Semua Bab นางร้ายสายปลาเค็ม: Bab 41 - Bab 50

ซ่งอวี้หรูยังคงไม่รู้ตัวว่าความคิดของตนเองเปิดเผยความรู้สึกออกมาให้ผู้อื่นล่วงรู้มากเพียงใด ยามนี้ในหัวของนางกำลังครุ่นคิดหาทางจัดการปัญหาเรื่องการกีดกันไม่ให้สตรีอื่นเข้ามาวุ่นวายกับสามีของตนเองอย่างจริงจัง‘ทางที่ดีที่สุดคือผูกด้ายแดงเส้นใหม่ให้เซี่ยหว่านชิง หากนางมีบุรุษที่เหมาะสมกว่าอยู่ข้างกาย ก็จะไม่ถูกกู้ชิงเหิงหลอกลวงและนางก็จะได้ไม่เข้ามาเกี่ยวข้องกับสามีของข้า’คำว่า “สามีของข้า” ทำให้กู้ชิงอวิ๋นยกจอกสุราขึ้นมาดื่มอย่างอารมณ์ดี เมื่อครู่เขายังรู้สึกไม่พอใจที่ซ่งอวี้หรูมอบความสนใจทั้งหมดของนางให้ผู้อื่น แม้ว่าคนที่นางกำลังสนใจจะเป็นสตรีอย่างเซี่ยหว่านชิงก็ตาม แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่พอใจ เพราะในยามนี้เขามอบความสนใจทั้งหมดของตนเองให้แก่นาง จึงแอบคาดหวังว่านางจะมอบความสนใจทั้งหมดมาที่เขาแต่ยามนี้ความขุ่นมัวทั้งหมดกลับหายไปจนหมด ซ่งอวี้หรูเริ่มไล่คิดถึงคุณชายที่ตนรู้จักทีละคน‘ผู้ใดดีบ้างนะ ต้องมีชาติตระกูลเหมาะสม หน้าตาต้องไม่เลว นิสัยอ่อนโยน ซื่อสัตย์ และไม่คิดใช้ประโยชน์จากตระกูลเซี่ย’‘หากมีความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ก็ยิ่งดี’‘แต่จะหาบุรุษดีพร้อมเช่นสามีของข้าอีกคนได้จากที่ใดกัน’

เซี่ยหว่านชิงเม้มริมฝีปาก น้ำตายิ่งเอ่อคลอมากขึ้น‘มีฝีมือไม่เลวเลย สมแล้วที่เป็นนางเอกที่ไม่ว่าไปที่ไหนก็สามารถเอาชนะใจบุรุษได้ โชคดีนะที่ข้ายังไม่ได้ให้ญาติผู้น้องของข้ามาพบนาง ถ้าเกิดเขาหลงใหลนางเอกชาเขียวผู้นี้ขึ้นมา ตระกูลซ่งสายรองอาจจะถูกนางดึงให้ตกต่ำเป็นแน่’‘เกือบไปแล้ว ข้าเกือบทำเรื่องทำร้ายอวี้หรงเข้าเสียแล้ว บางครั้งที่บรรยายเอาไว้ในนิยายก็เชื่อไม่ได้จริงๆ หึหึ พระเอกธงแดงคู่กับนางเอกชาเขียว ช่างเหมาะสมกันจริงๆ ถ้าอย่างนั้นก็จงรักกันไปเถิด ส่วนพระรองที่แสนดีตัวร้ายผู้นี้ขอจับจองเอง’ซ่งอวี้หรูไม่คิดเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายแสดงละครต่อ นางหันไปหากู้ชิงอวิ๋น ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน“พี่อวิ๋น... ข้าไม่ได้มีใจคิดรังแกคุณหนูเซี่ยอย่างที่นางทำให้ทุกคนเข้าใจนะเจ้าคะ”นางขยับเข้าใกล้สามีเล็กน้อย“ข้าเพียงพูดจาปกป้องตนเองบ้างเท่านั้น เหตุใดสุดท้ายงานเลี้ยงนี้จึงกลายเป็นว่าข้าใจร้ายรังแกแขกของจวนไปได้”คำว่า “แขก” ที่นางจงใจเน้นย้ำ ทำให้ความสนิทสนมในวัยเยาว์ที่เซี่ยหว่านชิงพยายามหยิบยกขึ้นมาพูดเมื่อครู่นี้พลันแตกสลายลงทันทีต่อให้รู้จักกันในวัยเด็กแล้วอย่างไร วันนี้เซี่ยหว่านชิงก็ย

นับจากวันงานเลี้ยงที่จวนตระกูลกู้ผ่านพ้นไป เซี่ยหว่านชิงก็มักจะหาเหตุผลมาเยือนจวนอยู่เสมอบ้างก็อ้างว่าแวะมาเยี่ยมฮูหยินผู้เฒ่าสกุลกู้บางครั้งนำตำราหายากมามอบให้กู้เจิ้งหยวนบางวันก็อ้างว่ามาปรึกษาเรื่องงานกุศลกับฟางฮุ่ยเหมยไม่ว่าข้ออ้างจะเป็นสิ่งใด สุดท้ายคนที่นางได้พบอยู่บ่อยครั้งกลับเป็นกู้ชิงเหิงซ่งอวี้หรูนั่งเท้าคางมองภาพนั้นอยู่หลายครา'แปลกจริง... ในนิยายก็ไม่ได้เป็นเช่นนี้นี่ ตามเส้นเรื่องเดิมคนที่นางได้พบมักจะเป็นสามีของข้า กู้ชิงอวิ๋น''แต่เหตุใดยามนี้ไม่ว่านางเอกจะไปที่ใด สุดท้ายก็จะได้พบพระเอกอยู่เสมอ ราวกับมีคนจงใจเปิดทางให้ทั้งสองอยู่ด้วยกัน''ทั้งที่จวนตระกูลกู้กว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ แต่กลับบังเอิญได้พบกันแทบทุกครั้ง หรือว่านี่จะเป็นพลังของเส้นเรื่องที่กำลังเปลี่ยนแปลงไป'ซ่งอวี้หรูครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ'ช่างเถิด ตราบใดที่ไม่มากระทบกับความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับสามีของข้า ข้าก็คร้านจะสนใจ''พระเอกธงแดงกับนางเอกสายชาเขียว จะรักกันก็รักไปเถิด ขอเพียงอย่ามายุ่งกับขาทองคำของข้าก็พอ'เมื่อได้ยินความคิดของนาง กู้ชิงอวิ๋นซึ่งกำลังนั่งอ่านตำราพิชัยสงครามอยู่ด้

ความวุ่นวายที่ศาลาริมสระบัวลุกลามไปทั่วทั้งจวนตระกูลกู้เร็วกว่าที่ซ่งอวี้หรูคาดคิดเดิมทีนางเพียงคิดจะอาศัยกู้ชิงเหิงเป็นมีดเล่นงานมู่ซื่ออัน ให้คนทั้งจวนได้เห็นว่าซื่อจื่อจวนเจิ้งอันโหวไม่ได้เห็นคู่หมั้นของตนอยู่ในสายตา แต่ผลลัพธ์กลับรุนแรงกว่านั้นหลายเท่าภายในห้องโถงใหญ่... กู้เจิ้งหยวนนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน สีหน้าเคร่งขรึมจนผู้คนไม่กล้าหายใจแรงกู้ชิงเหิงและมู่ซื่ออันต่างยืนอยู่เบื้องล่าง เสื้อผ้ายับเยิน ใบหน้ามีรอยฟกช้ำจากการต่อสู้บรรยากาศเงียบงันอยู่นาน จนในที่สุดกู้เจิ้งหยวนก็เปิดปาก“ชิงเหิง... เจ้าลงมือก่อนจริงหรือไม่”กู้ชิงเหิงเม้มริมฝีปาก“จริงขอรับ แต่เพราะเขา...”“พอแล้ว!”เสียงตวาดของกู้เจิ้งหยวนทำให้เขาจำต้องเงียบลง“ไม่ว่าผู้อื่นจะทำสิ่งใด เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ลงมือทำร้ายแขกภายในจวนกู้ ข้าเคยสอนเจ้าเช่นนี้หรือ”กู้ชิงเหิงกำหมัดแน่น สุดท้ายจึงจำต้องก้มศีรษะ“หลาน...สำนึกผิดแล้ว”“สำนึกผิดอย่างนั้นหรือ”กู้เจิ้งหยวนหัวเราะเย็นชา“ถ้าสำนึกผิดจริง ก็จงขออภัยซื่อจื่อจวนเจิ้งอันโหวเสีย”สีหน้าของกู้ชิงเหิงแข็งทื่อ ให้เขาขอโทษมู่ซื่ออันก็เท่ากับเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาต่อหน้าผ

หลังจากเห็นฉางชิ่งโหวประคองต่งเสียนออกจากงานเลี้ยงไปด้วยกัน ซ่งอวี้หรูก็ไม่อาจนั่งอยู่เฉยได้อีกต่อไปแม้แผนการของนางจะเริ่มดำเนินไปตามที่ตั้งใจ แต่สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การกำจัดฉางชิ่งโหวหรือทำให้เขาผิดใจกับคนขององค์ชายหกสิ่งที่สำคัญที่สุดคือความปลอดภัยของเถารั่วหรานผู้เป็นน้าเล็กของนาง ซ่งอวี้หรูหันไปมองเถารั่วหรานซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลหญิงสาวผู้นั้นมีใบหน้างดงามอ่อนโยน แม้อายุล่วงเข้าสู่วัยที่สมควรมีบุตรธิดาแล้ว แต่เพราะรักษาตัวเป็นอย่างดีจึงยังคงดูอ่อนเยาว์กว่าวัยเพียงแต่รอยยิ้มของนางกลับบางเบา ดวงตาก็มีความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ลึก ๆ‘ท่านน้าเล็กต้องใช้ชีวิตอยู่กับบุรุษที่ไม่เคยมองนางเป็นภรรยาจริง ๆ มานานหลายปี’‘ต่อให้มีฐานะสูงศักดิ์เพียงใด ชีวิตเช่นนี้จะเรียกว่ามีความสุขได้อย่างไร น่าเสียดายช่วงเวลาในวัยสาว ไม่น่าปล่อยให้ศูนย์เปล่าไปกับคนที่ไม่เคยเห็นคุณค่าของนาง’ซ่งอวี้หรูคิดถึงตรงนี้ก็วางถ้วยชาลง ก่อนจะหันไปกระซิบกับชิงอวี่“ไปเชิญท่านน้าเล็กของข้ามาที่สวนด้านหลัง บอกว่าข้ามีเรื่องส่วนตัวอยากพูดคุยกับนาง”ชิงอวี่รับคำแล้วรีบเดินจากไป ไม่นานนักเถารั่วหรานก็ลุกออกจากงานเลี้ยง โดยมีสา