Semua Bab นางร้ายสายปลาเค็ม: Bab 51 - Bab 60

เดิมทีซ่งอวี้หรูคิดว่า เมื่อเส้นเรื่องหลายอย่างเริ่มเปลี่ยนแปลงไป เหตุการณ์เลวร้ายในนิยายก็คงจะค่อย ๆ ถูกผลักออกไปไกลขึ้นกู้ชิงหลิงไม่จำเป็นต้องแต่งเข้าจวนเจิ้งอันโหวอีกแล้วกู้ชิงเสวี่ยเริ่มมองเห็นความจริงใจขององค์รัชทายาทกู้ชิงอิงกับซื่อจื่อจวนชิ่งกั๋วกงก็ดูเหมือนจะเริ่มมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่แตกต่างจากเดิมแม้แต่ท่านน้าเล็กของนางอย่างเถารั่วหรานก็เริ่มตัดสินใจจะหลุดพ้นจากชีวิตสมรสอันล้มเหลวทุกอย่างดูเหมือนกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดีขึ้น แต่ซ่งอวี้หรูกลับลืมไปว่า ภายในจวนตระกูลกู้ยังมีคนผู้หนึ่งซึ่งไม่ยอมปล่อยให้เส้นเรื่องเปลี่ยนแปลงไปอย่างราบรื่นกู้ชิงเหิง แม้เขาจะถูกยึดอำนาจทางทหาร ถูกกักบริเวณ และค่อย ๆ สูญเสียความไว้วางใจจากผู้อาวุโสในตระกูล แต่เขาก็ยังไม่ยอมอยู่นิ่งสิ่งที่ซ่งอวี้หรูไม่รู้ก็คือ กู้ชิงเหิงเริ่มยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเสบียงของกองทัพแล้วเสบียงจำนวนหนึ่งที่ควรส่งไปยังกองทัพชายแดนใต้หายไประหว่างทางบัญชีเสบียงหลายเล่มถูกแก้ไขตราประทับบางชิ้นถูกปลอมแปลงกระทั่งข้าวสารและธัญพืชบางส่วนที่อยู่ในคลังยังถูกลอบสับเปลี่ยนเป็นของคุณภาพต่ำหากเรื่องนี้ไม่ถูกตรวจพบเสียก

ทันทีที่ได้ยินความคิดในใจของซ่งอวี้หรู กู้ชิงอวิ๋นก็รู้สึกราวกับมีบางสิ่งระเบิดขึ้นกลางอก‘ดูเหมือนว่าข้าจะหลงรักสามีผู้นี้เข้าจริง ๆ เสียแล้ว’ถ้อยคำเพียงประโยคเดียวกลับทำให้ความเหน็ดเหนื่อย ความกังวล และความหนักอึ้งที่เขาแบกรับมาตลอดหลายวันสลายหายไปในพริบตาหัวใจที่เคยเต้นอย่างมั่นคงกลับสั่นไหวรุนแรง เขาก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขนซ่งอวี้หรูยังคงซุกหน้าอยู่ตรงอกของเขา ราวกับไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาเผชิญกับความรู้สึกของตนเองนางไม่รู้เลยว่า คำสารภาพที่ไม่กล้าเอ่ยออกมานั้นถูกเขาได้ยินอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ กู้ชิงอวิ๋นยกมือขึ้นลูบเส้นผมของนางอย่างแผ่วเบาเมื่อครู่นี้เขาเพิ่งรับปากกับนางว่า ต่อจากนี้ไม่ว่าคิดสิ่งใดหรือกำลังทำเรื่องใด เขาจะบอกให้นางรู้ทั้งหมดดังนั้นความรู้สึกนี้... เขาก็ไม่สมควรเก็บเอาไว้อีกต่อไปกู้ชิงอวิ๋นกระแอมออกมาเบา ๆ เพื่อปิดบังความขัดเขิน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“หรูเอ๋อร์”ซ่งอวี้หรูยังคงซบอยู่กับอกเขา“เจ้าคะ”“ทำอย่างไรดี”น้ำเสียงที่ฟังดูจริงจังทำให้นางรีบเงยหน้าขึ้นมอง“เกิดเรื่องใดขึ้นหรือเจ้าคะ”เมื่อสบเข้ากับดวงตาอันอ่อนโยนของเขา ซ่งอวี้หรูกลับรู้สึกว่าหัว

กู้ชิงอวิ๋นทอดสายตามองเรือนที่เงียบสงัดของตนเอง พลางถอนหายใจออกมาเบา ๆ โต๊ะน้ำชายังคงมีถ้วยใบเล็กที่ซ่งอวี้หรูชอบใช้วางอยู่ แจกันดอกเหมยยังเป็นดอกไม้ที่นางเป็นคนจัดเอาไว้เมื่อหลายวันก่อนทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม... ยกเว้นเจ้าของเรือนที่แทบไม่ได้อยู่เรือนอีกแล้ว ยามนี้เรื่องวุ่นวายภายในตระกูลกู้ถูกสะสางไปเกือบหมดหลักฐานการยักยอกเสบียงและการสมคบคิดระหว่างกู้ชิงเหิงกับองค์ชายหก ล้วนอยู่ในมือของท่านปู่ของเขาเรียบร้อยแล้วเสบียงกองทัพก็ถูกลำเลียงออกจากเมืองหลวงอย่างปลอดภัย ท่านอาของเขาอาสาควบคุมขบวนเสบียงไปชายแดนด้วยตนเอง จึงไม่มีผู้ใดกล้าลงมืออีกส่วนเขา... ไม่จำเป็นต้องออกจากจวนไปสืบหาหลักฐานอีกแล้ว เดิมทีเขาคิดว่า ในที่สุดก็จะมีเวลาอยู่กับภรรยาเสียที แต่สิ่งที่กู้ชิงอวิ๋นคาดไม่ถึงก็คือ ยามนี้ซ่งอวี้หรูกลับยุ่งยิ่งกว่าเขาเสียอีกทุกเช้า...หลังรับประทานอาหารเสร็จ นางก็รีบขึ้นรถม้าออกจากจวน ตกเย็นจึงค่อยกลับมา ปลายทางมีเพียงแห่งเดียวนั้นก็คือจวนตระกูลเถากู้ชิงอวิ๋นนวดหว่างคิ้วอย่างจนใจ“ภรรยาของข้า... เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตนเองยังมีสามีอยู่”หลายวันมานี้เขาแทบไม่ได้พบหน้านางเลย ยามเ

ข่าวการแต่งงานครั้งที่สองของอัครเสนาบดีซ่งเหวินหยวนกับเถารั่วหราน ทำให้เมืองหลวงคึกคักอยู่หลายวัน ซ่งอวี้หรูเป็นคนที่มีความสุขที่สุดผู้หนึ่ง นางนั่งแกว่งขาอยู่ในเรือน พลางมองกู้ชิงอวิ๋นด้วยดวงตาเป็นประกาย “พี่อวิ๋น! ท่านเก่งที่สุดเลย!” กู้ชิงอวิ๋นวางตำราลง ก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ข้าเก่งเรื่องใด” ซ่งอวี้หรูรีบขยับเข้าไปนั่งข้าง ๆ เขา “ก็เรื่องท่านพ่อกับท่านน้าเล็กน่ะสิ ตอนแรกข้าคิดว่าคงต้องใช้เวลาอีกนาน” “คิดไม่ถึงว่า...ท่านจะช่วยผลักดันจนสำเร็จ” นางยิ่งพูดก็ยิ่งยิ้ม ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความยินดี “ขอบคุณนะเจ้าคะ” เมื่อกล่าวจบ... ซ่งอวี้หรูก็โน้มตัวเข้าไป จุมพิตแก้มของกู้ชิงอวิ๋นหนึ่งครั้ง แล้วอีกครั้ง แล้วก็อีกครั้งกู้ชิงอวิ๋นถึงกับหัวเราะออกมา “หรูเอ๋อร์...” “เจ้าคิดจะจุมพิตจนของแก้มของข้าช้ำเลยหรือ ถ้าจะทำถึงขนาดนี้พวกเราเปลี่ยนสถานที่กันเลยดีไหม” คำพูดของเขาทำให้ซ่งอวี้หรูหัวเราะคิกคักออกมา “นี่เป็นรางวัลที่สามีของข้าสมควรได้รับ ส่วนเรื่องเปลี่ยนสถานที่เอาไว้คืนนี้ดีหรือไม่เจ้าคะ” เมื่อพูดจบ นางก็ยื่นหน้าเข้าไปจุมพิตริมฝีปากของเขาเบา ๆ อีกครั้ง แม้จะเป็นเพียงสัมผ

กู้ชิงเหิงจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเซี่ยหว่านชิงแล้วก็อดทอดถอนใจออกมาไม่ได้ โทสะในใจของลดลงเล็กน้อยแต่ยังไม่ถึงขั้นให้อภัยต่อการกระทำของนางดังนั้นถ้อยคำต่อมาของเขาแม้ว่าน้ำเสียงจะอ่อนลงแต่ยังแฝงถ้อยคำตำหนิอยู่“วันหน้าไม่ว่าเจ้าคิดจะทำสิ่งใดควรจะปรึกษาข้าก่อน ไม่ใช่ลงมือโดยพลการเช่นนี้”ถ้อยคำตำหนิทำให้เซี่ยหว่านชิงก้มหน้าลง น้ำตาหยดลงบนหลังมือ นางอ้าปากตั้งใจจะกล่าวขออภัยอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันเอ่ย เสียงร้องเรียกก็ดังมาจากด้านนอกรถม้า“คุณชายใหญ่กู้ คุณหนูเซี่ย ได้โปรดรอข้าด้วยเจ้าค่ะ”กู้ชิงเหิงขมวดคิ้ว ก่อนจะสั่งให้คนขับรถหยุด ประตูรถม้าถูกเปิดออกทำให้กู้ชิงเหิงเห็นคนที่กำลังวิ่งตามรถม้าของเขามาได้อย่างชัดเจนโจวเยี่ยนเหมยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าซีดเซียว เส้นผมกระเซอะกระเซิง เสื้อผ้าหยาบเก่าเปรอะเปื้อนฝุ่น สภาพของนางทำให้เขายกยิ้มที่มุมปากสายตาที่เขาใช้จ้องมองโจวเยี่ยนเหมยเต็มไปด้วยความดูแคลนตอนที่โจวเยี่ยนเหมยวิ่งมาถึงนางแทบจะล้มคุกเข่าลงบนพื้นตรงหน้ารถม้า สภาพทุลักทุเลของนางน่าอนาถในสายตาของคนที่นั่งอยู่ในรถม้าเป็นอย่างยิ่ง“คุณชายใหญ่ ช่วยข้าด้วย... คุณหนูเซี่ย ท่าน