอบเดียวนะครับ” เอวากอดคอคนตัวโตไว้แน่น เขาอุ้มเธอยืนกระแทกกระทั้นอยู่ในสระว่ายน้ำที่มีน้ำถึงเอวเท่านั้น คำว่าอีกนิดหรืออีกรอบเดียวของเฟยกลายเป็นสิ่งที่เชื่อถือไม่ได้อีกแล้วสำหรับเอวา เพราะเมื่อไรที่รอบนั้นจบลงเฟยก็จะทำต่อและพูดแบบนั้นซ้ำๆจนเอวานับครั้งไม่