Semua Bab นางร้ายสายปลาเค็ม: Bab 71 - Bab 80

คำพูดประโยคนั้นของมู่ซื่ออัน ทำให้หัวหน้าผู้คุมที่เมื่อครู่ยังมองเซี่ยหว่านชิงด้วยความสนใจพลันขยับถอยห่างออกไปเล็กน้อย แม้แต่ผู้คุมอีกหลายคนก็เริ่มมองนางด้วยสายตาแปลกประหลาดคนหนึ่งถึงกับหัวเราะ“สตรีผู้นี้ร้ายกาจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”“เขาบอกว่าสตรีผู้นี้ ผู้ใดเข้าใกล้ก็ล้วนซวยกันหมด”“ในเมื่อนางเป็นตัวซวย เช่นนั้นข้าขออยู่ห่าง ๆ ดีกว่า”เซี่ยหว่านชิงหน้าซีด แต่นางย่อมมองออกว่า ยังมีผู้คุมบางคนไม่ได้ถอยหนี สายตาที่คนเหล่านั้นใช้มองนาง... ไม่ได้มีความรัก ไม่ได้มีความเอ็นดู ยิ่งไม่มีความคิดจะช่วยเหลือนางจากใจจริง มันเป็นเพียงสายตาของคนที่เห็นหญิงสาวงดงามตกต่ำและคิดฉวยประโยชน์จากความสิ้นหวังของนางผู้คุมคนหนึ่งหัวเราะหยาบ ๆ“กลัวอะไรกัน”“ระหว่างทางไปชายแดนยาวไกลตั้งหลายพันลี้ มีคนพูดคุยให้หายเบื่อก็ดีมิใช่หรือ”อีกคนหัวเราะตาม“ของเล่นใหม่ระหว่างเดินทาง ผู้ใดจะไม่สนใจกันเล่า นางรูปร่างดีถึงเพียงนี้ คุ้มค่าต่อความซวยอยู่นะ”เซี่ยหว่านชิงหน้าซีดเผือด นางเข้าใจความหมายของสายตาเหล่านั้นดี มือทั้งสองกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ แต่สุดท้ายนางกลับไม่ได้ถอยหนีเพราะนางต้องการมีชีวิตรอด ตราบใดท

ข่าวดีของจวนตระกูลกู้มีมาไม่ขาดสาย ข่าวดีจากจวนตระกูลซ่งเองก็ไม่น้อยหน้า เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ซ่งอวี้หรูกำลังกินขนมอยู่ในเรือน จดหมายจากจวนอัครเสนาบดีก็ถูกส่งมาถึง นางเปิดอ่านไปเพียงไม่กี่บรรทัดก็เด้งตัวลุกขึ้นทันที“โอ้!”ชิงอวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบถาม“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ”ซ่งอวี้หรูหัวเราะจนแทบพูดไม่ออก“ท่านน้า... ไม่สิ”“ท่านแม่เลี้ยงของข้าตั้งครรภ์แล้ว”เสียงนั้นดังไปทั่วเรือน กู้ชิงอวิ๋นซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาจากด้านนอกชะงักไป“ฮูหยินซ่งตั้งครรภ์หรือ”ซ่งอวี้หรูพยักหน้ารัว“เจ้าค่ะ!”นางรีบเดินเข้าไปหาเขา ก่อนจะจับแขนสามีเขย่าเบา ๆ“ตาแก่บ้านข้ากำลังจะมีลูกอีกแล้ว”“ข้ากำลังจะมีน้อง”‘ดีมาก! ดีจริง ๆ ในที่สุดตาแก่บ้านข้าก็จะได้เลี้ยงลูกของตนเองอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นน้องชายหรือว่าน้องสาว ขอแค่ท่านน้าคลอดออกมาอย่างปลอดภัยถือเป็นเรื่องดีทั้งนั้น’ความคิดในใจของนางทำให้กู้ชิงอวิ๋นยิ้มออกมา แม้ว่าเรื่องราวจะผ่านไปนานแล้ว แต่ทุกครั้งที่ได้ยินภรรยานึกถึง “หมวกเขียว” ของพ่อตา เขาก็ยังอดรู้สึกสงสารซ่งเหวินหยวนไม่ได้อยู่ดีซ่งอวี้หรูไม่รู้ว่าความคิดของตนทำให้สามีลำบากใจ นางยังคงยิ้มอย่างมีควา

คำพูดของซ่งอวี้หรงทำให้ซ่งเหวินหยวนลุกขึ้นทันที“อะไรนะ!”ซ่งอวี้หรงหันไปมองบ่าวบนพื้น“เจ้าพกยาพิษเข้ามาในจวนอัครเสนาบดีเพื่ออะไร”“ตั้งใจจะวางยาผู้ใด”บ่าวคนนั้นกัดฟัน“ข้าไม่รู้!”“ไม่รู้หรือ”ซ่งอวี้หรงยิ้มเย็น“เช่นนั้นส่งไปกรมอาญาเถิด ที่นั่นมีวิธีทำให้คนไม่รู้กลายเป็นคนรู้ได้มากมาย”บ่าวชายหน้าซีดทันที“อย่า! ข้าพูดแล้ว”เขาหันไปมองเสิ่นอวี้เหวินด้วยความหวาดกลัว“เป็นคุณชายเสิ่น! เขาเป็นคนสั่งให้ข้าทำ”เสิ่นอวี้เหวินเบิกตากว้าง“เจ้าใส่ร้ายข้า!”บ่าวคนนั้นรีบตะโกน“คุณชายเสิ่นสั่งให้ข้าหาโอกาสวางยาฮูหยินซ่งและคุณชายน้อย เขาบอกว่าหากคุณชายน้อยตาย ท่านอัครเสนาบดีก็จะไม่มีบุตรชายสายตรง”“ส่วนหากฮูหยินซ่งตายไปด้วย... เขาก็จะสามารถกลับมาอยู่ข้างกายนายท่านได้อีกครั้ง”ทั้งห้องเงียบกริบ ซ่งเหวินหยวนตัวสั่น ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เพราะโกรธจนแทบควบคุมตนเองไม่อยู่ เขาจ้องเสิ่นอวี้เหวินราวกับไม่เคยรู้จักเด็กคนนี้มาก่อน“เจ้า... คิดจะฆ่าฮูหยินของข้า และลูกของข้า”เสิ่นอวี้เหวินรีบส่ายหน้า“ไม่ใช่!”“ท่านพ่อ ท่านอย่าเชื่อเขา”“ข้าไม่ได้...”“หุบปาก!”เสียงตวาดดังสนั่น ทารกในอ้อมแขนแม่นมสะดุ

เวลาผ่านไปเพียงชั่วพริบตา จากหญิงสาวที่เคยนอนเอกเขนกอยู่บนตั่งทั้งวัน ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายราวกับไม่มีเรื่องใดในโลกให้ต้องกังวล ซ่งอวี้หรูกลับต้องมานอนเหงื่อท่วมกายอยู่บนเตียงคลอด มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด“โอ๊ย!”“กู้ชิงอวิ๋น!”เสียงตะโกนดังออกมาจากห้องด้านใน คนที่ยืนรออยู่ด้านนอกถึงกับสะดุ้งพร้อมกันกู้ชิงอวิ๋นยืนตัวแข็งอยู่หน้าประตู มือทั้งสองข้างกำแน่น ใบหน้าที่ปกติสงบนิ่งกลับซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด“คุณชายรอง ท่านอย่าเดินไปเดินมาเลยเจ้าค่ะ”ฟางฮุ่ยเหมยเอ่ยอย่างจนใจ“เจ้าก็ทำให้แม่เวียนหัวไปด้วยแล้ว”กู้ชิงอวิ๋นไม่ได้ตอบ เขายังคงเดินไปมาอยู่หน้าห้อง เสียงร้องของซ่งอวี้หรูดังขึ้นอีกครั้ง“กู้ชิงอวิ๋น! เจ้าคนสารเลว!”“ข้าจะไม่คลอดแล้ว”“ข้าไม่เอาแล้ว”กู้ชิงอวิ๋นเม้มริมฝีปากแน่น หากเป็นเมื่อก่อน เขายังอาจได้ยินเสียงความคิดของนางแทรกอยู่ท่ามกลางคำด่าเหล่านั้นแต่นับตั้งแต่เริ่มเจ็บท้องคลอด... เขากลับไม่ได้ยินอะไรเลยไม่มีเสียงบ่นไม่มีเสียงแอบด่าไม่มีความคิดฟุ้งซ่านมีเพียงเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดและเสียงต่อว่าเขาเพื่อระบายความทรมานออกมาเท่านั้นยิ่งไม่ได้ยิน..

หลายสิบปีผ่านไป คนรุ่นเก่าค่อย ๆ วางมือ กู้เจิ้งหยวนกับเผยซูเจินใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ ท่ามกลางลูกหลานเต็มจวนซ่งเหวินหยวนเองก็วางมือจากราชสำนัก ใช้ชีวิตกับเถารั่วหรานและบุตรชายคนเล็กอย่างสุขสบายซ่งอวี้เฉิงเติบโตขึ้นอย่างดี สมกับที่ซ่งอวี้หรูเคยเททรัพย์สินรับขวัญเขาตั้งแต่เกิดทุกครั้งที่พบหน้าพี่สาว เขายังคงเรียกนางด้วยความเคารพ แต่สิ่งแรกที่ทำคือเปิดหีบของขวัญให้ดูว่าเอาอะไรมาให้พี่สาวบ้าง จนซ่งเหวินหยวนเคยบ่น“ข้าเลี้ยงดูเจ้ามาอย่างดี เหตุใดเมื่อมีของดีๆ เจ้าจึงขนไปให้พี่สาวของเจ้าจนหมด”ซ่งอวี้เฉิงตอบหน้าตาย“พี่หญิงให้ทรัพย์สินลูกตั้งแต่ลูกยังลืมตาไม่ขึ้น ยามนี้ลูกจึงต้องตอบแทนพี่หญิงให้มากหน่อยขอรับ”ซ่งเหวินหยวน “...”สุดท้ายคนที่ได้ประโยชน์มากที่สุดก็ยังเป็นปลาเค็มซ่งอวี้หรูเหมือนเดิม…เมื่อถึงวันที่กู้ชิงอวิ๋นเห็นว่าบุตรชายคนโตมีความสามารถเพียงพอจะรับภาระของตระกูลได้แล้ว เขาก็เรียกบุตรชายคนโตเข้ามาในห้องหนังสือตราแม่ทัพที่อยู่กับเขามานานหลายสิบปีถูกวางลงบนโต๊ะ“รับตราแม่ทัพไปเถิด”บุตรชายคนโตชะงัก“ท่านพ่อ”“ถึงเวลาของเจ้าแล้ว”“แล้วท่านพ่อเล่า ท่านพ่อยังไม่ทันจะแก่ชราเลย