Todos los capítulos de นางร้ายสายปลาเค็ม: Capítulo 61 - Capítulo 70

ซ่งอวี้หรูเอนศีรษะซบไหล่เขา ก่อนจะเปลี่ยนกลับมาเอ่ยเรื่องสำคัญ“พี่อวิ๋น เรื่องโจวเยี่ยนเหมย ข้ายังไม่คิดจับตัวนางในตอนนี้”“ข้าต้องการใช้คนของนางล่อกู้ชิงเหิงออกมา หากเขาต้องการเอกสารราชการ พวกเราก็สามารถเตรียมเอกสารปลอมส่งให้”“หากเขาต้องการรู้ความเคลื่อนไหวระหว่างสองจวน พวกเราก็สร้างความเคลื่อนไหวที่ต้องการให้เขาเห็นได้”กู้ชิงอวิ๋นพยักหน้าช้า ๆ“ความคิดของเจ้าตรงกับข้า”“แต่คนที่รับผิดชอบเอกสารปลอมต้องเป็นคนของเราเองทั้งหมด ห้ามให้บ่าวในจวนอัครเสนาบดีแตะต้องเรื่องนี้มากเกินไป”“เพราะเหตุใดหรือเจ้าคะ”“ยิ่งมีคนรู้มาก ความผิดพลาดยิ่งเกิดขึ้นได้ง่าย”เขาเลื่อนจานองุ่นมาตรงหน้านาง ก่อนจะกล่าวต่อ“อีกอย่าง กู้ชิงเหิงไม่ใช่คนโง่”“หากเขาได้เอกสารราชการของท่านพ่อง่ายเกินไปหรือข่าวถูกส่งไปถึงมือเร็วเกินไป เขาจะต้องสงสัย”ซ่งอวี้หรูพยักหน้าตามอย่างตั้งใจ“เช่นนั้นให้เขาต้องออกแรงสักหน่อย”“ปล่อยให้คนของโจวเยี่ยนเหมยส่งข่าวเล็ก ๆ ซึ่งเป็นความจริงไปก่อนสองสามครั้ง”“จากนั้นค่อยแทรกข่าวสำคัญที่พวกเราต้องการให้เขาเชื่อ”กู้ชิงอวิ๋นยิ้มด้วยความพึงพอใจ“ดี”“เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง”ซ่งอวี้หรูเง

ภายในท้องพระโรงเงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของผู้คน หลี่ยวนฮ่องเต้ทอดพระเนตรจดหมายในพระหัตถ์อีกครั้ง ก่อนจะเงยพระพักตร์ขึ้นมองกู้ชิงเหิงซึ่งยังคงคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง“กู้ชิงเหิง! เจ้ากล่าวว่ามีพยานและหลักฐานอื่น จงนำมาให้ข้าดูเดี๋ยวนี้”กู้ชิงเหิงประสานมือ“พ่ะย่ะค่ะ”ไม่นานนักคนของกรมอาญาก็นำชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเข้ามาภายในท้องพระโรง ชายผู้นั้นคือบ่าวรับใช้จากจวนอัครเสนาบดี ผู้ซึ่งโจวเยี่ยนเหมยอ้างว่ายังภักดีต่อนางและเป็นผู้ลอบนำเอกสารออกจากห้องเก็บเอกสารทันทีที่เห็นชายผู้นี้ ซ่งเหวินหยวนก็เพียงเหลือบมองด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่มีความตกใจไม่มีความโกรธและยิ่งไม่มีความร้อนรนอย่างคนถูกจับได้ ท่าทีเช่นนั้นของซ่งเหวินหยวนทำให้กู้ชิงเหิงรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างประหลาด แต่เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะกำลังฝืนรักษาความสงบ เขาก็รีบกดความกังวลเอาไว้หลี่ยวนฮ่องเต้ตรัสถาม“เจ้าเป็นผู้ใด”ชายวัยกลางคนรีบหมอบลงกับพื้น“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมีนามว่าหวังฉี เคยเป็นคนดูแลเอกสารภายนอกของจวนอัครเสนาบดีพ่ะย่ะค่ะ”“จดหมายฉบับนี้มาจากที่ใด”หวังฉีตัวสั่นเล็กน้อยก่อนจะตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขลาด

หลังเลิกประชุมราชสำนัก ซ่งเหวินหยวนกับกู้เจิ้งหยวนเดินออกจากประตูวังเคียงข้างกัน ทั้งสองไม่ได้พูดคุยกันทันที จนเมื่อขึ้นรถม้าคันเดียวกันแล้ว กู้เจิ้งหยวนจึงถอนหายใจยาว“ข้าผิดเอง”ซ่งเหวินหยวนเหลือบมองเขา“เรื่องใดหรือ”“ชิงเหิง”น้ำเสียงของชายชราเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า“เมื่อบิดามารดาของเขาตาย ข้าคิดว่าตระกูลกู้ติดค้างเด็กคนนี้ จึงตามใจมากกว่าหลานคนอื่น มอบทรัพย์สิน มอบกองกำลัง มอบตำแหน่ง”“คิดว่าเพียงพวกเราปฏิบัติต่อเขาดี เขาก็จะค่อย ๆ ปล่อยวางความแค้นลงได้”“คิดไม่ถึงว่า...”เขาหัวเราะอย่างขมขื่น“สุดท้ายกลับเลี้ยงหมาป่าตาขาวขึ้นมาด้วยน้ำมือของตนเอง”ซ่งเหวินหยวนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น“ตอนนี้ยังไม่สาย”กู้เจิ้งหยวนมองเขา“หากวันนี้ไม่มีแผนล่อให้เขาเผยตัวออกมา... พวกเราทั้งสองตระกูลอาจต้องตายไปแล้ว”ซ่งเหวินหยวนยิ้มเย็น“ดังนั้นข้าจึงไม่ได้คิดให้อภัยเขา ถึงอย่างไรคนที่คิดจะฆ่าหรูเอ๋อร์ของข้า... ข้าไม่สนว่าเขาเป็นหลานชายผู้ใด”กู้เจิ้งหยวนพยักหน้าช้า ๆ ครั้งนี้เขาเองก็ไม่มีความคิดจะขอความเมตตาให้กู้ชิงเหิงอีก ขณะนั้นเอง ซ่งเหวินหยวนก็ถามขึ้น“เรื่องเสบียงก่อนหน้านี้ พวกท่านม

ในขณะที่ภายในห้องนอนของกู้ชิงอวิ๋นและซ่งอวี้หรูเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความร้อนรุ่ม ที่หน้าจวนเจิ้งอันโหวก็เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความซาบซึ้งใจ มู่ซื่ออันจ้องมองเซี่ยหว่านชิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร ใบหน้างามของนางยามนี้นองไปด้วยหยาดน้ำตา“ท่านช่วยท่านพ่อของข้าได้หรือไม่”คำพูดของนางทำให้เขาส่ายหน้าในทันที“เรื่องพ่อของเจ้าข้าอาจจะช่วยเขาไม่ได้ แต่เรื่องเจ้าข้าอาจจะช่วยได้ ขอแค่เพียงเจ้าตัดความสัมพันธ์กับกู้ชิงเหิง แล้วบอกทุกคนว่าเจ้าเป็นสตรีของข้า อำนาจของจวนโหวแห่งนี้ย่อมจะสามารถคุ้มครองเจ้าได้”คำพูดของมู่ซื่ออันทำให้เซี่ยหว่านชิงก้มหน้าลงปิดบังแววตาของตนเอง ความสั่นเทาในดวงตาของนางทำให้มู่ซื่ออันรีบตรงเข้ามาช่วยประคองนางด้วยความสงสาร“ดึกมากแล้ว เจ้าคงกลับไปที่จวนตระกูลเซี่ยไม่ได้ มิสู้คืนนี้เจ้าเข้ามาหลบภายในจวนของข้าก่อน วันพรุ่งนี้ข้าจะหารือกับท่านพ่อว่าจะช่วยให้เจ้ารอดพ้นจากเรื่องนี้ไปได้อย่างไร”คำพูดของมู่ซื่ออันทำให้เซี่ยหว่านชิงพยักหน้า อย่างน้อยคืนนี้นางก็ไม่ต้องรอนแรมหาที่พักอีก ส่วนจวนเจิ้งอันโหวแห่งนี้จะสามารถช่วยนางได้มากสักเพียงใดเช้าวันพรุ่งนี้นางก็คงจะได้รู้แล้

เสียงอาวุธปะทะกันดังมาจากทั้งด้านหน้าและด้านหลังจวนตระกูลกู้ แม้กองกำลังหลักขององค์ชายหกจะถูกสกัดเอาไว้ด้านนอกเมือง แต่คนที่ติดตามองค์ชายหกหลี่เยี่ยนหลบหนีออกมายังเหลือยอดฝีมืออยู่อีกจำนวนหนึ่ง พวกเขารู้ดีว่าหากถูกจับในคืนนี้ สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าก็คือโทษกบฏดังนั้นทุกคนจึงต่อสู้อย่างไม่คิดชีวิต“คุ้มกันประตูหน้า! อย่าให้ผู้ใดเข้ามาได้”เสียงตะโกนของทหารตระกูลกู้ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กำลังคนภายในจวนส่วนใหญ่จึงถูกส่งไปเสริมทั้งประตูหน้าและประตูหลังแต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่า... ความวุ่นวายทั้งหมดนั้นเป็นเพียงการเบี่ยงเบนความสนใจเท่านั้น ตรงกำแพงด้านตะวันตกซึ่งอยู่ติดกับสวนร้าง เงาร่างสีดำร่างหนึ่งทะยานข้ามกำแพงเข้ามาอย่างรวดเร็วหลี่เยี่ยนลงสู่พื้นอย่างเงียบเชียบ บนอาภรณ์ของเขายังมีคราบเลือดติดอยู่หลายแห่ง เส้นผมที่เคยถูกเกล้าอย่างเรียบร้อยยุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้าที่เคยสง่างามในยามนี้กลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความดุดัน“องค์ชาย”องครักษ์คนสนิทที่ติดตามเข้ามากระซิบ“พวกเราต้องรีบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”หลี่เยี่ยนไม่ตอบ เขามองไปยังทิศทางเรือนของสายสาม ในดวงตาปรากฏความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าเขาแพ้แล